Kilimanjaro Darkjazz Ensemble: «H πραγματική ζωή είναι κύκλος, το dark jazz δεν είναι νεκρό»

Σωτήριο έτος 1999. Σε μία από τις πιο ζωντανές μικροπρωτεύουσες για την τζαζ μουσική παγκοσμίως, στην καλλιτεχνούπολη Ουτρέχτη, δύο συμφοιτητές στη Σχολή Καλών Τεχνών, οι Jason Köhnen και Gideon Kiers, ξεκινούν ένα ηλεκτρονικό project με σκοπό να δημιουργήσουν νέα soundtracks για παλιές ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Το μουσικό μπαμ της trip-hop στην Αγγλία βρίσκεται σε μια καμπή που διατηρεί τη mainstream διείσδυσή του, ενώ η πειραματική ηλεκτρονική μουσική που, καλώς ή κακώς — μάλλον κακώς — κατέληξε να αποκαλείται από κάποιους κύκλους IDM («Intelligent Dance Music») έχει γράψει μια χρυσή δεκαετία. Το δίδυμο Köhnen και Kiers κουβαλά όλες αυτές τις επιρροές, ωστόσο βρίσκει τη γλώσσα στην οποία θα τις μεταγράψει όταν το project τους γίνεται κουαρτέτο με την προσθήκη της τρομπονίστριας Hilary Jeffery και της τσελίστριας Nina Hitz και της jazz κουλτούρας που φέρνουν μαζί τους. Το φερώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ των Kilimanjaro Darkjazz Ensemble κυκλοφορεί το 2006 από την Planet Mu και δικαιολογεί στο έπακρο τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα του ονόματός τους, ενώ παράλληλα φυσά μια ανάσα ενδιαφέροντος στη τζαζ σκηνή. Αυτό που ξεκίνησε ως μουσικό project για silent movies γίνεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα, με την καλή έννοια, πειραματικά σχήματα με jazz άξονα των ’00s, με μια «κινηματογραφική» πρόταση που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο ένα φιλόμουσο αυτί. Το jazz noir είχε γεννηθεί.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Kilimanjaro Darkjazz Ensemble (ή TDKE, όπως συντομογραφούνται συχνά) μεγάλωσαν τη σύνθεσή τους με την προσθήκη των Charlotte Cegarra, Eelco Bosman και Sarah Anderson, εδραίωσαν τον ήχο τους, προσέλκυσαν το ενδιαφέρον εκλεκτικών μουσικών κύκλων, κυκλοφόρησαν δύο ακόμα άλμπουμ και δημιούργησαν τους The Mount Fuji Doomjazz Corporation ως instrumental side project. Το 2011, δύο χρόνια πριν από τη διάλυσή τους, οι TDKE βρέθηκαν και στην Αθήνα, στο Gagarin 205, για μια βραδιά που ακόμα θυμόμαστε όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε εκεί.

Με την ανακοίνωση της επανένωσής τους για μια σειρά live τον Ιανουάριο του 2025, η οποία στέφθηκε με απόλυτη sold-out επιτυχία από το πιστό ευρωπαϊκό κοινό τους, γεννήθηκε η ελπίδα και στο εν Ελλάδι κοινό ότι θα μπορέσουμε να ξαναδούμε αυτό το τόσο ενδιαφέρον project. Και αυτό εκπληρώνεται με την επερχόμενη εμφάνισή τους στο πλαίσιο των Φ Hill Sessions, τη Δευτέρα 6 Ιουλίου, στο Θέατρο Δώρα Στράτου, στον Λόφο Φιλοπάππου. Λίγο πριν από αυτή την πολυαναμενόμενη εμφάνιση, μιλήσαμε με την τωρινή σύνθεση του σχήματος (Jason Köhnen, Gideon Kiers, Hilary Jeffery, Charlotte Cegarra, Eelco Bosman) για το νέο κεφάλαιο των TDKE, τη σχέση τους με το παλιό υλικό, τη δύναμη της αργής ακρόασης, αλλά και για την ιδιαίτερη ενέργεια που περιμένουν να συναντήσουν ξανά στην πόλη της Αθήνας.

