Διονύσης Σαββόπουλος: Αντίο, Νιόνιο, για εσένα μια μαύρη θάλασσα σαν αίμα λέει λόγια πικραμένα…

Είδα με τα μάτια μου τα χακί αμερικάνικα τζάκετ και τις στολές παραλλαγής στα στρατιωτικών ειδών του Βαρδάρη (ό,τι κοντινότερο σε ντύσιμο εποχής Βιετνάμ γιε γιε), τα πάλλευκα χιόνια στην κορυφή του Ολύμπου και το πράσινο φίδι στο σταυρό της πινακίδας του φαρμακείου του Πεντζίκη στην Εγνατία, να απεμπολούν το χρώμα τους και να βάφονται μαύρα στο άκουσμα της είδησης για τον ξόδι του. Όποιος παρατήρησε αυτήν την αστραπιαία μεταβολή, είδε και τα σουσάμια να αποκολλούνται από τις σάρκες των κουλουριών και σαν μαύρο δάκρυ, εκεί στον πάγκο της γωνίας της Τσιμισκή με την Αριστοτέλους, να πέφτουν στη γη και να γίνονται βρόμικο ψωμί, τροφή για τις κουρούνες της Ευαγγελίστριας, οι οποίες από το πρωί ακατάπαυστα έκρωζαν διαδίδοντας το μαντάτο. 

Όλη η Θεσσαλονίκη, η αιώνια πόλη του μαύρισε για ένα δευτερόλεπτο, πώς λέμε ενός λεπτού σιγή, ενός δευτερολέπτου σκοτοδίνη για την πάρτη του Σαββόπουλου, α γεια σου. Στις δε οδούς Μπιζανίου και Αναλήψεως, Αγίας Τριάδας και 25ης Μαρτίου, όπως και στην Πλατεία Ναβαρίνου και στη Διοικητηρίου, ανταριάστηκαν τα πάντα. Και όλοι ανεξαιρέτως στις γειτονιές αυτές, ψυχολόγοι, δικηγόροι, φοιτηταριό, γριές, αφροδισιολόγοι, λογιστές, νεαρές, πωλητές ανταλλακτικών αυτοκινήτων, ποδηλατάδες, πιτογυράδες κι ένας παπάς που πήγαινε να βαρέσει πένθιμα την καμπάνα της Βλατάδων (εντάξει, αυτός δεν είχε ανάγκη, κατάμαυρο ούτως ή άλλως ήταν το καλιμαύχι του), αίφνης κατά τρόπο εξόχως μαγικό, είδαν να φυτρώνει στο μπράτσο τους μαύρο πενθόσημο, αν θυμάσαι εκείνες τις συφοριασμένες υφασμάτινες λωρίδες που φορούσαν οικειοθελώς οι άνθρωποι παλιά, για να δίνουν σινιάλο πως πρόσφατα χάθηκε προσφιλής τους. 

Έκθαμβος έμεινα εκείνο το δευτερόλεπτο όπου όλα ξαφνικά στη Θεσσαλονίκη μαύρισαν, τα μπλε ταξί στη Μητροπόλεως και οι κεραμιδί τοίχοι της Παναγίας των Χαλκέων στην Εγνατία. Ως και ο Πύργος ο Λευκός μαύρισε, που ενώπιόν του κάποτε ο Νιόνιος παρέα με τον Λοΐζο πόζαραν στην κάμερα ενός από τους μύριους υπαίθριους φωτογράφους. Μαυρομπλάβιασαν μέχρι και τα κιτρινισμένα φύλλα του αιωνόβιου πλάτανου στο Ντορέ, όπως και η γαλανόλευκη σημαία που κυματίζει στην παραδιπλανή Λέσχη Αξιωματικών. Μια μαυρίλα άλλο πράγμα σήμερα στη Θεσσαλονίκη που ακόμα παγωμένη τελεί από τον χαμό του. Και φορτηγά στη Λαγκαδά, περιβόλια στην Πυλαία, η γκρι άσφαλτος της προκυμαίας στη Λεωφόρο Νίκης και η μαύρη θάλασσα σαν αίμα (που λέει για εκείνον λόγια πικραμένα), νερά, στεριά, άνθρωποι, πουλιά και δρόμοι, όλα για ένα δευτερόλεπτο ντύθηκαν ασορτί και ομοιόμορφα μόνο για εκείνον.