Συνέντευξη με τον Bruce Landvall, διευθυντή της εταιρείας Blue Note
Η Βlue Note κλείνει φέτος τα 70 της χρόνια. Η εμβληματικότερη εταιρεία του μουσικού κόσμου που έγραψε το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας της jazz, συνδυασμένης με τα υποδειγματικά εξώφυλλα του Reid Miles. Ο διευθυντής Bruce Lundvall είναι από το 1984 στο τιμόνι της εταιρείας κι έχει πάνω από 70 λόγους να είναι ικανοποιημένος με την ιστορία αλλά και τις νέες προοπτικές. Eίναι ο άνθρωπος που υπέγραψε μουσικούς σαν τον Herbie Hancock και τη Νοrah Jones. Πόσο τζαζ μπορεί να είναι ένας επιχειρηματίας που τρέχει ένα τόσο σπουδαίο label; Η Αthens Voice συνδέεται με το γραφείο του πιο ισχυρού άντρα της jazz, στον 6ο όροφο της Fifth Avenue στη Νέα Υόρκη.
Πώς συνδυάζετε τη διαχείριση αυτής της μεγάλης κληρονομιάς με την αναζήτηση του καινούργιου; Πρώτα απ’ όλα έχουμε μια σπουδαία δημιουργική ομάδα που συνεργάζεται στενά. Συνεργάτες σαν τον Michael Cuscuna είναι τόσο πολύτιμοι. Είναι μόνιμος σύμβουλος και διαχειρίζεται όλο το back catalogue. Το κλειδί είναι η συνεργασία. Μπορεί να παίρνω τις τελικές αποφάσεις, αλλά υπάρχει από πίσω ένα ολόκληρο team.
Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος φίλος από το ρόστερ της Blue Note; O Ηerbie Hanconck που θεωρώ ότι είναι μια μουσική ιδιοφυΐα και ο αδελφικός μου φίλος Dexter Gordon που αναμφισβήτητα είναι ένας μουσικός γίγαντας, διαβασμένος, πολύ αστείος και αυθεντικός. Από μικρός ήμουν θαυμαστής του. Θυμάμαι άκουγα δίσκους του όταν ήμουν ακόμη παιδί. Τον πρωτοσυνάντησα backstage σε ένα club στην Νέα Υόρκη όταν ήμουν στην Columbia. Toν υπέγραψα την άλλη μέρα. Και όταν πήγα στην Blue Note ήρθε μαζί μου.
Σχετικά με τα θρυλικά εξώφυλλα της εταιρείας και την αισθητική του Reid Miles; Είναι πολύ σημαντική η σχέση της μουσικής και της αισθητικής των εξώφυλλων. Προσπαθήσαμε να τον προσλάβουμε το 1984, αλλά ήταν πολύ ακριβός. Αλλάξαμε πολλά πράγματα τότε, κρατώντας πάντα ένα υψηλό επίπεδο αισθητικής.
Πόσο έχει αλλάξει η τζαζ στον 21ο αιώνα; Πολλοί μουσικοί θρύλοι δεν είναι πια μαζί μας. Από την άλλη υπάρχουν πολλά νέα ταλέντα – πρέπει συνεχώς να έχεις τεντωμένα τα αυτιά σου. Μουσικοί σαν τους Jason Moran και Gonzalo Rubalcaba χωρίς αμφιβολία είναι ιδιοφυΐες.
Πόσο τζαζ είναι η ζωή σας; Zω μια τζαζ ζωή από τα 15 μου. Από τότε ξεκίνησα να πηγαίνω στα jazz clubs της Νέας Υόρκης. Προσπαθούσα να βρω τρόπους να μπω κρύβοντας την ηλικία μου. Η jazz είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου μετά την οικογένειά μου.
Τι θυμάστε από τις πρώτες εκείνες μέρες; Έβλεπα συναυλίες του Charlie Parker και όλους τους μουσικούς της εποχής, τον Lester Young, τον Clifford Brown που με είχε αφήσει άφωνο. Ποτέ δεν ξεχνάς τις στιγμές αυτές. Όταν ήμουν παιδί πούλαγα μπουκάλια αναψυκτικών. Μου έδιναν 5 σεντ για τα μεγάλα και 2 για τα μικρά μπουκάλια. Τα μάζευα για να παίζω δίσκους 78 στροφών στo juke-box.
H πρώτη σας επαφή με τον ιδρυτή της Blue Note Alfred Lion; Όταν αποφοίτησα από το κολέγιο, το 1957, πήγα κατευθείαν στο γραφείο του για να βρω δουλειά. Ήταν πολύ ευγενικός, αλλά του πήρε 10 λεπτά για να με βγάλει από την πόρτα. Όταν ανέλαβα την Blue Note ήταν η πιο σπουδαία μέρα της ζωής μου.
Μεγαλύτερό σας επίτευγμα; Υποθέτω το ότι έχω επιβιώσει μέχρι σήμερα (γέλια). Και το ότι βρίσκω νέους καλλιτέχνες με πηγαίο, αυθεντικό ταλέντο.
Ο μαέστρος μιλάει για την πολιτική σάτιρα του Βολταίρου και τη μουσική ιδιοφυΐα του Μπέρνστάιν, με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του έργου στο ελληνικό κοινό
10°