– Μετά από περισσότερα από 12 χρόνια, τι έκανε αυτή τη στιγμή να μοιάζει σωστή για την επιστροφή των The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble; Τι έπρεπε να συμβεί — προσωπικά, καλλιτεχνικά ή απλώς χρονικά — για να ανοίξει ξανά αυτή η πόρτα;

Jason: Νομίζω ότι ωριμάσαμε και ότι οι TDKE παρέμεναν ένα ανολοκλήρωτο κεφάλαιο σε πολλά από τα καλλιτεχνικά μας ταξίδια.
Hilary: Η μουσική μας είχε μείνει ανολοκλήρωτη. Το διάλειμμα είχε νόημα τότε, αλλά άφησε πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Σίγουρα θα θέσουμε ακόμη περισσότερα ερωτήματα στη νέα μουσική — τα οποία πιθανότατα επίσης δεν θα απαντηθούν.
Eelco: Όλα εκείνα τα χρόνια πριν, λίγο πριν διαλυθούμε, ένιωθα πως όλα τα στοιχεία της μπάντας άρχιζαν πραγματικά να κουμπώνουν μεταξύ τους. Ήταν κρίμα που δεν μπορέσαμε τότε να αξιοποιήσουμε αυτή την ενέργεια. Τώρα νιώθω πως μπορούμε να συνεχίσουμε αυτόν τον δρόμο και η ενέργεια είναι ακόμη εκεί — μόνο πιο δυνατή.

– Όταν επιστρέφετε σε μια μουσική που έχει αποκτήσει τόσο μεγάλη σημασία για ένα συγκεκριμένο κοινό, νιώθετε περισσότερη πίεση ή περισσότερη ελευθερία; Νιώθετε την ανάγκη να την προστατεύσετε ή να την αποσταθεροποιήσετε;

Charlotte: Προσωπικά νιώθω περισσότερη ελευθερία. Έχω εμπιστοσύνη στη μπάντα. Όλοι έχουμε μεγαλώσει και έχουμε διευρύνει τις δημιουργικές μας εμπειρίες, τόσο ως καλλιτέχνες όσο και ως άνθρωποι. Όταν κάναμε το αυτοσχεδιαστικό μας live στην Ουτρέχτη το περασμένο καλοκαίρι, μετά το residency μας, ήταν σαν να είχαμε δώσει την τελευταία μας συναυλία μόλις την προηγούμενη μέρα.
Hilary: Συμφωνώ. Μόλις ξεκινήσαμε ξανά, ήταν σαν να συνεχίζαμε από εκεί που είχαμε σταματήσει. Τα «χρόνια» που μεσολάβησαν ήταν άσχετα — η μουσική υπάρχει και έξω από τον χρόνο. Δεν «επιστρέψαμε στη μουσική», γιατί όλοι μας κάνουμε και άλλα μουσικά projects και κάποιοι από εμάς συνεργαστήκαμε και σε άλλα σχήματα μετά την πρώτη φάση των TDKE. Είναι πολύ ενθαρρυντικό ότι τόσος κόσμος αγαπά τη μουσική που κάνουμε, και αυτό μάς δίνει την ελευθερία να απλωθούμε και να κάνουμε τη μουσική που πραγματικά θέλουμε, χωρίς εμπορική πίεση.
Eelco: Ακόμη βρισκόμαστε στη διαδικασία να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Μέχρι στιγμής φαίνεται πως είμαστε όλοι στην ίδια σελίδα ως προς το πού βρίσκεται αυτό το ιδανικό σημείο. Δεν θέλουμε να αποξενώσουμε όσους αγαπούν τους παλιούς μας δίσκους, αλλά δεν έχουμε και κανένα ενδιαφέρον να γίνουμε μια cover band του εαυτού μας.

– Πώς σχετίζεστε σήμερα με το παλιότερο υλικό των TDKE; Υπήρχε κάτι που έπρεπε να ξανανακαλύψετε για τη μπάντα πριν παίξετε ξανά μαζί;

Jason: Κάποια κομμάτια είναι διαχρονικά και εξακολουθούν να λειτουργούν πολύ καλά ζωντανά. Αλλά νομίζω πως έχουμε μεγάλη όρεξη να φτιάξουμε νέα μουσική και να την παρουσιάσουμε live.
Hilary: Τότε γεννιόταν ένα νέο είδος και οι TDKE υπήρξαν, με πολλούς τρόπους, πρωτοπόροι σε αυτή τη φόρμα. Ένα βασικό στοιχείο της μουσικής ήταν πάντοτε η ενσωμάτωση της τεχνολογίας και των ψηφιακών προσεγγίσεων στη δημιουργία, μαζί με το αναλογικό στοιχείο. Από τότε που ξεκίνησε το project, η τεχνολογία έχει εξελιχθεί ραγδαία και μας δίνει περισσότερες δυνατότητες. Ταυτόχρονα, οι «περιορισμοί» των οργανικών και αναλογικών στοιχείων γίνονται σήμερα ακόμη πιο ισχυροί.
Charlotte: Μου φαίνεται πως κάποια από τα παλιότερα κομμάτια μας έλεγαν το μέλλον. «Το ίδιο πράγμα, ξανά και ξανά».

