Release Athens - 30 εικόνες: Bauhaus, The Jesus And Mary Chain, dEUS, Strawberry Pills, Youth Valley

Τη θεόρατη αυλαία του άνοιξε το απόγευμα της Τετάρτης το σημαντικότερο μουσικό φεστιβάλ της χώρας μας για τη χρονιά του 2022, με σκοπό να συγκεντρώσει τούτη την πρώτη μέρα τα προσφιλέστατα ιδιώματα της gothic rock και της new & dark wave. Και ως εκ τούτου το line-up ήταν βαρυσήμαντο.

Η Πλατεία Νερού φέτος ήταν στολισμένη όσο ποτέ. Όχι μονάχα από περίπτερα των χορηγών που κάλυπταν ένα ευρύτατο φάσμα από τα γούστα μας, μα και από τις απαραίτητες φεστιβαλικές εγκαταστάσεις ευρωπαϊκού επιπέδου που καίρια και ολοσχερώς κάλυπταν κάθε μας ανάγκη.

Με μισή ώρα καθυστέρηση οι Αθηναίοι Youth Valley ήταν εκείνοι που κλήθηκαν να ξεκινήσουν τις ονειρικές τους μελωδίες μπροστά σε μια ηλιόλουστη αρένα που γέμιζε αργά και σταδιακά. Το μουσικό φίλτρο του κουαρτέτου χαροποίησε τους λάτρεις των Cure μα και των Smiths του Morrissey που χωρίστηκαν στα δυο: σε εκείνους που βρήκαν απάγκιο στη σκιά του πύργου της ηχοληψίας και σε αυτούς που κόλλησαν στη μπάρα των photo pits διεκδικώντας το βλέμμα των πρωταγωνιστών της βραδιάς.

Ακολούθησε το σκοτεινό ντουέτο των Strawberry Pills. Με την Valisia Odel να χορεύει ασταμάτητα τραγουδώντας με φωνή «ηλεκτρική», τίγκα στις μεσαίες συχνότητες, και τον Αντώνη Κωνσταντάρα να «βρωμίζει» με την ηλεκτρική κιθάρα του τα όσα ηλεκτρονικά προηχογραφημένα στήριξαν το όλο post punk σκηνικό. Κι αν αφαίρεσαν το τελευταίο τραγούδι του προγράμματός τους έτσι που να μαζευτεί η προϋπάρχουσα καθυστέρηση, πρόλαβαν να κερδίσουν μια διόλου ευκαταφρόνητη συμμετοχή εκ μέρους του κοινού που πλέον είχε πληθύνει αισθητά.

Για αρκετούς από όσους δώσανε το παρών σε τούτη την φεστιβαλική πρεμιέρα, οι dEUS ήταν ένας ισχυρότατος πόλος έλξης! Άλλωστε κάποιες από τις προηγούμενες συναυλίες τους στη χώρα μας έχουν χαραχτεί βαθιά στις καρδιές των οπαδών τους. Όπως και ημών των φωτογράφων. Όμως ενώ όλα ξεκίνησαν με μπρίο και ενέργεια εκ μέρους του ηγετικού Tom Barman, όλη μου η παρέα άρχισε να δυσανασχετεί αρκετά πριν το τέλος της ωριαίας τους εμφάνισης μιλώντας για «αστοχία επιλογής τραγουδιών» που δημιούργησε μια αισθητή (και απρόσμενη) «κοιλιά». Ο υπερκινητικός μπροστάρης βέβαια υποσχέθηκε από σκηνής να επιστρέψουν σύντομα σας μέρη μας ως headlines με αφορμή το επερχόμενο, αναμενόμενο δισκογράφημά τους. Όσο για τις επί πάλκου αγκαλίτσες που επιφύλαξε στον Mauro Pawlowski που επέστρεψε μέχρι νεοτέρας ως αντικαταστάτης του Bruno De Groote, απέδειξαν για πολλοστή φορά πως τούτοι οι Βέλγοι είναι μια παρέα που παίζει για τη φανέλα!

Για τους Σκοτσέζους Jesus and Mary Chain θα προτιμήσω συνειδητά να υπάρξω φειδωλός τούτη τη φορά. Θυμίζω πως ο ρόλος μου ανέκαθεν ήταν διττός. Αυτό που λέμε φωτοειδησεογράφος. Δηλαδή και συντάκτης και φωτογράφος συναυλιών. Πώς λοιπόν να εκφέρω άποψη όταν με το καλησπέρα δεν είδα τίποτα; Στα προσφερόμενα τρία πρώτα τραγούδια που είχαμε τη δυνατότητα να τους απαθανατίσουμε μέσα στα pits, Σκότος Αβυσσαλέο! Φώτα μηδέν. Άποψη θα μου πεις. Είναι σκοτεινοί τύποι. Οκέι λοιπόν. Κι εγώ είμαι αμετανόητος κυνηγός καλλιτεχνικών στιγμών που «γράφει με το φως». Όσο για αυτό καθαυτό το ενενηντάλεπτο μουσικό τους τρατάρισμα τούτη τη βραδιά, οι fans τους το αγάπησαν.

