Μπεν Κίνγκσλεϊ

Βραβευμένος με Όσκαρ για τον Γκάντι, υποψήφιος τρεις ακόμη φορές, ο σερ Μπεν είναι ένας από τους πλέον αξιοσέβαστους και ικανούς ηθοποιούς της σκηνής και της οθόνης. Στο «Χυμαδιό» του Τζόναθαν Λεβάιν αφήνει τη σοβαρότητά του στην άκρη και πιάνει την πίπα για το χόρτο. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο μαζί του για να ανακαλύψουμε τι ήταν αυτό που… τον έριξε στα ναρκωτικά.

Βρίσκεστε εν μέσω γυρισμάτων, υποθέτω, του “Prince of Persia”;
Σωστά, γυρίζουμε εσωτερικά για το φιλμ του Μάικ Νιούελ στα Pinewood Studios.

Πώς είναι να είστε μέρος ενός τόσο μεγάλου event film;
Είναι τελείως διαφορετικό από το «Χυμαδιό». Σ’ εκείνο το φιλμ μπορεί να γυρίζαμε τέσσερα πέντε λεπτά ταινίας κάθε μέρα, εδώ γυρίζουμε το πολύ ένα λεπτό ή τριάντα δευτερόλεπτα. Δουλεύουμε σε τελείως διαφορετική κλίμακα. Είναι μια τελείως διαφορετική διαδικασία, αλλά την απολαμβάνω εξίσου.

Μοιάζει να γυρίζετε συνέχεια. Δεν νιώθετε την ανάγκη να κάνετε μια παύση;
Όταν κάνω διάλειμμα, αλλάζω ρόλους και μπαίνω σε αυτόν του παραγωγού. Δουλεύω για σχέδια που με ενδιαφέρουν.

Τι ήταν εκείνο που σας έκανε να πείτε ναι σε μια μικρή ταινία σαν το «Χυμαδιό»;
Ήταν το σενάριο, ο τρόπος που ήταν γραμμένο. Με κέρδισε αμέσως το χιούμορ του και η οπτική που είχε για τη ζωή, μου θύμισε έργο του Τσέχοφ, μια ευφυή, ενήλικη ματιά στο δρόμο που διανύουμε, τις εμμονές μας, τις παραξενιές μας και κυρίως τη μοναξιά. Ο εικοσάχρονος γιος μου το είδε και μου έλεγε ότι γελούσε κι έκλαιγε την ίδια στιγμή.

Ο χαρακτήρας σας στο φιλμ είναι μάλλον ανορθόδοξος. Πόσο σημαντικό είναι για σας να βρείτε ένα συνδετικό κρίκο με τους ρόλους σας;
Όχι ιδιαίτερα. Κάποιες φορές θα ήταν αδύνατο ή υπερβολικά αλαζονικό να δοκιμάσω να κάνω κάτι τέτοιο. Βασίζομαι κυρίως στο ένστικτο και τη διαίσθηση ώστε να μπορέσω να προσεγγίσω την ιστορία του κάθε χαρακτήρα. Θα έλεγα ότι μοιάζω με ζωγράφο προσωπογραφιών που προσπαθεί να μεταφέρει κάτι βαθύτερο μέσα από την εικόνα ενός προσώπου. Έτσι κι εδώ, προσπάθησα να κατανοήσω την υπερβολική, παράδοξη προσωπικότητα αυτού του χαρακτήρα.

Σε μια από τις επόμενες ταινίες σας, το “Elegy” της Ιζαμπέλ Κοϊσέτ, υποδύεστε ένα χαρακτήρα που θα μπορούσε να είστε εσείς.
Έχεις απόλυτο δίκιο κι ο λόγος γι’ αυτό ήταν ότι ήθελα να κάνω αυτόν το ρόλο όσο πιο δύσκολο γίνεται για μένα. Το να μεταμφιέζω την προσωπικότητά μου είναι εύκολο. Το να είμαι ο εαυτός μου στην οθόνη, είναι η αληθινή δυσκολία. Αφήνει χώρο στις αδυναμίες μου, στις ευαίσθητες πλευρές μου, εμένα ως Μπεν, να έρθουν στην επιφάνεια. Ήθελα να είμαι όσο το δυνατόν πιο ευάλωτος σαν άντρας απέναντι στη σκηνοθέτη μου και την Πενέλοπι Κρουζ. Κι ακόμη κι αν δεν είμαι εγώ στην οθόνη, είναι κάτι που βρίσκεται πολύ κοντά στον εαυτό μου. Μιλάω με τη φωνή μου, φοράω τα ρούχα μου... Ήταν πραγματικά δύσκολο.

