Fleetwood Mac: 49 χρόνια από την κυκλοφορία του «Rumours»

Λένε ότι το αγγλικό χιούμορ χαρακτηρίζεται από λεπτή ειρωνεία, σαρκασμό και αυτοσαρκασμό και βασίζεται στη γλωσσική ευφυΐα και στην ικανότητα να γελάς με το παράλογο της καθημερινότητας και τις κοινωνικές συμβάσεις. Και καθώς κάθε Άγγλος είναι έτοιμος να διακωμωδήσει τα πάντα, δεν θα του γλίτωναν και κάποια από τα συγκροτήματα της χώρας του. Ακόμα και τα πιο δημοφιλή, όπως οι Fleetwood Mac. Ένα από τα πολύ συνηθισμένα αστεία των δισκοπωλείων της Γηραιάς Αλβιώνας, αφορά τη σχέση του Λίντσεϊ Μπάκιγχαμ με τη Στίβι Νικς, ξέρεις, αυτή που δεν πήγε καθόλου καλά. Για τον μέσο Άγγλο τακτικό θαμώνα του τοπικού δισκάδικου, ο έρωτάς τους ήταν από την αρχή καταδικασμένος: «Ποτέ δεν πέτυχε σχέση ανάμεσα σε αγόρι με κοριτσίστικο όνομα και κορίτσι με αγορίστικο», θα πει υπομειδιώντας. Κι αν το αστείο δεν είναι και τόσο correct στον καιρό μας, οι Άγγλοι έχουν να αντιτάξουν ότι κυκλοφορεί στους βινυλιακούς κύκλους από το 1977. Άσε που ούτε ο Λίντσεϊ ούτε η Στίβι είναι Άγγλοι. Άρα, δεν τρέχει τίποτα! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Οι Fleetwood Mac σχηματίστηκαν το 1967 στο Λονδίνο από τον κιθαρίστα Πίτερ Γκριν, τον ντράμερ Μικ Φλίτγουντ και τον μπασίστα Τζον ΜακΒί, ως ένα καθαρά blues συγκρότημα. Στα πρώτα τους χρόνια γνώρισαν επιτυχία στη βρετανική σκηνή με κομμάτια όπως τα «Albatross» και «Black Magic Woman», όμως η εσωτερική αστάθεια δεν άργησε να εμφανιστεί. Η αποχώρηση του Γκριν το 1970 σηματοδότησε την αρχή μιας περιόδου συνεχών αλλαγών στη σύνθεση, με διαφορετικούς κιθαρίστες και τραγουδιστές να περνούν από το σχήμα, χωρίς να καταφέρνουν να του δώσουν σαφή κατεύθυνση.

Η μεγάλη τομή έρχεται το 1974, όταν το συγκρότημα μετακομίζει στην Αμερική και ενσωματώνει δύο νέους δημιουργικούς πυλώνες: τον Μπάκιγχαμ και τη Νικς. Με την προσθήκη τους, οι Fleetwood Mac μεταμορφώνονται από ένα μπλουζ-ροκ σύνολο σε μια μπάντα με έντονο μελωδικό προσανατολισμό, πλούσιες αρμονίες και απόλυτα προσωπικούς στίχους. Το ομώνυμο άλμπουμ «Fleetwood Mac» (1975) γνωρίζει τεράστια επιτυχία και τους καθιερώνει στο αμερικανικό κοινό.

Fleetwood Mac - "Rumours" © John Foxx

Το «Rumours», που έρχεται το 1977, δεν είναι απλώς η συνέχεια μιας επιτυχημένης πορείας. Η σημασία του έγκειται πρωτίστως στο γεγονός ότι μετέτρεψε τη συναισθηματική κατάρρευση αρκετών από τα μέλη της μπάντας σε συλλογικό καλλιτεχνικό θρίαμβο. Την περίοδο της ηχογράφησης, τα δύο βασικά ζευγάρια της μπάντας –ο Μπάκιγχαμ με τη Νικς και ο Τζον με την Κριστίν ΜακΒί– βρίσκονταν σε δύσκολη φάση. Μεγάλη ένταση αποτυπώνεται σε τραγούδια όπως το «Go Your Own Way», όπου ο Μπάκιγχαμ εκφράζει θυμό και απογοήτευση, ενώ η Νικς απαντά πιο υπαινικτικά και ποιητικά στο «Dreams».

Σε αντίθεση με τη θυελλώδη σχέση Μπάκιγχαμ-Νικς, ο χωρισμός των Μακβί ήταν πιο σιωπηλός. Η Κριστίν διοχετεύει τα συναισθήματά της σε τραγούδια όπως το «You Make Loving Fun», ενώ ο Τζον, πιο εσωστρεφής, απλώς αποστασιοποιείται συναισθηματικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπό αυτές τις συνθήκες οι άνθρωποι αυτοί έπρεπε να συναντιούνται καθημερινά για να ηχογραφήσουν το «Rumours», που αποτελεί μοναδικό παράδειγμα υπέρβασης προσωπικών συγκρούσεων, οι οποίες, μέσω εντύπων της εποχής, γίνονται γνωστές στο κοινό, που αναγνωρίζει δικές του έντονες καταστάσεις μέσα σε κάθε τραγούδι.

Το «Rumours» αποτελεί πρότυπο ηχητικής τελειότητας για τη δεκαετία του ’70. Η παραγωγή του δίσκου είναι απίστευτη για την εποχή και στον δημιουργικό τομέα κάθε μέλος συνεισφέρει ισότιμα: ο Μπάκιγχαμ με την έντονη, νευρική κιθάρα του, η Νικς με τη μυστηριακή, σχεδόν ονειρική παρουσία της, και η Κριστίν με τη ζεστασιά και τη συναισθηματική ισορροπία των συνθέσεών της. Αυτή η πολυφωνία χαρακτήρων, ύφους και παραγωγής καθιστά τον δίσκο πλούσιο και πολυεπίπεδο.

Σχετικό Άρθρο

Μουσικη Fleetwood Mac: Έρχεται το ντοκιμαντέρ για την ταραχώδη περίοδο της μπάντας

Μπάμπης Καλογιάννης 22.11.2024, 11:31

Η εμπορική επιτυχία του υπήρξε τεράστια και καθοριστική. Παρέμεινε για εβδομάδες στην κορυφή των charts, πούλησε δεκάδες εκατομμύρια αντίτυπα και καθιέρωσε τους Fleetwood Mac ως ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα όλων των εποχών. Όμως το ζήτημα δεν είναι αυτό: το ζήτημα με το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι ότι αποδεικνύει από τη μια πλευρά ότι το ροκ δεν χρειάζεται να είναι δύσπεπτο για να είναι σημαντικό κι από την άλλη ότι μπορούν να υπάρξουν έργα τέχνης έντονα προσωπικά που την ίδια στιγμή να εκφράζουν εκατομμύρια ανθρώπους.