Κινηματογραφος

Θάλασσα από γυαλί: Το νεο-νουάρ του Αλεξίου στην Εύβοια

Στην τρίτη μόλις ταινία του χρησιμοποιεί υποδειγματικά τους κώδικες του είδους προκειμένου να αναδειχτεί το πολιτικό σχόλιο γύρω από μια διττή δραματική ιστορία.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Κριτική για την ταινία «Θάλασσα από γυαλί» σε σκηνοθεσία Αλέξη Αλεξίου. Πρωταγωνιστούν: Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Νίκος Γεωργάκης, Θάνος Τοκάκης

Μετά από τον θάνατο του συζύγου της, η 65χρονη Βαγγελιώ αποφασίζει να πάει διακοπές σε έρημο παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο. Εκεί θα γνωρίσει την23χρονη Βίκυ, που διευθύνει το μικρό ξενοδοχείο μαζί με τον πληθωρικό πατέρατης, τον «Αμερικανό», όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι. Σταδιακά ανάμεσα στις δυο γυναίκες θα δημιουργηθεί μια φιλική σχέση, ενώ καταλυτική θα είναι η παρέμβαση της ψύχραιμης Βαγγελιώς σε ένα βίαιο ξέσπασμα του «Αμερικανού».

Η τρίτη μόλις ταινία του Αλέξη Αλεξίου, μετά από το «Ιστορία 52» και «Τετάρτη 4:45», είναι ένα συνεπές και ατμοσφαιρικό νεο-νουάρ, που χρησιμοποιεί υποδειγματικά τους κώδικες του είδους προκειμένου να αναδειχτεί το πολιτικό σχόλιο (η βία που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία, είτε στις πυκνοκατοικημένες αστικές γειτονιές είτε στην «ειδυλλιακή» επαρχία) γύρω από μια διττή δραματική ιστορία. Από τη μία, συναντάμε τη μοναχική ηρωίδα που βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής της μετά από τον θάνατο του συζύγου της κι από την άλλη,τη νεαρή κοπέλα που αναζητά διέξοδο από το ασφυχτικό περιβάλλον της κλειστής κοινωνίας καθώς και από την οικογενειακή –αλλά και την οικονομική– εξάρτηση από τον βίαιο πατέρα της. Το σενάριο, που υπογράφουν από κοινού ο σκηνοθέτης με την Αφροδίτη Νικολαΐδου, εστιάζει στην παράλληλη διαδρομή των δύο γυναικών, ενώ η μελαγχολική αύρα με την οποία ντύνει ο Αλεξίου το καλοφτιαγμένα κάδρα του αποτελεί το σήμα κατατεθέν μιας αγωνιώδους ταινίας που, παρότι δεν κρύβει πολλές εκπλήξεις στην πλοκή, καταφέρνει να γίνει αρκετά συναρπαστική. Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν και οι δύο πρωταγωνίστριες. Τόσο η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη όσο και η Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα παραδίδουν εξαιρετικές ερμηνείες, όπου το ζητούμενο δεν είναι μόνο η πειστική εμφάνιση αλλά και το απόλυτο ταίριασμά τους σε μια ιστορία συντροφικότητας –μνήμες από το «Ο δολοφόνος χτυπάει πάντα δυο φορές» παντρεύονται με το κλασικό «Θέλμα και Λουίζ»–, με θέμα τη θέση της γυναίκας στο χθες και το σήμερα της πατριαρχικής (και σταθερά σεξιστικής) ελληνικής κοινωνίας και φόντο ένα εντυπωσιακό φυσικό σκηνικό, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας αλλά και των χαρακτήρων του φιλμ. Τα γυρίσματα έγιναν κυρίως σε μέρη της Εύβοιας (Λευκαντί, Βασιλικό, Μπούρτζι).