Rave μνήμες από μια Θεσσσαλονίκη που τα χόρεψε και τα έσπασε όπως έπρεπε και όταν έπρεπε! Το Brainstorm του Βέρου και της Μπουμπούς στο “Troll”, το εν πλω «Μπλε Πορτοκάλι» του Ηλία Λόγκο με τα μπασοκύματα να ξενυχτούν και να ταράζουν τον ύπνο των ψαριών του Θερμαϊκού, οι επικίνδυνες νύχτες στο “Acid” της Τούμπας και το περίφημο ντου, όπου αίφνης το πάτωμα έδειξε σαν ωκεανός από «κουμπιά» - δεν επεκτείνομαι. Το “Kinky Bambolina” στην Αλυσίδα της Παπαναστασίου, ο Βαλαβάνης και η Ξένια στο «Νανί Νανί», ω θεοί, πέρασαν αιώνες από την εποχή που η κλαμπ σκηνή της πόλης συντονίστηκε σε παρόμοιο χρόνο με το Μάντσεστερ και την Ίμπιζα, το “Ministry” και το “Fabric”, θυμάμαι κάποια Παρασκευοσάββατα που δεν ήξερες πού να πρωτοτραβηχτείς. Που ιδρώναμε και χορεύαμε, ένα σντρο φυσικά και για το Reworks, που το κρατάει πάντα αληθινό όπου και οπότε σκοράρει, πάρτι, αξία ανεκτίμητη! Τα έγραψα τα χιλιόμετρά μου, κι άλλο, κι άλλο, ο Oakenfold στη Warterland, η Kittin στο αεροδρόμιο, ο Pale Penguin στο “Elvis”, ο Economist στη “Rockarolla”, οι Stylistics στο “Art House” της Βογατσικού, ήταν δεκάδες οι ομάδες και οι «παίκτες» που δόμησαν την πόλη, και ας με συγχωρέσουν κάποιοι που τους ξέχασα, εν είδει αυτόματης γραφής τράβηξα μερικούς άσσους σπαθί από το dance αρχείο της πόλης.
Για να έρθουμε στο σήμερα! Που το κλάμπινγκ σχεδόν τελείωσε, μετρημένες στα δάχτυλα οι σέχτες και οι γκρούπες, λίγο η κρίση, λίγο τα beats που στο άγχος τους να γίνουν crossover έπαψαν να συνομιλούν με τις υποκουλτούρες, σιγή ασυρμάτου ή στην καλύτερη περίπτωση πάρτι με κλισεδαρισμένη feelgood κατάσταση. Εκτός από τους PonyLicks. Όλα κι όλα, το Splash Wars, που επιμελούνται και «χτυπάει» αυτό το Σάββατο στο Block 33, περικλείει όλη την κουλτούρα της Salonica Rave City. Ξυραφιασμένες dubstep και drum'n'bass λούπες, αλύπητο χτύπημα, fun και μια θεματική που με το έτσι θέλω θα σε κάνει να λάμψεις. Γιατί είναι το απόλυτο paint πάρτι της πόλης αυτή τη στιγμή, μάνικες, κουβάδες, μπαζούκας και πιστόλια που εκτοξεύουν χρωματικές βόμβες χαράς και φωσφοριζέ αναρχοεικαστικού κεφιού αναλαμβάνουν να συντονίσουν το «έθνος» υπό του one groove! Λες και όλα είναι φάση Τζάκσον Πόλοκ, ατάκτως εριμμένες μπογιές σε σώματα και δάπεδα, φοράς τα άσπρα σου και αφήνεσαι σε ένα λέρωμα μοναδικό, μετά μπορείς να πλαστικοποιήσεις το μπλουζάκι ή το τζιν σου και να το κρατήσεις memorabilia. Καλό; Ό,τι πρέπει! Χόρεψέ το, ζήσε το, γίνε η φλουο, παστέλ, φωσφοριζέ αλλαγή που ευαγγελίζονται οι ρήτορες, αλλά μόνο η νιότη μπορεί να την κάνει πραγματική σωματική και πνευματική αφήγηση και όχι αόριστες δοξολογίες. Και γιατί η μυθολογία της Rave City, ακόμα γράφεται στη Θεσσαλονίκη, ασχέτως αν κάποιοι συνταξιοδοτήθηκαν. Μην το πάρεις προσωπικά, για μένα μιλάω!
Μιχάλης Εμμανουηλίδης, Μαριάννα Βασιλείου και Αυρήλιος Καρακώστας μιλάνε για το σημείο συνάντησης του γκρουπ με τον σκηνοθέτη και μοιράζονται αγαπημένα τραγούδια τους
17°
