Η Νόρμα της Καμεράτας μάγεψε την Αρχαία Μεσσήνη

Όταν η μουσική συντονίζεται με το φυσικό τοπίο, τη χλωρίδα και την πανίδα του τόπου, τότε συμβαίνει κάτι μαγικό. Η βραδιά στο θεατράκι της Αρχαίας Μεσσήνης είχε ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά. Ο Γιώργος Πέτρου με την Καμεράτα του και μια ομάδα από διεθνείς σολίστ μάς ταξίδεψαν στην ιστορία της Νόρμας του Βιτσέντζο Μπελίνι. Αν και η όπερα παρουσιαζόταν σε συναυλιακή μορφή, τόσο οι δυνατές ερμηνείες των σολίστ όσο και η δυναμική του αρχιμουσικού και της ορχήστρας του, σε συνδυασμό με τη μαγεία του χώρου, μας μετέφεραν στην ιστορία, έτσι που ήταν σχεδόν σαν να παρακολουθούσαμε την παράσταση επί σκηνής. 

Νόρμα στην Αρχαία Μεσσήνη: ο Γιώργος Πέτρου με την Καμεράτα και διεθνείς σολίστ 

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ταξίδεψε για δεύτερη χρονιά εκτός των τειχών του, στον αρχαιολογικό χώρο της Μεσσήνης, με τη «Νόρμα» του Βιτσέντζο Μπελίνι σε συναυλιακή μορφή από την Καμεράτα και με μαέστρο τον Γιώργο Πέτρου. Αγαπημένο έργο της Μαρίας Κάλλας, η συγκεκριμένη βραδιά ήταν αφιερωμένη στη μεγάλη σοπράνο, που είχε καταγωγή από την ευρύτερη περιοχή και συγκεκριμένα από το Νεοχώρι Ιθώμης Μεσσηνίας. Η εμβληματική ερμηνεία της στη συγκεκριμένη όπερα μόλις το 1959 στην Επίδαυρο, στα πρώτα χρόνια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, έχει αφήσει άλλωστε εποχή. 

Το αρχαίο θέατρο της Μεσσήνης βρίσκεται μέσα στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης, τον οποίο είχε αναλάβει να αποκαταστήσει ο σπουδαίος αρχαιολόγος Πέτρος Θέμελης. Αν δεν έχει τύχει να τον επισκεφθείτε, μια βόλτα εκεί, ειδικά κατά το ηλιοβασίλεμα, είναι ό,τι πρέπει. Αλλά το να παρακολουθείς μια συναυλία εκεί, κάτω από το φως το του φεγγαριού, είναι κάτι το μοναδικό. Ειδικά όταν ηγείται ο Γιώργος Πέτρου, που δίνει μια ιδιαίτερη δυναμική σε ό,τι και αν παρουσιάζει με την Καμεράτα. 

Σε ένα κατάμεστο θέατρο, η Καμεράτα,  μαζί με μια ομάδα καταξιωμένων σολίστ από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ερμήνευσε τη «Νόρμα». Στον κεντρικό ρόλο η Γαλλίδα μετζοσοπράνο Καρίν Ντεέ, από τις καλύτερες της γενιάς της, μάγεψε με την ερμηνεία και την εκφραστικότητά της. Η χημεία της με την «αντίζηλό» της για την καρδιά του Πολλιόνε, την Ανταλτζίζα, τη μεσόφωνο Ραφαέλλα Λουπινάτσι, ήταν ιδιαίτερη. Ιδιαίτερα στις μεταξύ τους διφωνίες, οι φωνές τους έδεναν πολύ αρμονικά. Στον ρόλο του… μοιραίου άντρα της ιστορίας ήταν ο Ισπανός Μοϊσές Μαρίν, με την καθηλωτική σκηνική του παρουσία αλλά και το χαρακτηριστικό του ηχόχρωμα. Στους υπόλοιπους ρόλους: Χριστόφορος Σταμπόγλης (Οροβέζο), Γιάννης Καλύβας (Φλάβιο), Διαμάντη Κριτσωτάκη (Κλοτίλδη). Τους σολίστ πλαισίωνε η Χορωδία Δωματίου Αθηνών υπό τη Διεύθυνση του Αγαθάγγελου Γεωργακάτου. 

