Νικ Κέιβ: Αργοπορημένες σκέψεις για τη συναυλία στην Αθήνα

Σίγουρα ο Νικ Κέιβ με τους Bad Seeds έπαιξαν με πάθος. Σίγουρα πρόκειται για έναν από τους πιο σημαντικούς performers με ένα από τα πιο δυνατά σχήματα αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Όμως αν έφυγα συγκινημένος από τη συναυλία με τον Κόλιν Γκρίνγουντ στη Στέγη πριν από δύο χρόνια, δεν μπορώ να πω ότι συνέβη το ίδιο στις 24 Ιουνίου. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τον ίδιο τον Νικ Κέιβ ούτε με την μπάντα. Έχει όμως ίσως να κάνει με την επιλογή των τραγουδιών. Έχω ξαναγράψει ότι ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τις πρωτόλειες ιδέες του Κέιβ ο Γουόρεν Έλις δεν μπορεί να φτάσει το άλλοτε ωμό κι άλλοτε τρυφερό ύφος του Μικ Χάρβεϊ και του Μπλίξα Μπάργκελντ. Θα έλεγα ότι ο Έλις όσο περισσότερο προσπαθεί να ακούγεται πιο «έντεχνος», τόσο απομακρύνεται από τη βιωματική προσέγγιση των δύο προηγούμενων στενών συνεργατών του Κέιβ. Κι αν υπάρχει κάτι που -προσωπικά- με κέρδισε στη μουσική των Bad Seeds, αυτό ήταν η αμεσότητα και η έκρηξη των συναισθημάτων που υπήρχε μέσα της. Εκείνο το punk attitude δηλαδή που έβρισκε τους τρόπους να γίνεται συγκινητικό χωρίς χορωδίες, χωρίς ήχο σταδίων, χωρίς σκηνοθεσία και χωρίς την παραμικρή πόζα.

Και για να μην ακούγομαι ο γκρινιάρης της παρέας, εκείνος που αναγνωρίζει για παράδειγμα την αξία της στιχουργικής προσέγγισης του «Hollywood» αλλά βαριέται τη μουσική ανάπτυξή του, αυτά εδώ είναι τα τραγούδια που θα ήθελα να ακούσω σε μία από τις επόμενες συναυλίες του μουσικού με τον οποίο μεγάλωσα.

Shivers: Τραγούδι του Ρόουλαντ Χάουαρντ που έκλεινε το ντεμπούτο των Boys Next Door, τραγούδι που έπαιξε ο Κέιβ στη Στέγη ως tribute στον άνθρωπο που δημιούργησε τον κιθαριστικό ήχο των Birthday Party.

Wildworld: «Post Crucifixion baby, post crucifixion and all undone»… Αν και είναι τραγούδι των Birthday Party, μοιάζει προπομπός των πρώιμων Bad Seeds. Πολύ θα ήθελα να ακούσω πώς θα το έπαιζαν σήμερα.

Ho Ho: Ένα απόκοσμο τραγούδι με σε ανατολίτικη κλίμακα, γεμάτο μαύρο χιούμορ, ανησυχητική ηρεμία και τα φωνητικά του Ρόουλαντ Χάουαρντ. Εφιαλτική ατμόσφαιρα κι ένας άρρωστος άνεμος που σαρώνει τα πάντα.

Saint Huck: Ρυθμοί που φέρνουν στο μυαλό πρώιμους Einstürzende Neubauten, μανιασμένος κιθαριστικός θόρυβος, χάος κι ένας Κέιβ που δεν έχει ξεφύγει ακόμα από τους Party. Έχει βάλει άγρια το χέρι του ο Μπλίξα, φέρνοντας στο μυαλό τον ήχο του «Kollaps».

Knockin’ On Joe: Ένα βαρύ θλιμμένο prison blues track που μιλάει για τον πόνο και την ανθεκτικότητα της ψυχής. Νομίζεις ότι ακούς τις αλυσίδες και η ερμηνεία αποπνέει μιαν αίσθηση ιερού μαρτυρίου. Το πιο μεγάλο τραγούδι της πρώιμης εποχής των Bad Seeds μαζί με το «Tupelo» και το «From Her To Eternity». Τα δύο τελευταία τα ακούσαμε στην Πλατεία Νερού.

The Carnival Is Over: Μια διασκευή στο τραγούδι των Αυστραλών Seekers από το 1965, που βασίζεται με τη σειρά του σε ένα ρώσικο λαϊκό τραγούδι του 1883. Όσο παλιότερες είναι οι μελωδίες, τόσο πιο βαθιά εγγράφονται μέσα μας.

Up Jumped The Devil: Ένα τραγούδι γεμάτο ενοχή που μυρίζει έντονα θειάφι. Απειλητικός ρυθμός, σε μία από τις αρκετές ιστορίες του Κέιβ, όπου εμπλέκεται η Βίβλος και ο διάβολος himself.

Slowly Goes The Night: Θα μπορούσε άραγε ο Κέιβ να κάνει καριέρα ως κρούνερ; Είχαμε αρχίσει να το υποψιαζόμαστε από την εποχή του “Tender Prey” μα σήμερα είναι απολύτως σίγουρο. Θα μπορούσαμε να περιμένουμε ένα «Kicking Against The Pricks Vol. 2» αποκλειστικά με jazzy tracks.

Foi Na Cruz: Από τη βραζιλιάνικη περίοδο, τραγουδισμένο τρυφερά και με όλο το συναίσθημα που έφερνε το “The Good Son”. Μεγάλο τραγούδι, ειδικά στο τρίτο κουπλέ, όπου ο Κέιβ κρατάει και τις δύο εκδοχές των φωνητικών.

Lay Me Low: Ένας μεγαλειώδης, αυτοσαρκαστικός ύμνος μαύρου χιούμορ για τον θάνατο και την υστεροφημία. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν αυτός ο αυτοσαρκασμός υπάρχει ακόμα μέσα του σήμερα.

The Sorrowful Wife: Μια νότα που επαναλαμβάνεται εμμονικά, ένα από τα μεγαλύτερα τραγούδια της -ας πούμε- μέσης περιόδου του Κέιβ. «Black trees bent on the ground, their blossoms make such a sound that I could not hear myself THINK babe»…