Στα γυρίσματα του Long play με τον Διονύση Σαββόπουλο

Ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν μοιάζει με κανέναν· είναι ονειρικά ποιητικός. Ενεστώτας. Αυτή την ποίηση προσπάθησε και κατάφερε να αποδώσει στην τηλεόραση ο επί χρόνια φίλος του και σπουδαίος εικαστικός, ο Αλέξης Κυριτσόπουλος. Ο τίτλος της τελευταίας του δουλειάς, Long Play, –νομίζω ότι το καταλάβαινε ότι θα ήταν η τελευταία του–, είναι δικός του. Μια εξέλιξη της «χειροποίητης» σκηνοθεσίας που είχε το «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι».

Αυτό το πολύχρωμο χαρακτηριστικό ήταν στο DNA του. Στην κίνησή του, τα ρούχα του, τις εικόνες των στίχων του. Γι’ αυτό τον αγαπούν τα μικρά παιδιά: γιατί τους μιλάει κελαηδώντας.

Το ίδιο πολύχρωμο χαρακτηριστικό διέκριναν όλοι, ανεξαρτήτως τάσεων, τάξεων ή κομματικών επιλογών. Η τέχνη είναι πάθος – έκφραση και συγκίνηση. Αυτό είχε κι έδινε ο Διονύσης Σαββόπουλος. Γι’ αυτό στο Να μας έχει ο Θεός καλά εμείς πάντα θα κοιτάμε ψηλά, με τα χέρια ανοιχτά. Γι’ αυτό η Συννεφούλα θα μας δακρύζει και ο Φίλος, σαν ξωτικό, θα είναι δίπλα μας αόρατα, παντοτινός.

Θυμάμαι τις πρόβες στα στούντιο της ΕΡΤ για την τελευταία του εμφάνιση στο Μέγαρο Μουσικής. Περπατούσε αργά στον διάδρομο, καθόταν σε μεγάλο μέρος της πρόβας. Και το βράδυ της παράστασης έτρεξε για να ανέβει στη σκηνή. Χοροπήδησε, ροκάς και αθεόφοβος!

Λίγο καιρό πριν, στα γυρίσματα του Long Play, βγήκε από το αυτοκίνητο, χαμογελαστός και καλοντυμένος, φανερά καταβεβλημένος. Κάθισε στο πλατό, συγκεντρώθηκε για να αφηγηθεί. Και όταν έσκυψε και πήρε την κιθάρα του, η εικόνα του φωτίστηκε – άστραψε ο ουρανός. Και τώρα είναι εκεί, πάνω στο σύννεφο, με τις τιράντες και τα γυαλιά, και πια δεν φοβάται το Αύριο. Φως.