Ήμουν κι εγώ στους Metallica το '26

Κάποια στιγμή το 2004 οι Bon Jovi είχαν κυκλοφορήσει ένα box set με την ονομασία «100.000.000 οπαδοί δεν γίνεται να κάνουν λάθος», που βασίστηκε σε μια αντίστοιχη ιδέα που είχε χρησιμοποιηθεί κάποτε για τον Έλβις Πρίσλεϊ. Νούμερα που δείχνουν την εξέλιξη, την απήχηση και τη μαζικότητα που απέκτησε ανά τα χρόνια η μουσική αυτών των καλλιτεχνών. Κατ' αντιστοιχία, οι περισσότερες από 80.000 ψυχές που παρακολούθησαν από κοντά την ιστορική συναυλία των Metallica στο Ολυμπιακό Στάδιο δεν έκαναν λάθος. Ήξεραν πως θα αποτελέσουν κομμάτι της ιστορίας, πως θα γίνουν κι αυτοί μέλος της μεγάλης οικογένειας του γκρουπ όπως έλεγε επανειλημμένα (και το εννοούσε) ο Τζέιμς Χέτφιλντ. Για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, ένα live των Metallica δεν είναι απλά μια συναυλιακή εμπειρία, αλλά μια στιγμή αυτοπραγμάτωσης.

Φυσικά ένα τέτοιο event δεν περιορίζεται στο δίωρο της εμφάνισης του ιστορικού γκρουπ, αλλά απασχολεί για καιρό και ποικιλοτρόπως τόσο τον κόσμο, όσο και την ίδια την πόλη που το φιλοξενεί. Από τη μία οι κυκλοφοριακές και συγκοινωνιακές ρυθμίσεις που βοήθησαν στην ομαλή διεξαγωγή της συναυλίας, από την άλλη το Pop-Up Shop που στήθηκε για τρεις ημέρες στην οδό Πειραιώς, προσφέροντας κάθε είδος merchandise στους οπαδούς των Metallica που περίμεναν υπομονετικά στις ουρές που είχαν σχηματιστεί. Τη δε ημέρα της συναυλίας, ο χώρος του Ολυμπιακού Σταδίου έγινε από νωρίς σημείο συνάντησης, με την επιβλητική σκηνή των 360 μοιρών να δεσπόζει στο κέντρο και να προμηνύει τον «όλεθρο» που θα ακολουθούσε. Κόσμος από κάθε γωνιά της Ελλάδος, τουρίστες που συνδύασαν τη συναυλία με μια μίνι ημι-καλοκαιρινή απόδραση, παρέες που περπάτησαν ακούραστα την απόσταση μέχρι το Ολυμπιακό Στάδιο για να δημιουργήσουν αναμνήσεις, από εκείνες που δένουν τους ανθρώπους με τρόπο που μόνο η μουσική προσφέρει. Οι Metallica έχουν πετύχει κάτι το πραγματικά μαγικό, καθώς πήραν το heavy/thrash metal τους από τα clubs του Λος Άντζελες και του Σαν Φρανσίσκο - ακόμα και σε μια εποχή κατά τη δεκαετία του 1980 που θεωρούταν "ξένο σώμα" για την τοπική σκηνή - και το μετέτρεψαν σε ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Μια τεράστια και καλοδουλεμένη μηχανή, η οποία και παρά το γεγονός ότι αποτελεί ένα υπερμεγέθες και από οικονομικής πλευράς brand, παραμένει σε μεγάλο βαθμό η χημεία μεταξύ τεσσάρων καθημερινών ανθρώπων που διαιωνίζουν τις μουσικές με τις οποίες μεγάλωσαν, προς τέρψιν όλων μας. Το hard rock, το πανκ, το new wave of british heavy metal, κάθε επιρροή που είχαν ο Λαρς και ο Τζέιμς όταν ξεκίνησαν το ταξίδι τους, είναι ακόμα παρούσα και αυτοί την απολαμβάνουν εξίσου όπως τότε. Μέσα από μια πορεία 45 ετών που τους έφερε για άλλη μια φορά στη χώρα μας. Ελπίζουμε όχι για τελευταία.