– Πώς σχετίζεστε σήμερα με το παλιότερο υλικό των TDKE; Υπήρχε κάτι που έπρεπε να ξανανακαλύψετε για τη μπάντα πριν παίξετε ξανά μαζί;

Jason: Κάποια κομμάτια είναι διαχρονικά και εξακολουθούν να λειτουργούν πολύ καλά ζωντανά. Αλλά νομίζω πως έχουμε μεγάλη όρεξη να φτιάξουμε νέα μουσική και να την παρουσιάσουμε live.
Hilary: Τότε γεννιόταν ένα νέο είδος και οι TDKE υπήρξαν, με πολλούς τρόπους, πρωτοπόροι σε αυτή τη φόρμα. Ένα βασικό στοιχείο της μουσικής ήταν πάντοτε η ενσωμάτωση της τεχνολογίας και των ψηφιακών προσεγγίσεων στη δημιουργία, μαζί με το αναλογικό στοιχείο. Από τότε που ξεκίνησε το project, η τεχνολογία έχει εξελιχθεί ραγδαία και μας δίνει περισσότερες δυνατότητες. Ταυτόχρονα, οι «περιορισμοί» των οργανικών και αναλογικών στοιχείων γίνονται σήμερα ακόμη πιο ισχυροί.
Charlotte: Μου φαίνεται πως κάποια από τα παλιότερα κομμάτια μας έλεγαν το μέλλον. «Το ίδιο πράγμα, ξανά και ξανά».

– Έχει αλλάξει για εσάς το νόημα του «σκότους» στη μουσική σας όλα αυτά τα χρόνια;

Jason: Πιθανότατα. Υποθέτω ότι είναι αδύνατον οτιδήποτε να παραμείνει στάσιμο. Σίγουρα έχει εξελιχθεί μαζί με την ωρίμανση της μπάντας και των μελών της.
Hilary: Ο όρος «σκοτεινό» έχει πολλές ερμηνείες και μας ενδιαφέρει να εξερευνούμε τις πολλές αποχρώσεις και τις λεπτές διαβαθμίσεις που προσφέρει. Πρόσφατα παίξαμε στο φεστιβάλ “Jazz Is Dead” στο Τορίνο και μετά το show είπαμε πάνω στη σκηνή: «Το dark jazz δεν είναι νεκρό».

– Η μουσική σας ενώνει jazz, ηλεκτρονικά, ambient υφές και κινηματογραφικά στοιχεία — και το έκανε αυτό πριν γίνει “cool”. Πώς προέκυψε από την αρχή αυτός ο συνδυασμός; Και πώς νιώθετε σήμερα που τέτοιες μίξεις είναι πια πολύ πιο διαδεδομένες;

Jason: Απλώς συνδυάσαμε πράγματα που μας άρεσαν σε μια μίξη. Ο Gideon κι εγώ ήμασταν και οι δύο φοιτητές τέχνης με έμφαση στα μέσα και την τεχνολογία, οπότε το κινηματογραφικό στοιχείο ήταν αρκετά προφανές — όπως και τα stop-motion animations, οι cult, arthouse ή grindhouse ταινίες. Μας ενδιέφερε επίσης πολύ η κουλτούρα του sampling και η cut-and-paste σκηνή που εξελισσόταν τότε. Καλλιτέχνες όπως οι Coldcut, Amon Tobin και Squarepusher έσπρωχναν τα όρια.
Charlotte: Ως νέα μουσικός, δυσκολευόμουν συχνά στη γαλλική μουσική σκηνή, γιατί με ενδιέφεραν τα πάντα: jazz, κάθε είδους πειραματική μουσική, electronica, σκοτεινά γαλλικά τραγούδια, κλασική μουσική, breakcore, ambient, italo disco — οτιδήποτε μπορούσε να διευρύνει το μυαλό και την ψυχή μου. Όταν μπήκα στη μπάντα, ήμουν απίστευτα χαρούμενη που γνώρισα καλλιτέχνες που ήθελαν να διατηρήσουν τη μουσική τους ελευθερία μέσα από τη μίξη — και πολλά άλλα πράγματα. Η μίξη και ο πειραματισμός δίνουν ελευθερία όχι μόνο στους καλλιτέχνες, αλλά και στον ακροατή.
Eelco: Σπούδασα sound design και σε αυτό το πεδίο η διάκριση ανάμεσα σε αυτά τα στοιχεία δεν υπήρξε ποτέ όπως υπάρχει στα «μουσικά είδη». Πάντα μας έλκυαν καλλιτέχνες που κινούνται ανάμεσα στα είδη. Θα μπορούσα να αναφέρω άπειρα ονόματα, αλλά για μένα προσωπικά ίσως οι πιο σημαντικοί είναι οι Coil, ο Fennesz και οι πρώτοι δίσκοι των Scorn.

