Έχοντας κυκλοφορήσει τον φετινό Ιανουάριο το single “Smoked Up Notes” (http://tuber.bandcamp.com) οι tuber ετοιμάζονται στις 9 Μαρτίου να μοιραστούν τη σκηνή του Eightball με τους Crippled Black Phoenix. Ο κιθαρίστας Γιάννης Γεροστάθος μας δίνει περισσότερες πληροφορίες για τη μπάντα που αποτελεί από τις πιο ενδιαφέρουσες rock καρποφορίες των καιρών μας.
Ποιοι είστε; Τι θα λέγατε για τον εαυτό σας σε κάποιον που σας ακούει για πρώτη φορά; Είμαστε οι Tuber. Ένα rock trio που γράφει και παίζει instrumental μουσική.
Ήσασταν φίλοι προτού γίνετε συμπαίκτες; Μοιράζεστε κοινό παρελθόν; Και κατά πόσο έχει συντελέσει στο είδος της μουσικής που φτιάχνετε σήμερα; Με τον Νίκο είμαστε αδέρφια. Μεγαλώσαμε μαζί και σπουδάσαμε στον ίδιο τόπο, στο Ρέθυμνο. Σίγουρα μέσα από την σχέση μας διαμορφώθηκε ένα κοινό αισθητικό κριτήριο, αλλά δεν θεωρώ ότι το κοινό παρελθόν είναι αναγκαία προϋπόθεση για μια μουσική συμφωνία. Με τον Πάρη γνωριστήκαμε μόλις δυο μήνες πριν από την ηχογράφηση του πρώτου μας EP κι όμως, η μουσική μας επικοινωνία και σύνδεση ήταν άμεση.
Tuber. Υπάρχει κάποιο σκεπτικό γύρω από τη λέξη και πως καταλήξατε σε αυτή; Καμιά σκέψη. Ήμασταν στο σπίτι του Νίκου στο Ρέθυμνο και προσπαθούσαμε να βρούμε ένα όνομα που να μας αρέσει. Άνοιξα το αγγλοελληνικό λεξικό και ξεφυλλίζοντας το, βρήκα την λέξη tuber. Μας φάνηκε απλή και εύηχη και έτσι την υιοθετήσαμε.
Είστε μια μπάντα χωρίς φωνητικά. Το αποφασίσατε εξαρχής και γιατί; Απλά, έτσι μας βγήκε. Δεν γράψαμε την μουσική μας εξαρχής με κάποιον περιορισμό ή έναν σαφή προσανατολισμό προς την χρήση ή μη φωνητικών.
Ας μείνουμε λίγο σε αυτό το ιδιαίτερο σημείο: το κοινό χρειάζεται στίχους, λεκτικά σύνολα που το βοηθούν να πλάθει εικόνες γύρω από τον θόρυβο και τη μελωδία. Δεν είναι λίγο σαν να τραβάτε το περίστροφο στην όποια πιθανότητα εμπορικότητας σχηματίζοντας μια instrumental μπάντα; Μπορεί, αλλά αυτό δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα. Η εμπορικότητα είναι καλοδεχούμενη, ως ένα μέσο για την επίτευξη πολλών άλλων πραγμάτων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεται και αυτοσκοπός. Ούτε όταν γράφουμε μουσική έχουμε στο μυαλό μας τί μπορεί να χρειάζεται αυτός που θα μας ακούσει και αν χρειάζεται κάτι. Προσωπικά, ως ακροατής, δεν έχω ανάγκη από κάτι συγκεκριμένο, που να προσδίδει ένα κάποιο νόημα σε αυτό που ακούω. Ακούω με την ίδια ευχαρίστηση και instrumental και τραγούδι.
Η εύκολη κατηγοριοποίηση είναι το post-rock, μόνο που το post έχει σβήσει, ενώ άλλες μπάντες, στις οποίες θα μπορούσαν να ανιχνευθούν οι ρίζες σας, όπως οι Shellac, χρησιμοποιούν και φωνητικά, έστω με μέτρο. Με τους στίχους να απουσιάζουν που μπορεί κάποιος να αναζητήσει πιθανές πηγές της έμπνευσης σας; Στους Broughton’s Rules, ίσως; Στους Don Caballero; Δεν νομίζω ότι το post έχει σβήσει. Θεωρώντας, προσωπικά, τους Mogwai και τους God is an astronaut, ως τους σπουδαιότερους εν ενεργεία εκπροσώπους του είδους, δεν θα το έλεγα αυτό. Τις άλλες μπάντες που αναφέρεις, τις ακούω για πρώτη φορά. Σίγουρα post-rock συγκροτήματα είναι μέσα στις επιρροές μας αλλά εμείς δεν θα κατηγοριοποιούσαμε την μουσική μας σε αυτό το είδος. Μας επηρεάζει κάθε μπάντα που μας αρέσει. Και μας αρέσουν πολλές μπάντες από διαφορετικά είδη μουσικής.