Αν και είχαν τα ντοσιέ τους και ενίοτε διάβαζαν κλεφτά τα λόγια τους, οι ματιές μεταξύ τους αλλά και οι γεμάτες ενέργεια ερμηνείες τους σου έδιναν συχνά την εντύπωση ότι παρακολουθούσες την όπερα κανονικ, όχι σε συναυλιακή μορφή. Στο όλο κλίμα βέβαια συντέλεσε και η καθηλωτική παρουσία του Γιώργου Πέτρου με την Καμεράτα του. Ήταν σε συνεχή οπτική επαφή με τους σολίστ, έδινε και έπαιρνε ενέργεια από αυτούς για τον καλύτερο δυνατό ήχο όλης της ομάδας. 

Από τις πρώτες κιόλας νότες που άρχισε να τραγουδά η Καρίν Ντεέ, το φυσικό οικοσύστημα ήταν σαν να απαντούσε στη μουσική της και να επιθυμούσε να ενταχθεί στη συναυλία. Ο λόγος για τα βατραχάκια που διαβιούν γύρω από το θέατρο. Στο δεύτερο μέρος μάλιστα συντονίστηκαν εντελώς με τον ήχο και άρχισαν το δικό τους τραγούδι, συνοδεύοντας τους μουσικούς. Αν και στην αρχή όλο αυτό ήταν κάπως περίεργο στο άκουσμα –και αναρωτιόσουν τι ακούγεται στο βάθος–, όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο μαγικό.

Μάλιστα είναι σαν να εκπληρώθηκε το όραμα του Πέτρου Θέμελη, όπως μας ανέφερε με συγκίνηση ο Σταύρος Μπένος, πρόεδρος του Σωματίου Διάζωμα. Όταν έκανε τη μεγάλη αρχαιολογική ανασκαφή στην Αρχαία Μεσσήνη, ο Πέτρος Θέμελης ανακάλυψε έναν αγωγό κάτω από το θέατρ, οπότε κάτω από την ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου πλέον κυλά νερό, προσφέροντας στέγη στα βατραχάκια της περιοχής. «Και κάποτε –αυτό που σας λέω τώρα είναι τόσο συγκινητικό– όταν βλέπαμε μια παράσταση μαζί, μου λέει "Σταύρο, θέλω να ζήσω τη στιγμή που τα βατραχάκια θα κάνουν τη δική τους συναυλία δίπλα σε μια όπερα που θα έρθει κάποτε στην Αρχαία Μεσσήνη". Με αυτό που έγινε στη συναυλία αισθάνθηκα σαν να ήταν παρόν το πνεύμα του Πέτρου». 

Η δεύτερη αυτή συναυλία του Μεγάρου Μουσικής στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Μεσσήνης ήταν κάτι το μαγικό, κάτι που πολύ θα θέλαμε να γίνει θεσμός. Μάλιστα θα μπορούσε να διοργανωθεί και μια εκδήλωση που να συνδυάζει και την ξενάγηση στον πολύ ενδιαφέροντα αρχαιολογικό χώρο όπου στεγάζεται το αρχαίο θέατρο.

Μετά το πέρας της συναυλίας, το απαραίτητο δείπνο στο καφέ-εστιατόριο Ιθώμη θα συμπληρώσει τη βραδιά. Διότι μετά την τέχνη, χρειάζεται και ένα καλό δείπνο, με ποιοτικές, ντόπιες πρώτες ύλες. Εδώ πρωταγωνίστρια δεν είναι άλλη από τη γουρνοπούλα – χαρακτηριστικό έδεσμα της ευρύτερης περιοχής. Γιατί η νοστιμιά βρίσκεται στην απλότητα...

Χορηγοί της βραδιάς ήταν το Ίδρυμα Γεωργίου και Βικτωρίας Καρέλια, καθώς και το Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου. Η βραδιά δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τη σύμπραξη των παρακάτω φορέων: Δήμος Μεσσήνης, Εφορεία Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας για την παραχώρηση του Θεάτρου της αρχαίας Μεσσήνης, το Σωματείο ΔΙΑΖΩΜΑ και Εταιρεία Μεσσηνιακών Αρχαιολογικών Σπουδών