Καθώς οι πάγκοι με το merchandise και τα υπαίθρια μπαρ είχαν πλημμυρίσει από κόσμο, εντός του σταδίου οι πιο θαρραλέοι είχαν ήδη συγκεντρωθεί μπροστά στην κυκλική σκηνή. Γνωρίζοντας πολύ καλά πως θα έρθει η σειρά τους να δουν από πολύ κοντινή απόσταση όλα τα μέλη του γκρουπ, καθώς τόσο οι ίδιοι όσο και το σετ τυμπάνων του Ούλριχ μετακινούνται από το ένα τεταρτημόριο στο άλλο. Με τη συναυλία να ακολουθεί πιστά το ωράριο που είχε ανακοινωθεί, ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να γεμίζει κάθε γωνιά του Ολυμπιακού Σταδίου. Και σε κάθε περίπτωση, το να παίζει ένα γκρουπ ως support στους Metallica είναι από τα μεγαλύτερα «δίκοπα μαχαίρια» για έναν καλλιτέχνη. Από τη μία έχεις την ευκαιρία να ακουστείς σε χιλιάδες κόσμου που μέχρι χτες ίσως και να αγνοούσαν την ύπαρξή σου, από την άλλη η προσμονή για το μεγάλο όνομα κάνει τους περισσότερους να παρακολουθούν από κάποια «απόσταση» την προσπάθειά σου. Αυτή ήταν χτες η συνθήκη για τους φιλότιμους Knocked Loose που άνοιξαν τη συναυλία, ευχαριστώντας συνεχώς το ελληνικό κοινό για την ευκαιρία να εμφανιστούν μπροστά του ως support στους Metallica, όσο ακόμα και για τους σπουδαίους Gojira, ένα από τα πιο hot ονόματα της εποχής μας. Οι Γάλλοι απέδωσαν άρτια το υλικό τους, από το οποίο ξεχώρισε φυσικά το Mea Culpa που έφερε μνήμες από την ιστορική εμφάνιση του γκρουπ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού και το κτίριο Conciergerie. Μιλώντας για αυτοπραγμάτωση, τα αδέρφια Joe και Mario Duplantier άνοιξαν για άλλη μια φορά τη συναυλία του γκρουπ που αγάπησαν από την ηλικία των 13 ετών. Ακόμα και υπό αυτό το σκεπτικό, είναι πολύ πιθανόν στη συνέχεια να ενώθηκαν με τον υπόλοιπο κόσμο ώστε να τους απολαύσουν ξανά ως απλοί οπαδοί.

Η ώρα πλησίαζε και φυσικά η αγωνία του κόσμου είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Στις κυλινδρικές γιγαντοθόνες δεσπόζαν οι αφίσες που είχαν ετοιμαστεί για τη συναυλία της Αθήνας, με τη δημιουργία του Βαγγέλη Πέτικα (γνωστός και ως Revolver Dart) με τον Δία και τον κεραυνό του να θεωρείται ήδη ένα κλασικό σχέδιο. Το It's a long way to the top των AC/DC, μαζί με τη θρυλική μελωδία του Ecstasy of Gold από τον Ένιο Μορικόνε έδωσαν το σύνθημα και οι τέσσερις πρωταγωνιστές της βραδιάς ανέβηκαν στη σκηνή, με την αναμονή πολλών μηνών να φτάνει σε ένα ονειρεμένο τέλος.

Καθώς τα τελευταία χρόνια οι Metallica επιδίδονται στα «no repeat» διήμερα (δύο συναυλίες με πλήρως διαφορετικό set-list), κατάφεραν και μετέτρεψαν τη μονή συναυλία της Αθήνας σε ένα χορταστικό greatest hits σόου της δισκογραφίας τους. Σαφώς και έλειψαν αγαπημένα τραγούδια του καθενός μας, αλλά στο τέλος αυτό δεν είχε καμία σημασία καθώς ακούσαμε το κλασικό Ride the Lightning δίδυμο που ανοίγει πολλές συναυλίες τους, την αφρόκρεμα από το ιστορικό Black Album (του σημαντικότερου ίσως metal δίσκου στην ιστορία), ένα «Nothing Else Matters» με την αίσθηση δεκάδων προτάσεων γάμου γύρω μας, τα «hits» από τα άλμπουμ με τα οποία έχτισαν τον μύθο τους. Είδαμε τον αειθαλή Χέτφιλντ να επικοινωνεί με το κοινό που ένιωθε εκστασιασμένο και συγκινημένο, είδαμε και τον Λαρς Ούλριχ να παίζει με την ίδια όρεξη και ενέργεια με τον 18χρονο εαυτό του, όταν και παράτησε για τα καλά τα όνειρα (του;) για επαγγελματική καριέρα στο τένις και αφοσιώθηκε στη μουσική. Είδαμε επίσης τον Ρόμπερτ Τρουχίγιο, τον μπασίστα που έχει μείνει για το μεγαλύτερο διάστημα σε αυτή τη νευραλγική θέση του γκρουπ, να μας χαρίζει με τον κιθαρίστα Κερκ Χάμμεττ ένα σημείο αναφοράς για τα ελληνικά συναυλιακά χρονικά. Με τα «Doodles», οι δυο τους τιμούν τη χώρα που κάθε φορά που τους φιλοξενεί και έτσι για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, η ελεύθερη απόδοση του Ζορμπά του Μίκη Θεοδωράκη - της Ελλάδας σε μια μελωδία δηλαδή - ήταν κάτι περισσότερο από αναμενόμενη. Την ίδια στιγμή που ο Χάμμεττ εξήρε την ελληνική μουσική παράδοση και την επιρροή της στη διαμόρφωση του κιθαριστικού παιξίματός του. Αυτό που όμως δεν περίμενε κανείς ήταν φυσικά το «Δεν χωράς πουθενά» από τις Τρύπες που έφερε σε επαφή δύο αταίριαστους φαινομενικά κόσμους, με τα φωνητικά του Τρουχίγιο να προκαλούν ίσως τη μεγαλύτερη συναυλιακή έκπληξη των τελευταίων πολλών ετών. Σε μια εμφάνιση που θα αποτελεί talk of the town για καιρό, σε μια εμφάνιση που προκάλεσε σεισμό, μεταφορικά μιλώντας αλλά και όχι μόνο. Και σε μια εμφάνιση που είχε και τον ανθρώπινο παράγοντα, με τη συγκλονιστική αφιέρωση του γκρουπ στον μικρό Σπύρο που δίνει μάχη με τον καρκίνο. Ο Σπύρος βρέθηκε στη συναυλία μέσω του Make-A-Wish και είδε τις φωνές χιλιάδων ανθρώπων να ενώνονται και να του δίνουν κουράγιο στον μεγαλύτερο αγώνα της ζωής του.

