Τεκετζήδες: Η παρέα που έκανε το ρεμπέτικο/λαϊκό τραγούδι viral

Πριν από περίπου δύο χρόνια, περπατώντας στην Ερμού, είχα σταθεί για λίγα λεπτά απέναντι από έξι παιδιά που τραγουδούσαν τα «Μπλε Παράθυρα» του Μάρκου Βαμβακάρη. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που ο δρόμος σταματά για λίγο να είναι απλώς ένας δρόμος. Περαστικοί κοντοστέκονταν, χαμογελούσαν, τραγουδούσαν μαζί τους και τους χειροκροτούσαν. Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί ότι εκείνη η παρέα, με το μεράκι, την αγάπη και τον σεβασμό της για το λαϊκό και το ρεμπέτικο τραγούδι, θα κατάφερνε μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να αγγίξει τις καρδιές χιλιάδων ανθρώπων. Σήμερα, οι 17χρονοι πλέον Τεκετζήδες (Αχιλλέας, Βασίλης, Γιάννης, Μάριος, Τζο και Χρήστος), έξι ταλαντούχα παιδιά που κατάφεραν να μετατρέψουν το πάθος τους σε ένα πλήρως λειτουργικό συγκρότημα και σε έμπνευση για τη γενιά τους, μετρούν περισσότερους από 60,6 χιλιάδες ακολούθους στα social media. Με αυθεντικότητα, σεμνότητα, επιμονή και αστείρευτο μεράκι, αποδεικνύουν καθημερινά ότι η μουσική δεν γνωρίζει ηλικία. Έχουν εμφανιστεί ως guests στο «Σόι» του ALPHA, έχουν ανέβει στη σκηνή δίπλα στον Γιώργο Νταλάρα, ενώ τον περασμένο Φεβρουάριο κυκλοφόρησαν μαζί του το πρώτο τους τραγούδι, το εμβληματικό «Βρέχει στη φτωχογειτονιά».

Κι όμως, παρά την επιτυχία τους, κάθε φορά που επιστρέφουν στον δρόμο, ο κόσμος εξακολουθεί να τους περιμένει, να δημιουργεί έναν μικρό κύκλο γύρω τους, να τραγουδά μαζί τους και να τους χαρίζει το πιο αυθόρμητο χειροκρότημα. Εκεί όπου όλα ξεκίνησαν, εξακολουθεί να χτυπά η καρδιά τους. Γιατί, πάνω απ' όλα, παραμένουν μια δεμένη παρέα που αγαπά αυτό που κάνει και το μοιράζεται με τον κόσμο με την ίδια αθωότητα και την ίδια ειλικρίνεια όπως την πρώτη μέρα.

Πάμε να τους γνωρίσουμε καλύτερα.

-Πώς γνωριστήκατε, συνδεθήκατε και αποφασίσατε να δημιουργήσετε τους Τεκετζήδες; Ποιος είχε την ιδέα να φτιάξετε το συγκρότημα;
Ήμασταν συμμαθητές στο Μουσικό Σχολείο Αλίμου από την Α' Γυμνασίου και έτσι γνωριστήκαμε. Έτυχε να έχουμε μια κοινή κλίση προς τη λαϊκή και τη ρεμπέτικη μουσική (λόγω των οργάνων που επιλέξαμε) και έτσι, σιγά σιγά, παίζαμε μαζί και αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε το συγκρότημα.

-Πώς ήταν η ζωή σας πριν δημιουργηθούν οι Τεκετζήδες; Τι διαφορετικό κάνατε;
Δεν έχει αλλάξει κάτι δραματικά στη ζωή μας. Απλώς πρέπει κάποιες μέρες να βρίσκουμε περισσότερο χρόνο για πρόβες και συναυλίες.

-Μετά βγήκατε στο Σύνταγμα, στην Ερμού; Γιατί ξεκινήσατε από εκεί και πώς ήταν όλο αυτό για εσάς στην αρχή;
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξεκινήσαμε έτσι απλά από την Ερμού. Η πρώτη φορά που παίξαμε στον δρόμο ήταν μπροστά από ένα σούπερ μάρκετ κοντά στο σχολείο μας, για πλάκα. Μετά, σιγά σιγά, αρχίσαμε να αναβαθμιζόμαστε, παίρνοντας ηχεία και καλώδια, αυξάνοντας το ρεπερτόριό μας, και πήγαμε στην Ακρόπολη. Στο τέλος καταλήξαμε στην Ερμού. Ήταν μια όχι και τόσο ευχάριστη σταδιοδρομία, καθώς πολύς κόσμος, όταν μας έβλεπε στην αρχή, έτεινε να μας κρίνει σαν να μας λυπόταν. Εμείς όμως δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία και συνεχίσαμε να κάνουμε αυτό που μας αρέσει.