Το πρώτο σας ολοκληρωμένο άλμπουμ αργεί; Πιθανόν, να είναι έτοιμο έως τα τέλη του χρόνου.
Το “Smoked Up Notes” είναι μια χαρακτηριστική απόδειξη πως στις Σέρρες δεν φτιάχνουν μόνο μπουγάτσα αλλά και ενδιαφέρουσα μουσική. Τι σημαίνει η επαρχία για ένα συγκρότημα; Είναι ευκολότερο να λιμνάσεις ή να επιδιώξεις την αυτοέκφραση σε ένα στάσιμο περιβάλλον; Στις Σέρρες φτιάχνουν ότι και στην υπόλοιπη Ελλάδα, με τον ίδιο, άλλοτε θετικό και άλλοτε αρνητικό τρόπο. Η διαφορά ανάμεσα σε μια επαρχιακή πόλη και σε μια μεγαλούπολη, όπως η Αθήνα, δεν θεωρώ ότι είναι ποιοτική, αλλά ποσοτική. Υπό αυτήν την έννοια η ζωή μας εδώ, ούτε περιορίζει, ούτε ενισχύει την μουσική μας πράξη. Απλά, σε κάποια πράγματα την κάνει πιο εύκολη και σε άλλα πιο δύσκολη. Θα γράφαμε και θα παίζαμε μουσική όπου και αν βρισκόμασταν.
Η παραγωγή σας είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακή. Πώς φτάσατε στο τελικό αποτέλεσμα; Το ότι ηχογραφούμε στο studio του Πάρη (μπασίστας), στις Σέρρες, με τον ίδιο στην θέση του μουσικού παραγωγού, συμβάλλει τα μέγιστα στο τελικό αποτέλεσμα. Μπαίνουμε σε έναν επαγγελματικό και πολύ οικείο σε όλους μας χώρο, μονάχα οι τρεις μας και διαχειριζόμαστε οι ίδιοι το υλικό μας, πράγμα που μας δίνει την άνεση για να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό, με βάση την θέληση και την ικανότητά μας. Ως εκ τούτου δεν χρειάζεται καμιά άλλη προσπάθεια, πέρα από την δική μας. Δουλεύουμε από πριν με προσοχή τις συνθέσεις μας, έτσι ώστε όταν θα μπούμε στο studio να έχουμε ξεκάθαρη γνώμη για αυτό που θέλουμε να κάνουμε και να προσπαθούμε, απλώς, να το επιτύχουμε.
Με τι ασχολείστε για τα προς το ζην; Με family business και οι τρεις.
Οι Tuber είναι ένα χόμπι στην καθημερινότητα σας ή κάτι παραπάνω;
Είναι κάτι που μας αρέσει να κάνουμε και να απολαμβάνουμε την κάθε πλευρά του. Να γράφουμε, να παίζουμε, να παράγουμε μουσική. Όλοι μας, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και ρόλο έχει την μουσική μέσα στην καθημερινότητά του, ως ένα σημαντικό κομμάτι αυτής.
Εάν ήσασταν διοργανωτές συναυλιών ποιες μπάντες θα προσκαλούσατε στο φεστιβάλ σας;
Δώσε μας ημέρες, μήνες, χρόνια και λεφτά. Είναι τόσες πολλές οι μπάντες που θα θέλαμε να δούμε και να ξαναδούμε live που δεν μπορούμε να τις περιορίσουμε σε μια λίστα 4-5 ονομάτων. Άσε που για να είσαι διοργανωτής θα πρέπει να σκέφτεσαι παράλληλα, με έναν εμπορικό και επιχειρηματικό τρόπο και δεν ξέρω κατά πόσο θα ήμασταν πετυχημένοι σε αυτό.
O Al Jourgensen επιχειρεί να κλείσει οριστικά μια ιστορία 46 ετών — γεμάτη πρωτοπορία, πολιτική οργή, εξαρτήσεις, ρήξεις και περισσότερα από ένα «τελευταίο» αντίο
Το συγκρότημα του Γκρεγκ Αλεξάντερ υπογράφει το «One Night Only (Break Loose Break Free!)» για τη νέα ρομαντική κομεντί με τη Μόνικα Μπαρμπάρο και τον Κάλουμ Τέρνερ
17°
