Κινηματογραφος

Τα κάλαντα του Σκρουτζ: Η απροσδόκητη επιστροφή ενός αγνώριστου Τζόνι Ντεπ

Μια ερμηνεία υψηλής κλάσης, που ίσως, μετά από αρκετά χρόνια, να τον οδηγήσει μέχρι τις οσκαρικές υποψηφιότητες

Κωνσταντίνος Καϊμάκης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Κριτική για την ταινία «Τα κάλαντα του Σκρουτζ» σε σκηνοθεσία Τι Γουέστ. Πρωταγωνιστούν: Τζόνι Ντεπ, Ρούπερτ Γκριντ, Αντρέα Ράιζμπορο, Σαμ Κλάφλιν, Ντέιζι Ρίντλεϊ, Τράμελ Τίλμαν, Ίαν ΜακΚέλεν

Ο απεχθής Εμπενίζερ Σκρουτζ δέχεται τη νύχτα των Χριστουγέννων την επίσκεψη τριών πνευμάτων, που θα του θυμίσουν την πορεία της ζωής του και συνάμα θα του αποκαλύψουν τη θλιβερή κατάληξή της.

Ο Τι Γουέστ («Χ») ξαναδιαβάζει δημιουργικά και με ευπρόσδεκτο μελοδραματισμό την ιστορία του τσιγκούνη και μισάνθρωπου ήρωα του Τσαρλς Ντίκενς. Μπορεί τα Χριστούγεννα να απέχουν αρκετά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το κοινό δεν θα απολαύσει μια ταινία που, εκτός του ότι μας βάζει για τα καλά στο κλίμα της εποχής, διαθέτει κι έναν Τζόνι Ντεπ βγαλμένο από τα παλιά, σε μια ερμηνεία υψηλής κλάσης, που ίσως, μετά από αρκετά χρόνια (τελευταία φορά που ο σταρ προτάθηκε για Όσκαρ που δεν έχει κατακτήσει ποτέ ήταν το 2008 με το «Sweeney Todd»), να τον οδηγήσει μέχρι τις οσκαρικές υποψηφιότητες. Στα ατού της ταινίας και η περισσότερο γκορ αισθητική του Γουέστ σε κομβικές σκηνές όπου απελευθερώνεται το στοιχείο του θρίλερ, χωρίς πάντως να επισκιάζει ούτε για μια στιγμή το συγκινητικό ουμανιστικό μήνυμα της διαχρονικής ιστορίας του Ντίκενς.