- Συνεχίζετε να πηγαίνετε στην Ερμού; Κάθε πότε;
Τον τελευταίο καιρό δεν εμφανιζόμαστε τόσο συχνά στην Ερμού και αυτό θα συνεχίσει να συμβαίνει ακόμη περισσότερο. Του χρόνου δίνουμε Πανελλήνιες, οπότε, όπως είναι λογικό, έχουμε πολύ διάβασμα και πολύ λίγο ελεύθερο χρόνο. Άρα, όποτε μπορέσουμε να βρούμε χρόνο, θα πηγαίνουμε στην Ερμού. Δεν είναι κάτι στάνταρ.

- Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας ως συγκρότημα;
Ο μεγαλύτερός μας φόβος είναι να εμφανιστούμε απροετοίμαστοι σε μια συναυλία μας (κάτι που δεν θα επιτρέψουμε να γίνει) και οι νάνοι κάθε μεγέθους και εποχής.

- Θέλετε να ζήσετε επαγγελματικά από τη μουσική;
Καθώς είμαστε έξι διαφορετικές προσωπικότητες, είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε με σιγουριά την κατεύθυνση που θα ακολουθήσουμε σαν ομάδα και, γενικά, να μιλήσουμε για το μέλλον του καθενός. Παρ' όλα αυτά, θα ήμασταν παραπάνω από χαρούμενοι αν καταφέρναμε να μετατρέψουμε το χόμπι μας σε επάγγελμα.

- Τι σας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους;
Αυτό που μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους είναι το συναίσθημα του να είμαστε πάνω στη σκηνή και να βλέπουμε τον κόσμο να το απολαμβάνει όσο κι εμείς.

- Ποιο είναι το πιο σκληρό σχόλιο που έχετε ακούσει και σας πλήγωσε πραγματικά;
Δεν κατάφερε κανείς να μας πληγώσει μέχρι στιγμής. Περιμένουμε καλύτερες προσπάθειες στο μέλλον.

- Ποιο μήνυμα θέλετε να δώσετε στους νέους που αγαπούν τη μουσική;
Αυτό που πιστεύουμε εμείς είναι πως οι νέοι δεν πρέπει να αφήνουν τις προκαταλήψεις της κοινωνίας να τους εμποδίζουν από το να κάνουν αυτό που πραγματικά τους δίνει προσωπική ευχαρίστηση. Αυτό, βέβαια, είναι μια γενική συμβουλή για όλα τα ενδιαφέροντα των νέων και όχι μόνο για όσους έχουν κλίση προς τη μουσική.

- Τι σας λένε οι γονείς σας, τα αδέρφια σας, οι φίλοι σας, τα υπόλοιπα παιδιά στο σχολείο για όλα αυτά που έχετε κατορθώσει μέχρι σήμερα;
Γενικότερα δεχόμαστε πολύ όμορφα σχόλια από όλους και ιδιαίτερα λαμβάνουμε πολύ μεγάλη στήριξη από τους φίλους και τους συγγενείς μας, οι οποίοι είναι δίπλα μας σε κάθε μας προσπάθεια.

- Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συνθέτες και τραγουδιστές;
Οι αγαπημένοι μας συνθέτες είναι ο Ζαμπέτας, ο Καλησπέρης, ο Άκης Πάνου και ο Θεοδωράκης, ενώ από τραγουδιστές είναι ο Παπάζογλου, ο Μπιθικώτσης, ο Νταλάρας και η Μαρινέλλα.

- Ποια εμφάνιση δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Προφανώς η πιο ξεχωριστή και μοναδική εμφάνισή μας ήταν όταν παίξαμε στο Καλλιμάρμαρο με τον Γιώργο Νταλάρα το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά».

- Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας όνειρο για το μέλλον των «Τεκετζήδων»;
Να κάνουμε τη δική μας συναυλία σε ένα sold out ΟΑΚΑ.

- Θα σας δούμε σύντομα με τους Γιαγκίνηδες. Πείτε μας γι' αυτό. Πώς αποφασίσατε να συνεργαστείτε;
Με τα παιδιά έχουμε επικοινωνία εδώ και αρκετό καιρό μέσω των social. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα συνεργαστούμε μαζί τους και που θα ανοίξουμε τη συναυλία τους στην Τεχνόπολη στις 7/11. Σας περιμένουμε όλους εκεί!

Οι Τεκετζήδες είναι ίσως η πιο όμορφη απόδειξη ότι η νέα γενιά δεν γυρίζει την πλάτη στις ρίζες της. Αντίθετα, παίρνει τη σκυτάλη με τον δικό της τρόπο, τη φέρνει στο σήμερα και αποδεικνύει πως η παράδοση μπορεί να συγκινήσει, να ενώσει και να εμπνεύσει. Γιατί η μουσική, όταν γίνεται με αγάπη και αλήθεια, βρίσκει πάντα τον δρόμο της. Και το ταξίδι αυτών των έξι παιδιών μοιάζει να είναι ακόμη στην αρχή.