H 9η Μαΐου 2026 δεν ήταν μια τυχαία ημερομηνία για τους Metallica. Ήταν επίσης η συμπλήρωση 45 ετών από τότε που Χέτφιλντ και Ούλριχ συναντήθηκαν μέσω μιας αγγελίας του δεύτερου στον τυπικό μουσικό τύπο που απάντησε ο πρώτος, η οποία σήμανε ουσιαστικά την ίδρυση του γκρουπ. Σε μια σχέση ζωής που εξελίχθηκε σε πολλά επεισόδια, όπου οι θρίαμβοι εναλλάσσονταν με τις τραγωδίες και που σχεδόν μισό αιώνα μετά βρίσκει τους Metallica να θεωρούνται το μεγαλύτερο (εμπορικά τουλάχιστον) συγκρότημα του metal ήχου. Κοιτώντας το κοινό στο ΟΑΚΑ, ο Χέτφιλντ έλεγε επανειλημμένα πως έχει την καλύτερη δουλειά στον κόσμο και είναι σίγουρο ότι το εννοούσε. Πώς να μην το εννοεί όταν ακούει 80 και πλέον χιλιάδες κόσμου να τραγουδάνε τους στίχους που έγραψε σε διάφορες στιγμές προσωπικής αδυναμίας και περισυλλογής. Και πώς να μην το εννοεί όταν βλέπει μέχρι σήμερα τα τραγούδια του που χρονολογούνται 30, 40 και πλέον χρόνια πίσω, να κάνουν ανθρώπους να κλαίνε στο άκουσμά τους, να κάνουν τους φίλους και τις παρέες να αγκαλιάζονται από την πρώτη νότα. Κάπως έτσι, τα κάθε Master of Puppets και Seek and Destroy ακούγονται σαν να αποδίδονται για πρώτη φορά. Και μια συναυλία, πέρα από ψυχαγωγική και ενεργειακά φορτισμένη, γίνεται και ταυτοτική. Στο τέλος της συναυλίας, το συγκρότημα αναρωτήθηκε εύλογα γιατί πέρασαν 16 ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που μας επισκέφτηκαν, αποχαιρετώντας το κοινό μέσα σε γενικότερη αποθέωση.

Λένε ότι κάποια live ανεβάζουν ψηλά τον πήχυ. Καθώς ετοιμαζόμαστε για άλλο ένα πολύ έντονο καλοκαίρι, η εμφάνιση των Metallica δεν ήταν απλά ορεκτικό, αλλά ένα σημείο αναφοράς που στέκεται ως κάτι το απόλυτα ξεχωριστό και ουχί μόνο για φέτος, ένα event που ξεπερνάει κατά πολύ την έννοια της συναυλίας καθαυτής και αποτελεί κάθε φορά γιορτή μιας κοινότητας που κατά ένα μαγικό τρόπο, μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Μιας κοινότητας που από χτες βρίσκει έναν νέο κοινό τόπο, σε μια φράση που αναμένεται να μας θυμίζει για πολλά χρόνια αυτή την εμπειρία.

«Ήμουν κι εγώ στους Metallica το '26».