Jazzδρεναλίνη: Οι Yako Trio και η νέα σπαρταριστή θεσσαλονικιώτικη τζαζ σκηνή

Κρύο σκληρό, κακό, σαλονικιώτικο. Βαράει στα αυτιά, θερίζει μάγουλα και κατεβάζει μύτες, μετά της δέουσας υγρασίας. Ο ορισμός του λήμματος σκατόκαιρος. Έξω όμως όλα αυτά, στα πέριξ των Εγνατία, Βαλαωρίτου, Φράγκων, Βασιλέως Ηρακλείου και Βηλαρά. Γιατί εντός, στο καφέ των Beetroot και στη Συγγρού εν προκειμένω, η ατμόσφαιρα υπερθερμαίνεται και ο ενθουσιασμός τρίζει όπως κάνουν τα καυσόξυλα όταν τα ρίχνεις στο τζάκι. Όταν οι Yako Trio παίρνουν θέση με τα όργανα, αναζωπυρώνουν τη φωτιά. Οι Yako Trio απόψε δεν είναι τρίο, γιατί με την προσθήκη του Νεοζηλανδού τενόρο και άλτο σαξοφωνίστα James Willie, όπως και με το σαπορτάρισμα στο νέι από τον υπερτζαζίστα Χάρη Λαμπράκη, μετρούν συνολικά πέντε μέλη.

Η παράσταση αρχίζει, ρουφώ το νεγκρόνι μου και ετοιμάζομαι να αποθεώσω ένα από τα καλύτερα πράγματα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη. Οι Yako 5 θα παίξουν ζωντανά, ένα προς ένα τα κομμάτια του «Woven». Είναι ο τρίτος δίσκος τους μετά τα «Ode to Yannis» και «Odessea», και έτσι το τρίο των Λέανδρου Πασιά (πιάνο, πλήκτρα), Βαγγέλη Βραχνού (κοντραμπάσο) και Γιώργη Κλουτζού-Χρυσίδη μπορεί να το καυχιέται, τιμή του και καμάρι του: η εμμονικά ταγμένη στην τζαζ θεσσαλονικιώτικη σέχτα τους κατάφερε να σκάσει έναν νέο δίσκο που η ύφανσή του (Woven σημαίνει πλεγμένο) ανεβάζει πολύ ψηλά τον πήχυ αυτού που αποκαλώ νέα, σπαρταριστή και φρεσκαδούρα θεσσαλονικιώτικη σκηνή τζαζ. «Αυτό το κουιντέτο ήταν κάτι που οραματιζόμασταν εδώ και καιρό. Νιώθουμε ότι αποτελεί φυσική εξέλιξη του ήχου μας- επεκτείνοντας τον μουσικό μας διάλογο και εμβαθύνοντας στο συναισθηματικό τοπίο που εξερευνούμε. Η συνεργασία μας με τους Λαμπράκη και Wylie φέρνει νέες αποχρώσεις, ρυθμούς και εκφραστικότητα στη μουσική μας, επιτρέποντάς μας να κινηθούμε ακόμα πιο μακριά στον χώρο που η αυτοσχεδίαση συναντά την αφήγηση».

Νέα, σπαραταριστή και φρεσκαδούρα θεσσαλονικιώτικη σκηνή της τζαζ. Επιμένω και ανοίγω παρένθεση: υπάρχει και βρυχάται, άσχετα αν ούτε το καφέ των Beetroot ή τα Oratos και Μικρή Σκηνή (το παλιό Αγροτικόν του Νίκου Παπάζογλου) τηρούν τις προδιαγραφές ενός καθαρόαιμου τζαζ κλαμπ. Αυτό το γράφω προς τιμή και των σποτ αλλά και των μουσικών, που δεν τους πολυκαίει τόσο το πού όσο το τώρα που γυρίζει, αστράφτει, εκρήγνυται και συμβαίνει. Και αυτήν τη στιγμή, εδώ στους Beetroot που απόψε οι Yako Trio που παίζουν κουιντέτο, η τζαζάρα τους σαγηνεύει. Kαι τα επτά τεμάχια του «Woven» (προσωπικά χιτ το Kluntzoa, Sweet Lotus, Impromptou, Speaking Voice) σηκώνουν χειροκρότημα και φορτώνουν από τις ιαχές ενός πλήθους που γέμισε το καφέ. Καρφίτσα δεν πέφτει.

Ανοίγω άλλη μια παρένθεση: το απίθανο νέο άλμπουμ των Yako Trio κυκλοφορεί από την ντόπια/γκλόμπαλ δισκογραφική Fair Weather Friends των Γιάννη Δρίζη και Σωτήρη Ποσπορέλη, ενώ το βινύλιο σκοράρει πριν το βάλεις στο πικάπ και το φιλήσει η βελόνα, ένεκα του λαμπερού εξωφύλλου που σχεδίασαν οι Beetroot. Αυτό θα πει συνέργεια, συνεργασία, σαπορτάρισμα, Θεσσαλονίκη 100%.

Και ας επιστρέψω στα περί της θεσσαλονικώτικης σκηνής της τζαζ, αφού η Jazzδρεναλίνη παράγεται και συσκευάζεται εδώ, με όνομα, επίθετο και μερικά ακόμα δισκάκια-διαμαντάκια με έδρα την πόλη αυτή. Το Our Land του James Wylie (Polytropon) και το Northwind του κοντραμπασίστα Ντίνου Μάνου (Puzzlemuzik) είναι δουλειές αναφοράς.

Εύφημος μνεία και μερικά ονόματα άλλων μουσικών, που σε καθημερινή βάση τζαμάρουν ή σκαρφίζονται σχήματα και συνεργατικά ηχοτοπία παιγμένα ζωντανά, ειδικά στον Oratos που γύρω του συσπειρώνεται όλη αυτή η φρεσκαδούρα τζαζ ντε Σαλονίκ: ο τιτάνας μπασίστας/κοντραμπασίστας Λάκης Τζήμκας, η Elona-Ελένη Σινιάρη (τραγούδι, αρχαία λύρα), ο βιμπραφονίστας Δημήτρης Αγγελάκης, ο τρομπετίστας Γιάννης Οικονομίδης και ο κιθαρίστας Θοδωρής Κότσιφας, ο πιανίστας Σπύρος Ράσσιας και μια ντουζίνα ακόμα νοματαίοι κατάφεραν, που λέτε, το ακατόρθωτο: Έστησαν μια κατάσταση/σκηνή/γιορτή ή πες την όπως θέλεις, την Jazzδρεναλίνη, που ντοπάρει τη φάση του φετινού χειμώνα κάνοντας τη Θεσσαλονίκη ξανά απρόβλεπτη, ενθουσιαστική και ανάφτρα!