«Το Ποτάμι», η παραμυθένια ρομαντική κομεντί με τον Μάκη Παπαδημητρίου και τη Στεφανία Σωτηροπούλου
Η ταινία «Το ποτάμι» είναι μαύρη κωμωδία, αλλά όχι της κατηγορίας «πιο μαύρη, πεθαίνεις», και όχι κωμωδία από αυτές που κυλιέσαι κάτω από τα γέλια: είναι διακριτικά αστεία και διακριτικά μαύρη, τίποτα δεν βγαίνει να το φωνάξει από τα μπαλκόνια, ίσα-ίσα που στο ψιθυρίζει στο αυτί, για να συμμετέχεις ως θεατής. Το σενάριο, γραμμένο από τον Νίκο Λερό και τον ίδιο τον σκηνοθέτη, Χάρη Ραφτογιάννη, έχει βραβευτεί ήδη σε διάφορα φόρουμ. Η υπόθεση: Ένας ιδιόρρυθμος τύπος, που τον υποδύεται πολύ ιδιόρρυθμα ο Μάκης Παπαδημητρίου, γνωρίζει μια περιθωριακή κοπέλα (Στεφανία Σωτηροπούλου) ενώ… κολλάει αυτοκόλλητα πουλιά στην τζαμαρία ενός μεγάλου αυτοκινητόδρομου. Ο δρόμος είναι το «ποτάμι» του τίτλου, για την ομάδα ημι-παραβατικών ανθρώπων που ζούνε σε παράγκες πλάι του, στις όχθες ας πούμε του «ποταμιού». Κάτι που ξεκινάει σαν απατεωνιά εξελίσσεται σε σχεδόν έρωτα, από κει που δεν το περιμένουν οι πρωταγωνιστές. Γιατί οι θεατές, ακόμα κι όταν το περιμένουν, δεν πιστεύουν πολύ στα μάτια τους, είναι απίθανο αυτό που συμβαίνει στην οθόνη, σουρεαλιστικό, εξωπραγματικό και μάλλον θα αποδειχθεί απάτη στο τέλος, τόσο για τον πρωταγωνιστή όσο και για τους θεατές.
Η φωτογραφία της Χριστίνας Μουμούρη είναι μεγάλο ατού της ταινίας – αν την χαρακτηρίσω «ρομαντική» είναι σα να της κόβω τα πόδια, γιατί είναι σκληρά ρεαλιστική με τον ρομαντισμό να κρύβεται πίσω από τα καλοκαιρινά, ιδρωμένα πλάνα της Μουμούρη. Ο Παπαδημητρίου είναι πολύ καλός, μπράβο του, ελπίζω να μην την ψωνίσει αλλά «το έχει», όπως έχει αποδείξει κάμποσες φορές ως τώρα, θα του έγραφα περισσότερα αλλά μου άρεσε πολύ και η Στεφανία Σωτηροπούλου, και ο εντυπωσιακός Χρήστος Κοντογιώργης, ο Χάρης Φραγκούλης, όλοι οι ηθοποιοί γενικά είναι αστέρια, ακόμα και οι πλαϊνοί ρόλοι, αυτοί που όταν τους διάβασαν στο χαρτί ίσως είπανε «δυο ατάκες έχω γμτ….» Εδώ και οι δύο ατάκες μετράνε, τίποτα δεν είναι τζάμπα κόπος.
Δε ξέρω αν θα την προλάβετε την ταινία, παίζεται στο «Άστορ» στη στοά της Κοραή, ένα σούπερ σινεμά που χτίστηκε το 1947, έκλεισε, άνοιξε, και λειτουργεί με υπέροχα τιρκουάζ καθίσματα, με το πιο κόζι κινηματογραφικό μπαρ της Αθήνας. Οι τελευταίες προβολές είναι 24-25 Μαρτίου, ψάξτε την, είναι μια «αστική ιστορία» που εκτυλίσσεται σε μια πλευρά της Αθήνας την οποία δεν βλέπουμε καθόλου γιατί είναι κρυμμένη στις όχθες του δρόμου σε σκοτεινά σημεία, κάτω από λαμαρίνες καμένες από τον καλοκαιρινό ήλιο. Ο Ραφτογιάννης (που είχε κάνει το ντοκιμαντέρ «Αεραλάνδη») είναι καλός σκηνοθέτης και μπράβο του, κι ο Λερός ξέρει από σενάριο, και η ταινία είναι από αυτές που όταν τις βλέπεις σε άσχετο χρόνο, αναρωτιέσαι γιατί σου ξέφυγε μέχρι τώρα.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
15°