– Η μουσική σας συχνά μοιάζει να ανήκει σε μια ταινία, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει καμία ταινία. Φαντάζεστε σκηνές ή ιστορίες όταν συνθέτετε; Αν η μουσική σας ήταν ταινία, ποια θα ήταν και γιατί;

Charlotte: Προσωπικά υπάρχουν πάντα εικόνες, ιστορίες, χρώματα. Οπότε ναι, όταν αυτοσχεδιάζω με τη μπάντα ή όταν συνθέτω, υπάρχει πάντα για μένα ένα είδος αφήγησης, ακόμη κι αν δεν υπάρχουν λέξεις. Υπάρχουν σίγουρα πολλά συναισθήματα.
Hilary: Μου αρέσει η ιδέα ότι η μουσική μας δημιουργεί έναν χώρο όπου εμείς και οι ακροατές μπορούμε να ονειρευτούμε τις δικές μας εσωτερικές ταινίες, χωρίς να επιβάλλουμε κάποια εικόνα. Ζούμε σε ένα περιβάλλον κορεσμένο από μέσα, με μια ατελείωτη ροή εικόνων και ταινιών — και σήμερα εικόνες που παράγονται με πολύ μεγάλη ταχύτητα και από την τεχνητή νοημοσύνη. Η μουσική μας προσφέρει έναν διαφορετικό χώρο, ελπίζω πιο αργό και πιο ανοιχτό· ένα αντίβαρο στον δηλητηριώδη καταιγισμό ατελείωτων media streams. Παρότι στο παρελθόν έχουμε παίξει συνοδεύοντας ταινίες, σε αυτή τη φάση προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο να δουλεύω με φωτιστικούς σχεδιασμούς για τις συναυλίες μας και να αφήνω περισσότερο χώρο στους ανθρώπους για τις δικές τους εικόνες.

– Επειδή η μουσική σας είναι κυρίως ορχηστρική, νιώθετε ότι δίνει στον ακροατή μεγαλύτερη ελευθερία να δημιουργήσει το δικό του νόημα;

Jason: Θα έλεγα πως αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τον ακροατή.
Hilary: Υπάρχουν επίσης στίχοι και λέξεις στη μουσική μας και μπορεί να υπάρξουν ακόμη περισσότεροι στη νέα μουσική. Όταν υπάρχουν, μου αρέσει να πιστεύω πως και οι λέξεις και οι στίχοι μπορούν να ερμηνευτούν ελεύθερα, χωρίς να επιβάλλουν σταθερά νοήματα σε κανέναν.
Charlotte: Από όσα μας λένε οι ακροατές μας, είτε η μουσική των TDKE έχει στίχους είτε είναι ορχηστρική, σχεδόν μπλέκεται με την ψυχή τους. Τους ανήκει σε συμβολικό και συναισθηματικό επίπεδο. Είναι πολύ περισσότερο «βαθιά υπαρξιακή» παρά «τι σημαίνει αυτό το τραγούδι από τη δική μου οπτική». Και όπως είπα νωρίτερα, επειδή η μουσική των TDKE είναι μια μουσική μίξης, ανοιχτή και μεταβαλλόμενη, πολύ συναισθηματική και παίρνει τον χρόνο της, ο ακροατής είναι ελεύθερος να κάνει μαζί της ό,τι «νιώθει».

