Όλιβερ Λάσε: Το «Sirat», η techno, η έρημος και η Θεσσαλονίκη

Τιμώμενο πρόσωπο του 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Όλιβερ Λάσε του «Sirat» επιμελήθηκε ως guest editor το αφιέρωμα «Καλως ήρθατε στην έρημο», παρουσίασε το σύνολο της φιλμογραφίας του, ενώ στο MOMUS-Πειραματικό Κέντρο Τεχνών φιλοξενείται ένα οπτικοακουστικό installation με την υπογραφή του, σε παραγωγή του Μουσείου Reina Sofia της Μαδρίτης και σε αρχιτεκτονικό σχεδιασμό της Ειρήνης Σάπκα. Τον συναντήσαμε.

Το «Sirat» δονείται από τη συγκλονιστική τέκνο του Kangding Ray. Πώς έγινε και έντυσε την ταινία; Τον ήξερες και του το ζήτησες επειδή τον θαύμαζες σαν παραγωγό, έτυχε να είστε φίλοι, τι μεσολάβησε;
Τίποτα από τα παραπάνω, δεν τον είχα ακουστά μέχρι την οντισιόν. Έκανα κανονική οντισιόν ακόμα και για το σάουντρακ, εκτός από την οντισιόν για την αναζήτηση των ηθοποιών. Πέρασαν διάφοροι και ανάμεσά τους ήρθε και ο Νταβίντ (σ.σ. Λετελιέ, το Kangding Ray είναι το καλλιτεχνικό του). Μπήκε αμέσως στο πνεύμα της ταινίας και ηχητικά τη μετέφρασε μοναδικά. Οπότε τώρα ναι, είμαστε πλέον και πολύ καλοί φίλοι, μετά από όλα τα ωραία που ακολούθησαν την οντισιόν.

Εκτός από τέκνο ακούς κάποιο άλλο είδος μουσικής;
Μόνο τέκνο, ιντάστριαλ, μίνιμαλ, deep, όλα τα είδη της τέκνο. Δεν ακούω χάουζ, αντιπαθώ τη χάουζ…

Πώς κι έτσι;
Τη βρίσκω ρηχή, ανώδυνη και επιφανειακή.

Ρέιβ ον, Όλιβερ, και θα κρατήσω ρυθμό τέκνο.
Α, είσαι από κάποιο μουσικό σάιτ;

Όχι, είμαι από την Athens Voice που έχει και μουσικά θέματα.
Οκ, τι θα ρωτούσες;

Σεναριακά, γιατί έβαλες τον πατέρα, το παιδί και το σκυλί να αναζητούν το χαμένο κορίτσι στην έρημο; Και όχι ας πούμε σε μια τέκνο hub capital όπως το Βερολίνο ή το Λονδίνο, και ίσως ακόμα μακρύτερα, στην Γκόα, φερειπείν όπου επίσης καταφεύγουν δυτικοί…
Μα σ’ αυτά τα σημεία που ανέφερες συχνάζουν πια μόνο παρτάκηδες ή χίπστερ τουρίστες χωρίς ίχνος πνευματικότητας. Ηδονοθήρες ή φραγκάτοι που κυνηγούν τα επιδεικτικά ενσταντανέ καλής ζωής. Σε αντίθεση με τα καραβάνια των ορκισμένων ρέιβερ, που η φυλή τους μετακινείται νομαδικά. Αναζητούν συγκεκριμένες πνευματικές και υπαρξιακές συντεταγμένες και η κουλτούρα τους ήταν ό,τι κοντινότερο με τα μηνύματα που ήθελα να εκπέμψει η ταινία.

Τόσο στην ταινία, όσο και στην εγκατάστασή σου στο Πειραματικό Κέντρο Τεχνών, το ηχοσύστημα (σ.σ. μέρος του έφθασε στη Θεσσαλονίκη οδικώς από την Ισπανία), στα μάτια μου προσομοιάζει με τέμπλο αρχαίου ναού. Ο dj, κατ’ επέκταση, είναι ο αρχιερέας του. Και καθώς η ταινία σου εξελισσόταν, συνέχισα να βρίσκω ολοένα και περισσότερες ομοιότητες με την αρχαία ελληνική τραγωδία: όταν το καραβάνι κατηφόριζε προς το ναρκοπέδιο ήταν σαν ο Σέρχι Λόπεζ-Ορφέας να καταβυθίζεται στον Άδη για να φέρει πίσω την Ευρυδίκη. Συν το ότι ο χορός των ρέιβερ σημειολογικά έχει κάτι από τον Χορό στα έργα των αρχαίων τραγικών μας…
Αρχετυπικοί μύθοι, όπως τους περιέγραψε ο Καρλ Γιουνγκ, τέτοιοι μύθοι οικουμενικοί διαχέονται μέσα στο «Sirat» και αναμφίβολα η αρχαία ελληνική τραγωδία είναι παρούσα μέσα στην ταινία μου, ναι…