Ορφέας και Ευρυδίκη στο Αρχαίο Θέατρο Μεσσήνης

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών επιστρέφει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο Αρχαίο Θέατρο Μεσσήνης, έναν από τους πιο εμβληματικούς αρχαιολογικούς χώρους της χώρας. Η Καμεράτα- Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου, παρουσιάζει το Σάββατο 11 Ιουλίου την όπερα «Ορφέας και Ευρυδίκη» των Christoph Willibald Gluck και Hector Berlioz. 

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στην Αρχαία Μεσσήνη

Μια ακόμη μοναδική βραδιά θα μας χαρίσει η Καμεράτα, υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου στην Αρχαία Μεσσήνη. Στον ρόλο του Ορφέα η Teresa Iervolino, της Ευρυδίκης η Μαρία Κοσοβίτσα και του Έρωτα η Μαριλένα Στριφτόμπολα. Συμμετέχει η Χορωδία Δωματίου Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Αγαθάγγελου Γεωργακάτου. Η Teresa Iervolino συναντά έναν ρόλο γραμμένο ξανά μέσα από τη μνήμη της Viardot, η Μαρία Κοσοβίτσα και η Μαριλένα Στριφτόμπολα συμπληρώνουν την ανθρώπινη τριπλέτα του έργου, ενώ η Χορωδία Δωματίου Αθηνών κρατά τον χώρο σαν ανάσα που δεν κόβεται.

Ο μύθος του Ορφέα —από τους θεμελιωτικούς άξονες της ιστορίας της όπερας— επιστρέφει εδώ μέσα από το έργο που άλλαξε καθοριστικά την εξέλιξη του είδους. Ο Gluck, το 1762, ανατρέπει τα διακοσμητικά πρότυπα της εποχής του και θέτει στο κέντρο το δραματικό συναίσθημα και την καθαρότητα της μουσικής αφήγησης, ανοίγοντας τον δρόμο προς τον ρομαντισμό. Η παρισινή εκδοχή του 1774 εδραιώνει τον θρύλο ενός έργου που επιβιώνει ως σήμερα ως υπόδειγμα λιτότητας και εκφραστικής δύναμης.

Στον 19ο αιώνα, ο Hector Berlioz επανέρχεται στον μύθο με θαυμασμό σχεδόν μαθητικό προς τον Gluck, δημιουργώντας μια νέα εκδοχή που συνδυάζει τις δύο ιστορικές παραλλαγές του έργου και τις ντύνει με τη δική του ρομαντική ενορχηστρωτική παλέτα. Με τη συμβολή της Pauline Viardot, του Camille Saint-Saëns και ακόμη και του νεαρού Jules Massenet, η εκδοχή αυτή αποκτά τη μορφή ενός ζωντανού εργαστηρίου μουσικής σκέψης. Στο επίκεντρο παραμένει πάντα ο μύθος: ο Ορφέας κατεβαίνει στον Άδη για να φέρει πίσω την Ευρυδίκη, με τον όρο να μην την κοιτάξει μέχρι την έξοδο. Η μουσική ακολουθεί τη διαδρομή του από τον θρήνο στο “Objet de mon amour”, στη δοκιμασία των Ερινυών, στη γαλήνη των Ηλυσίων Πεδίων και τελικά στην τραγική στιγμή της απώλειας, όταν η ματιά του αναιρεί το θαύμα.

«Στον Ορφέα κάθε νότα ρωτά αν η τέχνη μπορεί να νικήσει τον θάνατο», σημειώνει ο Γιώργος Πέτρου, «και η απάντηση είναι ταυτόχρονα ναι και όχι — γιατί εξαρτάται από την πίστη μας σε αυτήν».

ΙNFO
Αρχαίο Θέατρο Μεσσήνης, 12 Ιουλίου