Έρικ Κλάπτον: 24 Σεπτεμβρίου 1995, στο United Center του Σικάγο

Η συναυλία του Έρικ Κλάπτον στις 24 Σεπτεμβρίου 1995 στο Σικάγο ήταν η τελευταία της περιοδείας "Nothing But the Blues" — κι ένα από τα highlights της ζωής μου στο ροκ και στα μπλουζ. Το 1995, στην πραγματικότητα ολόκληρη τη δεκαετία του 1990, ήμασταν και οι δυο μας πολύ ευτυχισμένοι· είχαμε αφήσει πίσω μας τα δύσκολα χρόνια των VHS, των CD, του AIDS και του MTV, όταν "greed was good" κι όλοι, σχεδόν όλοι, φορούσαμε μαύρα. Δεκαετία του 1980: τεχνολογική αρχαιολογία, yuppies, ροκ εντ ρολ που παρήκμαζε και μουσικοί που έφευγαν από τη ζωή πριν από την ώρα τους, πληρώνοντας την κραιπάλη της προηγούμενης δεκαετίας. Ο Έρικ Κλάπτον επέζησε, αν και όχι χωρίς απώλειες, για να γνωρίσει, μετά από μια μακρά, σκοτεινή εποχή, μεγάλη επιτυχία με το "Unplugged" (1992) και με το "From the Cradle" (1994). Στην μπλουζ περιοδεία που ξεκίνησε μετά την κυκλοφορία του "From the Cradle", το κοινό στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική και στην Ιαπωνία, τον αποθέωνε. Όσο για μένα, ζούσα με αγάπη, φιλία και ήχους θεσπέσιους, πολλοί από τους οποίους έρχονταν από το παρελθόν.

Στο United Center, έδρα των Chicago Bulls, περίμενα ότι θα πει κομμάτια από το "461 Ocean Boulevard" του 1974 κι από το "There’s One in Every Crowd" του 1975, δυο άλμπουμ που είκοσι χρόνια νωρίτερα με είχαν συνοδεύσει στις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο — "Let It Grow", "I Can’t Hold Out", "Mainline Florida", "Don’t Blame Me" — αλλά η βραδιά ήταν αφιερωμένη σε covers του Robert Johnson, του Freddie King, του Muddy Waters, του Willie Dixon, του Otis Rush και του Elmore James. Καθώς επρόκειτο για tribute στα μπλουζ, έλειπαν τα ποπ και τα ροκ σουξέ, το "Tears in Heaven", το "Layla". Ο Κλάπτον δεν ήταν ροκ σταρ, ήταν μονάχα μπλουζίστας· πράγμα που ταίριαζε στην πόλη του Paul Butterfield, του Mike Bloomfield και του Curtis Mayfield.

Έχω ξεχάσει το setlist της βραδιάς στο Σικάγο, αλλά στον ιστότοπο "Where’s Eric" διαβάζω ότι είπε το "Before You Accuse Me" του Bo Diddley, το "Third Degree", το "Reconsider Baby", το "Have You Ever Loved A Woman" (ένα κομμάτι που τραγουδούσε από παλιά, με τους Yardbirds) το "It Hurts Me Too", το "Crossroads"· περίμενα να παίξει και τo "Dust My Broom" του Elmore James, αλλά δεν το είπε. Γενικά το παίξιμο ήταν δεξιοτεχνικό, ακριβείας, χωρίς showmanship, με ελάχιστο τζάμινγκ, με ένα σετ unplugged και ένα ηλεκτρικό —πράγματι, μερικοί ίσως θα ήθελαν πιο χαλαρή, εκτενέστερη ανάπτυξη στα σόλα. Θυμάμαι τα ανκόρ — "Got My Mo-Jo Working (But It Just Won’t Work on You)" και, αναπόφευκτα, "Sweet Home Chicago" που το τραγούδησε μαζί με τον Μπάντι Γκάι και όλους εμάς. "Baby, don't you wanna go?/ Back to that same old place/ Oh, sweet home Chicago". Αναρωτιόμουν αν ο Paul Butterfield είχε παίξει ποτέ το "Sweet Home Chicago"· το κομμάτι δεν υπάρχει σε κανένα από τα LP του. Δεν το άκουσα ούτε στο μοναδικό λάιβ όπου τον είδα μαζί με τον John Mayall και τον Leon Russell, το καλοκαίρι του 1984 στην προκυμαία 40 στη Νέα Υόρκη.

Kαθώς o Kλάπτον συνέστηνε τους μουσικούς — ο Andy Fairweather Low στην κιθάρα, ο Jerry Portnoy στην αρμόνικα— κατευθύνθηκα προς το πάρκινγκ. Ήταν μια αφέγγαρη, ψυχρή νύχτα· την εποχή πριν από τα smartphones δυσκολευόμουν να βρω το αυτοκίνητο στα μεγάλα αμερικανικά πάρκινγκ, ιδιαίτερα τις σκοτεινές νύχτες. (Τώρα φωτογραφίζω το αυτοκίνητο μαζί με το φόντο κι όλα είναι ευκολότερα). Η περιοδεία είχε τελειώσει, ο Κλάπτον σκεφτόταν ήδη το επόμενο άλμπουμ του, το "Reptile", κι εγώ σκεφτόμουν πώς θα φτάσω στο ανατολικό Σικάγο in one piece. Δεν είχα ξαναδεί τον Κλάπτον λάιβ, ούτε τον ξαναείδα από τότε.