Μιλώντας για μεταμορφώσεις; Πώς ήταν να έχετε μακριά μαλλιά στο «Χυμαδιό», μετά από τόσα χρόνια που έχετε το κεφάλι σας ξυρισμένο;
Τα μαλλιά του ήταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του ήρωα στην ταινία. Τον φανταζόμουν από την πρώτη στιγμή σαν έναν άνθρωπο που οι ιδέες του, το ίδιο του το πνεύμα, βγαίνει μέσα από αυτό το φωτοστέφανο των ατίθασων μαλλιών. Ήθελα τα μαλλιά του να δείχνουν πως το ίδιο του το μυαλό με δυσκολία συγκρατείται στο εσωτερικό του κρανίου του.

Ήσασταν για χρόνια μέλος του Royal Shakespeare Company, έχετε μια κλασική παιδεία κι όμως δοκιμάζετε ρόλους σαν αυτόν στο «Χυμαδιό» ή το επερχόμενο “Love Guru”. Τι θα έλεγαν οι πρώην συνάδελφοί σας γι’ αυτές τις «τολμηρές» επιλογές;
Σχεδόν όλοι οι σύγχρονοί μου, ο Ίαν ΜακΚέλαν, η Έλεν Μίρεν, ο Πάτρικ Στιούαρτ κρατήσαμε σαν δίδαγμα από τα χρόνια εκείνα το ότι η ομορφιά των χαρακτήρων και της αφήγησης είναι αυτή που θα ανυψώσει κάθε ερμηνεία σε κάτι αληθινά ποιητικό. Κι όλοι έχουν δοκιμάσει μια σειρά από διαφορετικά πράγματα.

Μια από τις επόμενες ταινίες σας είναι το καινούργιο φιλμ του Μάρτιν Σκορτσέζε “Shutter Island”. Πώς ήταν να δουλεύετε με ένα σκηνοθέτη του μεγέθους του;
Ο Μάρτιν ζει και αναπνέει με το σινεμά και το πάθος του είναι κάτι αληθινά συναρπαστικό. Έχει τη σοφία ενός ανθρώπου που μοιάζει να ήταν παρών όταν εφευρέθηκε η πρώτη κάμερα και να κατέχει όλη τη γνώση της πορείας από τότε μέχρι σήμερα. Ήταν απόλαυση να δουλεύω μαζί του, όπως και με τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, έναν αληθινά εξαιρετικό ηθοποιό.

Πόσο πρόθυμος είστε να θυσιάσετε τις ιδέες σας για το ρόλο, το «εγώ» σας, όταν ο σκηνοθέτης απαιτεί κάτι διαφορετικό από αυτό που εσείς είχατε φανταστεί;
Λένε ότι υπάρχουν σκηνοθέτες που είναι καλοί με τους ηθοποιούς, αλλά υπάρχουν και ηθοποιοί που είναι καλοί με τους σκηνοθέτες. Ένα δυνατό εγώ και μια συγκροτημένη ιδέα για ένα ρόλο μπορεί να οδηγήσει σε μια εξαίρετη συνεργασία ή σε μια καταστροφική σύγκρουση. Οι καλύτερες συνεργασίες μου με σκηνοθέτες όπως ο Σπίλμπεργκ, ο Ατένμπορο, ο Πολάνσκι, ή τώρα ο Σκορτσέζε, έμοιαζαν πάντα με ένα ντουέτο για δύο βιολιά…