– Κοιτώντας πίσω στους πρώτους σας δίσκους, όπως το Here Be Dragons, τι πιστεύετε ότι αποτύπωσε εκείνο το album για τη μπάντα εκείνης της περιόδου; Πώς επικοινωνούν αυτοί οι δίσκοι με το παρόν; Πόσο διαφορετικό είναι να παίζετε αυτό το υλικό σήμερα;

Jason: Αυτό το album έχει κάτι ιδιαίτερο — κάτι μυστικιστικό και πνευματικό γύρω του. Μοιάζει να υπάρχουν περίεργα προαισθήματα, απόηχοι του παρελθόντος και ψίθυροι προς το μέλλον που αιωρούνται σε όλο τον δίσκο. Είναι αρκετά παράξενο.
Charlotte: Παίρνω τα τραγούδια πολύ σοβαρά· για μένα είναι σαν ζωντανές οντότητες. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι τα κομμάτια του Here Be Dragons ήταν τόσο βαθιά χαραγμένα στο σώμα και την ψυχή μου μέχρι που αρχίσαμε τις πρόβες για το reunion show. Συχνά είναι και προφητείες. Για παράδειγμα, οι στίχοι του “Seneca” ήταν για μένα ένα τραγούδι που τραγουδούσα στον μελλοντικό εαυτό μου. Δεν ήμουν ακόμη στο project για το “The Nothing Changes”, αλλά όταν το παίζουμε τώρα, μου βγάζει νόημα. Το ίδιο και με το “The Mac Guffin”.
Eelco: Υπήρχε εκεί μια βαθιά ενέργεια, την οποία τότε δεν αντιλαμβανόμασταν πλήρως. Για να είμαι ειλικρινής, μπορούσε κάποιες φορές να γίνει και αρκετά καταστροφική. Νομίζω ότι τώρα έχουμε μεγαλύτερη επίγνωση αυτής της ενέργειας και μπορούμε να συνδεθούμε μαζί της με πιο θετικό και συνειδητό τρόπο.

– Πώς βιώνετε την αλλαγή της μουσικής βιομηχανίας την τελευταία δεκαετία; Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της επιστροφής στην εποχή του TikTok, της AI και της γρήγορης ακρόασης;

Charlotte: Έχουμε την εξαιρετική τύχη να έχουμε ένα πολύ αφοσιωμένο κοινό που μας ακολουθεί όπου κι αν βρισκόμαστε, IRL ή online, είτε τα κομμάτια μας διαρκούν δύο είτε είκοσι λεπτά. Αποφασίσαμε να κινηθούμε χαλαρά στα social networks και να είμαστε ακόμη πιο ελεύθεροι με τις φόρμες που σκεφτόμαστε για τις μελλοντικές μας κυκλοφορίες.
Hilary: Δεν ξέρω τι είναι το “IRL”! Η νέα τεχνολογία προσφέρει πολλούς δημιουργικούς τρόπους παρουσίασης της μουσικής σήμερα. Το μοντέλο της μεγάλης δισκογραφικής, του μεγάλου album, της περιοδείας και ούτω καθεξής έχει, με πολλούς τρόπους, τελειώσει. Μπορούμε πλέον να ορίσουμε εμείς πώς θέλουμε να παρουσιάζουμε τη μουσική μας και να χρησιμοποιούμε όλα τα διαθέσιμα εργαλεία. Τα μεγάλα τεχνολογικά social networks είναι υπερεκτιμημένα και, με πολλούς τρόπους, δεν λειτουργούν πραγματικά, εκτός αν πληρώσεις πολλά χρήματα για να κάνεις τους αλγόριθμους να δουλέψουν για σένα. Αυτό που σήμερα θεωρείται «παλιά τεχνολογία» — mailing lists, emails, παραδοσιακά websites, αποκεντρωμένα, χειροποίητα δίκτυα κ.λπ. — αποδεικνύεται πιο χρήσιμο και αποτελεσματικό από τις πιο γρήγορες, κεντρικοποιημένες, AI-driven, big-data, identity-harvesting και soul-crushing μηχανές των λίγων μεγάλων εταιρειών που προσπαθούν να κυριαρχήσουν σε αυτόν τον χώρο.
Charlotte: Συμφωνώ με όλα αυτά. IRL σημαίνει “in real life”, όχι online — και αυτό ακριβώς αποδεικνύει όσα λες! Ναι, η «παλιά τεχνολογία» είναι αξιόπιστη. Το πιστεύω πραγματικά. Για παράδειγμα, έχω εμμονή με το newsletter μας. Κάποιοι άνθρωποι έχουν την ίδια διεύθυνση email για περισσότερα από 15 χρόνια, ενώ το προφίλ τους στα social networks μπορεί να γίνει shadow banned, να δεχτεί επίθεση, να κλείσει κ.λπ. Για τους Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, όταν επανενωθήκαμε, επαναφέραμε στη ζωή το παλιό μας URL, το tkde.net. Αυτό μου αρέσει.

