Ιδού η απορία: τι θα συμβεί σε λίγες μέρες στο νέο πολυχώρο του Πειραιά, που το θεότρελο καραβάνι των Θεσσαλονικέων Monie & Monie Conniente κατεβαίνει από τη Θεσσαλονίκη για μια ξέσαλη νύχτα Παρασκευής, όπου όποιος επιζήσει θα πει και στους άλλους τι έγινε; Όλη η αλήθεια, όλο το παρασκήνιο και όλη η φάση για τη μεγάλη βραδιά που θα ζήσει το λιμάνι και προβλέπεται να συμβεί το… έλα, Θεσσαλονίκη, στον τόπο σου!
Κατεβαίνουν! Και είναι το καλύτερο νέο, μιας και η Θεσσαλονίκη τους έχει τούμπανο κι επιτέλους ευκαιρία και για τον Πειραιά να τους αποκτήσει με φανερό καμάρι. Γιατί οι Monie & Monie Conniente, που αποτελούν χρόνια τώρα ό,τι πιο γνήσιο σε μουσική και stand up comedy διαθέτει η Θεσσαλονίκη, φορτώνουν όργανα, χαρά, πρόζα και μουσικάρες, αποδεχόμενοι την πρόταση-πρόσκληση για μία εμφάνιση στο «Κρεμλίνο». Το νέο φασαριόζικο, γλεντζέδικο αλλά και στέκι πολιτισμού χώρο του Πειραιά, που πολύ τις αγαπάει τέτοιου είδους συνευρέσεις και συζεύξεις.
Δύο πόλεις ενώνονται σε ατμόσφαιρα μία και μοναδική. Γιατί ο Διογένης Δασκάλου και οι Conniente, αυτή η σαμανική και διονυσιακά κουρδισμένη μπάντα που τον ακομπανιάρει καθώς η αφεντιά του από το μικρόφωνο παρλάρει, σχολιάζει, πειράζει και σουρεαλίζει επί της επικαιρότητας, μπορεί να αστειεύεται αλλά και ταυτόχρονα… δεν αστειεύεται! Κωμίκα ολκής και καλλιτεχνάρα γκράντε, ετοίμασε ειδικά για τον Πειραιά το σόου «Γκρεμλίνο», θα τον μεθύσουμε τον φίλο, σίγουρα ναι, με το νταούλι και με τα πνευστά, καλησπέρα, Κρεμλινιέροι, καλησπέρα.
Τι να περιμένεις και γιατί με αδημονία να τους αναμένεις; Έχουνε και… λένε: Θρακιώτικες μπαϊντούσκες όπως το «Μαργούδι κι ο Αλεξανδρής», που στο λεπτό το γυρίζουν στην κολασμένη Scremin’ Jay μπλουζ φάση «I put a spell on you», εκτελεσμένα live επί σκηνής, όπως δεν τα άκουσες ποτέ. «Mack the Knife» του Κουρτ Βάιλ, βάλε κι άλλο ουίσκι στο ποτήρι και στο καπάκι «6-8-6-8-3-5-7, το τηλέφωνο πες γιατί δεν χτυπά». Σπύρος Ζαγοραίος και ρέιβ, όλα μαζί μας κάνουν Ζαγορέιβ, ή και γιατί στη Θεσσαλονίκη, κάθε που το παίζουν, γκρεμίζονται αίθουσες και υποχωρούν ταβάνια. Κι ανάμεσα στο χορό και τις νότες, η δαιμονισμένη πρόζα του Διογένη Δασκάλου: για την πρώτη φορά αριστερά, αλλά και για την Πρώτη Σερρών, την πατρίδα του, που γέννησε το γκολφ ντε, αυτό που στην Ελλάδα το έφερε ο Κώστας Καραμανλής.
Αυτές οι ξέφρενες νύχτες που ζει η Θεσσαλονίκη χρόνια τώρα, μετακομίζουν την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου και στο πειραιώτικο «Κρεμλίνο»: Πώς να φερθείς σε μια ερωτιάρα φωνή, δοσατζού, κυνηγό χρεών από τράπεζα, όταν σε καλεί ντάλα μεσημέρι κι εσύ τρως φασολάκια. Ποιου τα μαθηματικά είναι καλύτερα, του Αδώνιδος ή του αδελφού του; Γιατί στη Σαλονίκη δεν τον λένε Θηβαίο, αλλά Θλιβαίο; Κι η μπάντα να σολάρει το «The Snake» του Al Wilson και ο Διογένης να συνεχίζει ακάθεκτος να πυροβολεί με γκαγκς, ντοπιολαλιές και ιστορίες πάθους για την ερωτική Θεσσαλονίκη, που άλλη δουλειά δεν έχουν εκεί πάνω από το πρωί και, για να δικαιολογήσουν τον τίτλο τους, πλακώνονται στο σεξ από το χάραμα, κι άιντε στο διάλειμμα να φάνε καμιά μπουγάτσα... Κλάμα, σου λέμε, κλάμα. Με την καλή έννοια. Τη χαρούμενη, την γκαρντάσικη, την έξω καρδιά, την ξεκαρδιστική, με Σαββόπουλο και Tom Jones, μιας και παίζουν στο καπάκι το «Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια» κι ύστερα την ιστορία της άπιστης της Delilah, που έχει πολλά λ στο όνομα και στα θεσσαλονικιώτικα την φωνάζουν «Ντιλλλάιλλλα».
Αυτούς θα ακούσεις, θα δεις και θα τρελαθείς στο «Κρεμλίνο - Γκρεμλίνο». Εστέτ αλλά και λαϊκοί ταυτόχρονα, βάνδαλοι μα και τρυφεροί συνάμα, με φουλ μπάντα κι όχι αρπαχτή, με αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους, οι Monie & Monie Conniente κατεβαίνουν από τον Θερμαϊκό στου Καραϊσκάκη, ενώνοντας χρώματα, κερκίδες, άσματα και καταστάσεις σε κατάσταση μία και μοναδική. Προειδοποιηθήκατε ή και «γκουντουρντίστε» υπεύθυνα, ως λένε στα σαλονικιώτικα το… γιάμπαλα!
Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών επέστρεψε για μια ακόμη χρονιά στον αγαπημένο αρχαιολογικό χώρο, όπου η Καμεράτα ερμήνευσε την όπερα «Ορφέας και Ευριδίκη» του Γκλουκ, υπό τη μουσική διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου
Από την «Άπονη ζωή» και την «Οδό Αριστοτέλους» μέχρι το σπίτι κάτω από την Ακρόπολη, μια συνέντευξη με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο γίνεται προσωπική μαρτυρία, γέλιο, συγκίνηση και μικρό θαύμα
17°
