Όλα όσα φανταζόμαστε ως φως: Μαγικό φως από την Ινδία

Τρεις γυναίκες διαφορετικών γενεών στη Βομβάη ψάχνουν να βρουν το φως στη ζωή τους. Η πρώτη είναι η σιωπηλή μεσήλικη νοσοκόμα Πράμπα, που έχει παντρευτεί από μικρή ηλικία έναν άντρα τον οποίο δεν ήξερε και έχει να μιλήσει στο τηλέφωνο μαζί του (εκείνος ζει και εργάζεται στη Γερμανία) παραπάνω από έναν χρόνο. Η δεύτερη είναι η εξωστρεφής νεαρή συνάδελφός της Ανού, που έχει ερωτευτεί έναν μουσουλμάνο προκαλώντας τα κουτσομπολιά του περίγυρου. Τέλος, η ηλικιωμένη Παρβάτι βλέπει να τη διώχνουν άδικα από το διαμέρισμά της, καθώς δεν έχει χαρτιά που βεβαιώνουν ότι ζει σ’ αυτό εδώ και 20 χρόνια.   

Από την Ινδία μάς έρχεται η πρώτη μεγάλη ταινία της χρονιάς. To «Όλα όσα φανταζόμαστε ως φως» της ηθοποιού και εσχάτως σκηνοθέτριας Παγιάλ Καπάντια έγραψε ιστορία πέρυσι στις Κάννες. Δεν είναι μόνο η πρώτη ταινία γυναίκας από την Ινδία που προβάλλεται στο φεστιβάλ, αλλά παραλίγο να κερδίσει και τον Χρυσό Φοίνικα. Τελικά κέρδισε το δεύτερο σημαντικότερο βραβείο του φεστιβάλ, το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής. Η Καπάντια υπογράφει ένα αριστοτεχνικό δράμα χαρακτήρων, που καταφέρνει χάρη στον λυρισμό και τη μεστή αφήγηση να μας βάλει βαθιά στην ψυχή αυτών των γυναικών αλλά και της ίδιας της Βομβάης (ή Μουμπάι όπως λέγεται σήμερα) των είκοσι εκατομμυρίων κατοίκων.

Η Καπάντια απομακρύνεται αισθητά από την ντοκιμαντερίστικη αντίληψη του πρώτου της φιλμ «A Night of Knowing Nothing», προκειμένου να τονίσει τη γοητεία της νέας ιστορίας με μια ανυπέρβλητη μελαγχολία που δεν γίνεται ποτέ υπερβολική, μελό ή κιτς. Οι συγκινητικές πορείες των τριών γυναικών που κάποια στιγμή θα συγκλίνουν παρουσιάζονται με απαράμιλλη απλότητα αλλά κι ένα συναρπαστικό συγκερασμό ατόφιου χιούμορ, κοινωνικής δράσης και αφοπλιστικής ειλικρίνειας. Η φυσικότητα στην καθημερινότητά τους ενισχύεται με έντονα ονειρικά διαλείμματα (η θαυμάσια σκηνή της Πράμπα στην κουζίνα που αγκαλιάζει το δώρο του συζύγου της ή η σεκάνς με την μπούρκα που φοράει η ινδουίστρια Ανού προκειμένου να συναντήσει κρυφά τον αγαπημένο της), ενώ το σενάριο πετυχαίνει διάνα τον στόχο του. Το «Όλα όσα φανταζόμαστε ως φως» είναι μια διαφορετική ματιά στη θέση της γυναίκας στη σημερινή Ινδία. Σε μια χώρα όπου το ανεξέλεγκτο χάος και η μόνιμη απειλή συμβαδίζουν με τη μαγεία και το όνειρο, τρεις γυναίκες διεκδικούν το δικαίωμά τους στο φως της ζωής. Όλο το θαυμάσιο τελευταίο κομμάτι είναι βγαλμένο, θαρρείς, από το μεγαλειώδες σινεμά του Σατγιαζίτ Ράι και προσφέρει μια διάσταση απολύτρωσης που όμοιά της ίσως να μην έχουμε ξαναδεί τα τελευταία χρόνια στο σινεμά.