Τελικά, τι μας «έφερε» ο Ακύλας

Μας άρεσε από την αρχή ο Ακύλας, για τον χαριτωμένο διασκεδαστικό του τρόπο να κάνει γιουροβιζιονικό ακρόαμα μια λαϊκή, κάπως αγενή προστακτική που κυριαρχεί στο κυνήγι υλικών και άυλων συμβόλων της επιτυχίας, από πλούτη και εξουσία μέχρι «κούπες» ποδοσφαιρικές, μπασκετικές και εν προκειμένω γιουροβιζιονικές. Ψηφίστηκε από το ελληνικό κοινό για τον αυθορμητισμό του, το χιούμορ, την παιδιάστικη τρυφερότητα που θύμιζε η φιγούρα του και που δεν ξέχασε την μαμά του. Μας άρεσε και που εκτινάχτηκε από μουσικός του δρόμου σε λαοφιλή καλλιτέχνη εντός και εκτός συνόρων. Μπορεί δηλαδή, να έχει την απόλυτη τύχη αυτού που την ονειρεύεται και την πιστεύει. Και αυτό είναι μια από τις λαϊκές φαντασιώσεις, η οποία τροφοδοτείται πολλά χρόνια από την εποχή του ραδιοφώνου ήδη, με φρέσκο υλικό τα δεκάδες μουσικά talent shows ανά τον κόσμο. Η μουσική, το τραγούδι επενδύει γλυκά και διασκεδαστικά την αγνή ελπίδα του κοινού, το οποίο απολαμβάνει το δικαίωμα να την έχει, ότι δηλαδή, γίνεται, σε πείσμα των παντός είδους βιομηχανιών της διασκέδασης, με όλες τους τις πνιγηρές διακλαδώσεις, να κερδίσουμε, οι απλοί και λαϊκοί, την… μπάνκα. Παλιό, αγαπημένο στερεότυπο και γιατί να το σπάσουμε, δίνει χαρά στα «πανηγύρια».

Μην παρεξηγηθεί η λέξη «πανηγύρι», δεν σημαίνει προχειρότητα και χοροπηδητά στο μιντιακό σύμπαν. Σημαίνει πολλή δουλειά, πολλές ομάδες έμπειρων επαγγελματιών, σχεδιασμός, μέτρημα και ατέλειωτες πρόβες. Πασίγνωστα αυτά. Μην παριστάνουμε τους αθώους, ότι μπορούσε ο Ακύλας με το σκουφάκι του, το γελάκι του και την χαριτωμένη παντομίμα στο «FERTO» να φέρει οτιδήποτε μόνος του κι ας τον συμπαθήσαμε και οι πιο δύσκολοι και ας ευχηθήκαμε να το φέρει, έτσι, γιατί μας αρέσει να νικάμε.

Εδώ μπαίνει η ομάδα που σκηνοθετεί το θέαμα και ο Φωκάς Ευαγγελινός, ο κορυφαίος γιουροβιζιονικός μας καλλιτέχνης. Και ναι, φαίνεται πως έχασε το μέτρο, έφτιαξε ένα σενάριο φλύαρο και μεγαλύτερο από τον Ακύλα και το «FERTO» του, τον έβαλε να τρέχει, να πηδάει, να γλιστράει από στύλους, να κάνει πατίνι, έφτιαξε και τρία δωμάτια να ενισχύσει συμβολισμούς, της παράδοσης, της ιστορικής μνήμης, του πλούτου, τους τρεις άξονες που συνθέτουν την νεοελληνική μας κουλτούρα. Σπουδαία και πολλά, πάρα πολλά για ένα τραγούδι. Επέλεξε να ενισχύσει όμως, με κάθε τρόπο το νόημα, πιστεύοντας προφανώς ότι το περιεχόμενο, που τόσο ενθουσίαζε τους Έλληνες, ελάχιστα θα γινόταν αντιληπτό από τους αφιονισμένους γιουροβιζιονιστές ή και τους απαιτητικούς λάτρεις της καλής μουσικής. Έκανε λάθος υπολογισμούς; Μπορεί. Προσπάθησε όμως, να θυμίσει ότι εμείς, οι Έλληνες, δεν είμαστε τίποτε ελαφρείς παλίμπαιδες τύποι και η φτώχια - που δεν θέλει ο Ακύλας να επιστρέψει - παραμένει ένα βασανιστικό τραύμα, όσο κι αν θέλουμε να απαλλαγούμε. Σκηνοθέτησε όσο πιο ανάλαφρα μπορούσε, λοιπόν, το βαρύγδουπο. Λίγο σαν «βρώμικο» που το πειράζει μεγάλος σεφ για τους ψαγμένους πελάτες. Ρίσκο. Δεν πέτυχε.

Η Βουλγαρία, που εξέπληξε σχεδόν τους πάντες με την πρωτιά της, δεν ήταν και τόσο διαφορετική από τον Ακύλα, μια λέξη εξωτική και ρυθμική, όπως συχνά αρέσει – και εμείς και η Κύπρος αυτό επιδιώξαμε – αλλά είχε ερμηνεύτρια ένα κορίτσι με δυνατή, καθαρή φωνή, πολύ όμορφο, που έδειχνε δροσερό και αυθόρμητα σέξυ, σαν έφηβη που έβαλε πρόχειρα ένα μακό και ένα σορτσάκι και χοροπηδάει σε πάρτι με τους κολλητούς της, που ήταν και αυτοί κάπως πρόχειρα ντυμένοι. Ευφυές, ειδικά δίπλα στα επιτηδευμένα σέξι κορμάκια με γκλίτερ και κορσέδες – όπως της Κύπριας Αντιγόνης. Φυσικά πίσω της είχε επίσης μια μεγάλη, σπουδαία ομάδα, ικανών επαγγελματιών. Το δικό τους ρίσκο έπιασε.

Αυτή είναι η Eurovision, ο μεγαλύτερος και θεαματικότερος μουσικός διαγωνισμός, που έκλεισε τα 70 του χρόνια και που φιλοδοξούσε πάντα να αποπνέει μια μεγάλη αξία του ευρωπαϊκού πολιτισμού, που έρχεται από το βάθος των αιώνων, από την εποχή εκείνων των Ολυμπιακών Αγώνων, όταν για χάρη των αθλητών, σταματούσαν πολέμους και εχθροπραξίες, για να υποκλιθούν στην ανθρώπινη προσπάθεια να υπερβεί την ταπεινή της φύση για λίγο. Δεν τα καταφέρνει πιά και αυτό αφήνει πικρή γεύση μετά από κάθε γιορτή.