Στις 23:23 η μεγαλόπνοη και πολυαναμενόμενη αυθεντική σύνθεση των θρυλικών ηγητόρων της απόκρυφης, σκυθρωπής και ομιχλώδους rock, Bauhaus, κατέλαβε την πελώρια σκηνή κάτω από μια έως και υστερική υποδοχή εκ μέρους των επτά - οκτώ (;) χιλιάδων μαυροφορεμένων οπαδών. Μη λέμε τα αυτονόητα. Αυτοί και οι Sisters of Mercy είναι είδωλα κάθε γκοθά και όχι μόνο.

Και ενώ ήμουν έτοιμος για άλλη μια πανωλεθρία σκότους γνωρίζοντας τις συναυλιακές επιλογές του αγγλικού κουαρτέτου από το 1979 που ξεκίνησαν όλα, είδα το Φως το αληθινό και χάρηκε η Ψυχή μου. Άσπρο-μαύρο. Έντονο κοντράστ. Σκιές και σιλουέτες. Έτσι, ναι ρε φίλε! Και να σου, που σκάει μύτη o Peter John Joseph Murphy ως άλλος ένας Halford, με τούτο το χεβιμεταλλικό σακάκι και το νέο του «ξεσκέπαστο» προφίλ να παίζει ξανά με το πλήθος ως βραβευμένος ηθοποιός του Χόλιγουντ. Δεξιά του ωσάν κοράκι ο πραγματικός μεταλλάς της παρέας. O Daniel Ash και οι βρυχηθμοί του. Και ενώ αριστερά περίμενες τον στρατιωτάκο / ακούνητο / αγέλαστο, φέτος ο David J δε σταμάτησε να προτάσσει τη μπασαδούρα του εκπλήσσοντας μας όλους. Όσο για τον Kevin Haskins... βράχος! Καθώς πρέπει και χρειάζεται.

Από τα πρώτα κιόλας τραγούδια ήτοι και στην εισαγωγική διασκευή «Rosegarden Funeral of Sores» (John Cale) ακούσαμε τον ιδιαίτατο ερμηνευτή να παραπονείται για το μικρόφωνό του που έκανε συχνές διακοπές. Καταρχάς αυτό δεν επηρέασε τίποτα, αφού η αποσβολωτική θεατρικότητα του (πλέον) φαλακρού μάγου τον ήθελε ξανά να προσφέρει θέαμα. Στο «She’s In Parties» όλη η αρένα τραγούδαγε. Στον θρυλικό επικήδειο του Bela Lugosi που έκλεισε το κυρίως πρόγραμμα στα σαρανταεννέα μόλις λεπτά παράστασης όλοι οι μπροστινοί χόρευαν με τα χέρια ψηλά.

Ήταν το «Telegram Sam» που άνοιξε το encore ευέλπιστα όμως στα καπάκια η μνημειώδης διασκευή του «Ziggy Stardust» εγκαταλείφθηκε ξάφνου στα χέρια των υπολοίπων (και στη φωνή του Ash), αφού με τη βαρύγδουπη φράση «it’s your fault» καταδεικνύοντας με το δείκτη του ελεύθερου χεριού του τον ηχολήπτη της μπάντας στα δεξιά της σκηνής, ο «πιο εκκεντρικός πεθαίνεις» Peter πέταξε το μικρόφωνό του στα σανίδια και εξαφανίστηκε... Με αποτέλεσμα η παράσταση να τελειώσει.

Ο ήχος είναι αξιωματικά θεμελιώδες στοιχείο μιας συναυλίας. Και ο ήχος του ημερήσιου φεστιβάλ έως τους Bauhaus ήταν όπως έπρεπε. Συνάμα τα τεχνικά προβλήματα που προέκυψαν με το ασύρματο μικρόφωνο του Murphy απαρχής του σόου τους θα ήταν εκνευριστικά για κάθε ερμηνευτή ανεξαιρέτως. Όμως τούτη η εν τέλει... άχαρη εξίσωση θέλει πρωτίστως υπεύθυνο και υπόλογο τον γνωστό τοις πάσι εκρηξιγενή χαρακτήρα του, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των ανά τον κόσμο συναδέλφων του θα έκανε (κυριολεκτικά) τόπο στην οργή τιμώντας αυτούς που λίγα λεπτά πριν χειροκροτούσε ως «θαυμάσιο κοινό»... Να τα λέμε κι αυτά!