– Σε έναν πολύ γρήγορο και θορυβώδη κόσμο, νιώθετε ότι η αργή, καθηλωτική μουσική που απαιτεί βαθιά ακρόαση αντιμετωπίζει περισσότερες δυσκολίες ή έχει περισσότερη δύναμη;

Charlotte: Δύναμη, φυσικά. Είναι ακόμη πιο ουσιαστική και σημαντική.
Hilary: Είναι ξεκάθαρο ότι οι άνθρωποι χρειάζονται έναν χώρο για να επιβραδύνουν και να έχουν χρόνο για τον εαυτό τους. Αν η δική μας μουσική βοηθά σε αυτό, υπέροχα. Αλλά υπάρχουν πιθανότατα και άνθρωποι που προτιμούν γρήγορη και θορυβώδη μουσική για τέτοιες στιγμές. Μπορεί κι εμείς να κάνουμε κάποια γρήγορη και θορυβώδη μουσική!
Eelco: Νομίζω ότι η μουσική μας έχει τη δύναμη να τραβήξει τους ανθρώπους έξω από το attention span των 30 δευτερολέπτων, που μοιάζει να είναι ο κανόνας σήμερα. Αυτό δημιουργεί μια πιο βαθιά εμπειρία ακρόασης.

– Η τελευταία σας εμφάνιση στην Αθήνα έχει μείνει έντονα στη μνήμη όσων ήμασταν εκεί. Πώς θυμάστε την πόλη; Τι θα θέλατε να φέρετε με την επερχόμενη συναυλία σας;

Charlotte: Ένα πολύ αφοσιωμένο κοινό.
Hilary: Δεν ήμουν στην τελευταία συναυλία στην Αθήνα, αλλά γνωρίζω την πόλη. Έχω περπατήσει στον λόφο όπου θα παίξουμε και έχω δει το θέατρο. Είναι ένας πολύ μυστικιστικός και μαγικός τόπος, όπου η μουσική μας θα λειτουργήσει υπέροχα. Υπάρχουν φήμες για μια χελώνα που παίζει κλαρινέτο σε αυτόν τον λόφο — ίσως έρθει να παίξει μαζί μας στη συναυλία.
Eelco: Θυμάμαι έναν γεμάτο χώρο και ένα πολύ παθιασμένο κοινό. Είμαι nerd της ιστορίας και της μυθολογίας, οπότε υπάρχουν λίγα μέρη πιο μαγικά για μένα από την Αθήνα. Η πόλη λάμπει από συναίσθημα. Ελπίζω να μπορέσουμε να συνδεθούμε με αυτή τη λάμψη και να δημιουργήσουμε μια όμορφη νύχτα για όλους μας.

– Τι θα θέλατε να ανακαλύψουν οι νέοι ακροατές στους Kilimanjaro Darkjazz Ensemble σήμερα;

Jason: Προσωπική ελευθερία.
Hilary: Καλή μουσική.
Charlotte: Έναν τόπο για να εμπνευστούν, να νιώσουν έντονα ζωντανοί, να ξεκουραστούν από τον κόσμο μέσα από τη φαντασία.
Eelco: Δημιουργική έμπνευση.

– Βλέπετε αυτή την επιστροφή ως συνέχεια των Kilimanjaro Darkjazz Ensemble ή ως ένα νέο κεφάλαιο;

Jason: Είναι και τα δύο, ένα και το αυτό.
Hilary: Ξεκινάμε από εκεί που σταματήσαμε. Η ίδια η μουσική είναι άπειρη και εμείς απλώς συνδεόμαστε με τη ροή της. Κατά κάποιον τρόπο είναι ένα νέο κεφάλαιο, αλλά είναι το ίδιο βιβλίο.

– “Famous last words” για το κλείσιμο;

Charlotte: «Η ζωή είναι κύκλος».
Hilary: «Το dark jazz δεν είναι νεκρό».