Ο Αλεξέι Γκερασσίμεζ φέρνει το Black Mountain στην Εναλλακτική Σκηνή

Ο διεθνώς αναγνωρισμένος Γερμανός συνθέτης και δεξιοτέχνης των κρουστών Αλεξέι Γκερασσίμεζ έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, συμμετέχοντας στο 3ο Φεστιβάλ Κρουστών της Εναλλακτικής Σκηνής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Σήμερα, Πέμπτη 2/7, στην Εναλλακτική Σκηνή στο ΚΠΙΣΝ, παρουσιάζει τη συναυλία «Black Mountain», με επίκεντρο το ομώνυμο έργο και το πιο πρόσφατο άλμπουμ του, έχοντας στο πλευρό του τους κρουστούς Αναστασία Βλάχου, Γιώργο Μέλιο, Γιώργο Τσαούση και Ζήνα Χριστοδούλου.

Λίγο πριν από την εμφάνισή του, μιλά στην Athens Voice για τη διαδρομή του στα κρουστά, τη σχέση του με τη σύνθεση, τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι οι στόχοι δεν είναι ποτέ πιο σημαντικοί από το ταξίδι προς αυτούς και την ομορφιά που, όπως λέει, βρίσκεται παντού γύρω μας.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τα κρουστά; Υπήρξε μια στιγμή που καταλάβατε ότι αυτός ήταν ο δρόμος σας;
Ήθελα να παίζω κρουστά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να ανακαλέσω ούτε μία στιγμή στη ζωή μου που να σκέφτηκα σοβαρά να κάνω κάτι άλλο.

Είστε συνθέτης αλλά και ερμηνευτής. Αν έπρεπε να κρατήσετε μόνο έναν από τους δύο ρόλους, ποιον θα διαλέγατε και γιατί;
Η σύνθεση θα μου έλειπε, αλλά πάντα θα επέλεγα την ερμηνεία. Η μαγεία του να γίνεσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου από τον εαυτό σου μέσα από τη μουσική, η επικοινωνία με τους άλλους μουσικούς, η αίσθηση του απόλυτου «εδώ και τώρα» όταν παρασύρεσαι από τη ροή της μουσικής – αυτό είναι που θέλω να ακολουθώ μέχρι το τέλος της ζωής μου.

Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε στα κρουστά περισσότερο από κάθε άλλο όργανο;

Ο πατέρας μου είναι τρομπετίστας και από πολύ μικρή ηλικία με πήγαινε συχνά σε συναυλίες. Λατρεύω τη δραματική μουσική και νομίζω πως πρόσεξα από νωρίς ότι οι κρουστοί βρίσκονται σχεδόν πάντα στις πιο εκρηκτικές και καθοριστικές στιγμές της. Με συναρπάζουν επίσης οι ανεξάντλητες δυνατότητες των ήχων και των οργάνων. Απολαμβάνω να στήνω τα διαφορετικά σετ κρουστών και αγαπώ το γεγονός ότι τα κρουστά δεν γνωρίζουν σχεδόν κανέναν περιορισμό, είτε μιλάμε για ήχους είτε για μουσικά είδη.

Έχετε εμφανιστεί σε πολλές χώρες και σε πολύ διαφορετικά περιβάλλοντα. Υπάρχει κάποια συναυλία που λειτούργησε ως σημείο καμπής στην πορεία σας;

Η συναυλία μετά τη νίκη μου στον Διεθνή Διαγωνισμό Κρουστών Tromp στο Αϊντχόβεν. Εκεί κέρδισα το πρώτο βραβείο, το βραβείο κοινού, το βραβείο της νεανικής κριτικής επιτροπής, το βραβείο του Τύπου και το βραβείο καλύτερης ερμηνείας. Όλη η αίθουσα σηκώθηκε όρθια και με χειροκροτούσε. Ήταν μία από τις κορυφαίες στιγμές της μέχρι τότε καριέρας μου. Κι όμως, εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένιωσα εντελώς άδειος και κατάλαβα πως δεν είναι η επίτευξη των στόχων που σε γεμίζει, αλλά η διαδρομή προς αυτούς. Είναι κάτι που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε, όμως μερικές φορές χρειάζεται να το ζήσεις για να το καταλάβεις πραγματικά.

Πότε ξέρετε ότι ένα έργο έχει ολοκληρωθεί; Ή νιώθετε πως θα μπορούσατε να το δουλεύετε για πάντα;

Ένα έργο ολοκληρώνεται όταν οι μουσικοί χρειάζονται επειγόντως την παρτιτούρα ή όταν ο εκδότης μου μου την παίρνει κυριολεκτικά από τα χέρια.

Τι σας εμπνέει περισσότερο έξω από τη μουσική; Τα βιβλία, ο κινηματογράφος, η φύση, οι άνθρωποι ή κάτι εντελώς διαφορετικό;

Τα μικρά πράγματα της καθημερινότητας: θόρυβοι, ήχοι, συζητήσεις, παιδιά, υφές, δομές, χάος... Ουσιαστικά, όλα όσα απορροφώ όταν είμαι αρκετά παρών ώστε να τα παρατηρήσω.

Είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεστε στην Αθήνα; Τι γνωρίζετε για το ελληνικό κοινό και τι περιμένετε από αυτή τη συνάντηση;

Ναι, είναι η πρώτη μου φορά στην Αθήνα. Ήταν πάντα όνειρό μου να επισκεφθώ αυτή τη μοναδική πόλη. Έχω παίξει στο παρελθόν στη Θεσσαλονίκη. Μου αρέσει το ότι οι Έλληνες μπορεί αρχικά να δείχνουν λίγο τραχείς, αλλά στην πραγματικότητα είναι άνθρωποι με μεγάλη ζεστασιά.

Το τελευταίο σας άλμπουμ και το έργο με το οποίο ολοκληρώνεται η συναυλία έχουν τον ίδιο τίτλο, Black Mountain. Ποια είναι η ιστορία πίσω από αυτό το έργο και τι θα θέλατε να πάρει μαζί του το κοινό;

Καθώς συνέθετα το έργο, ο τίτλος εμφανίστηκε μέσα μου σαν μια αδιόρατη εικόνα ή σαν ένα συναίσθημα – κάτι που δεν μπορούσα ακόμη να περιγράψω, αλλά υπήρχε ήδη εκεί και τελικά πήρε τη μορφή του Black Mountain. Μουσικά, το έργο βασίζεται σε σκόπιμες συγκρούσεις: στον πυρήνα του, διαφορετικές τονικές συγχορδίες έρχονται σε αντιπαράθεση. Μέσα σε αυτές τις συγκρούσεις συνυπάρχουν η απώθηση και η ένταση, η έλξη και η επαφή. Όπως συμβαίνει όταν συναντιούνται δύο σκέψεις ή δύο άνθρωποι.

Αν υπήρχε μία μόνο σκέψη που θα θέλατε να μείνει στο κοινό της Αθήνας όταν θα έχει σβήσει και η τελευταία νότα, ποια θα ήταν;
Η ομορφιά βρίσκεται παντού γύρω μας. Αρκεί να ανοίξουμε το μυαλό μας, να είμαστε πραγματικά παρόντες και θα μπορέσουμε να τη δούμε.

Πληροφορίες: nationalopera.gr