Το διπλανό δωμάτιο: Ο πιο συγκινητικός Πέδρο Αλμοδόβαρ των τελευταίων ετών

Η Ίνγκριντ και η Μάρθα ήταν στενές φίλες στα νιάτα τους, όταν εργάζονταν σε περιοδικό της Νέας Υόρκης. Στα χρόνια που ακολούθησαν χάθηκαν λόγω διαφορετικών επαγγελματικών επιλογών. Η πρώτη έγινε πετυχημένη συγγραφέας που πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της στο Παρίσι, ενώ η ασυμβίβαστη Μάρθα, που εν τω μεταξύ είχε γίνει μητέρα, επέλεξε να γίνει πολεμική ανταποκρίτρια σε επικίνδυνες περιοχές του πλανήτη, όπως η Βοσνία και το Ιράκ. Όταν, πολλά χρόνια αργότερα, η Μάρθα αρρωσταίνει βαριά, ξανασυναντιούνται και αποφασίζουν να καλύψουν το κενό του χαμένου χρόνου περνώντας ξανά πολλές ώρες μαζί.  

Το θέμα της ευθανασίας είναι κυρίαρχο στο φιλμ –που είναι το πρώτο αγγλόφωνο μεγάλου μήκους του Αλμόδοβαρ, καθώς είχε προηγηθεί πρόπερσι το μικρού μήκους γουέστερν «Οι παράξενοι δρόμοι της ζωής»–, αλλά δεν είναι το μοναδικό. Ο Ισπανός σκηνοθέτης το χρησιμοποιεί ως όχημα για να οδηγήσει την ιστορία του σε μια σειρά ζητημάτων που τον απασχολούν σε όλη τη διαδρομή του. Η μητρότητα, η σχέση ζωής-θανάτου, ο ρόλος της τέχνης στην καθημερινότητα, η γυναικεία φιλία, το στοιχείο της ενσυναίσθησης, είναι κοινοί τόποι στις ταινίες του Αλμοδόβαρ, ο οποίος, στην πιο εγκεφαλική και ώριμη στιγμή του, παρουσιάζει ένα άλλο πρόσωπο. Χωρίς υπερβολές ή εύκολους μελοδραματισμούς, αφηγείται μια συγκινητική μεν αλλά ρεαλιστική ιστορία, όπου το δέσιμο των δύο γυναικών δίνεται με ευθύτητα και αμεσότητα, προσφέροντας τη δυνατότητα στις Τίλντα Σουίντον και Τζούλιαν Μουρ να δώσουν ξανά τα διαπιστευτήριά τους. Με αφορμή τη δύναμη και την αυθεντικότητα της γυναικείας φιλίας, ο Αλμοδόβαρ επιλέγει μια χαμηλότονη, σχεδόν άνευρη αφήγηση. Όμως είναι μια συνειδητή επιλογή, που έχει εξήγηση, αφού η αποτύπωση των εσωτερικών διεργασιών είναι προαπαιτούμενη συνθήκη για να αποδοθεί πλήρως η δυναμική μιας ιστορίας σαν αυτή.

Όταν βρίσκεσαι σε ανοιχτή συνδιαλλαγή με το τέλος της ζωής σου, δεν μπορείς να κάνεις αστειάκια ή να είσαι μέσα στην καλή χαρά. Η απώλεια της ζωής συμπίπτει με το χάσιμο του εαυτού μας, και η τονικότητα της ιστορίας δίνεται αναγκαστικά μέσω της βραδύτητας. Μιας βραδύτητας που μοιάζει με το γλυκό αεράκι που χαϊδεύει το πρόσωπο της Μάρθα όταν ξαπλώνει στη σεζ λονγκ σαν μοντέλο του Χόπερ, αλλά και λαμβάνει τα συστατικά μιας χρυσής ευκαιρίας για απολογισμό όλων των θησαυρών που συλλέξαμε στο ταξίδι της ζωής μας. Για την ηρωίδα οι θησαυροί αυτοί είναι οι έρωτες, η κόρη της (παρ’ ότι παραδέχεται ότι δεν ήταν κατάλληλη για μητέρα), η αδρεναλίνη στη δουλειά της, οι παλιές βωβές κωμωδίες, η λογοτεχνία του Τζόις, οι «Δουβλινέζοι» του Χιούστον κ.ά. Το φιλμ απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι στο φετινό φεστιβάλ Βενετίας, πρώτο στην καριέρα του 75χρονου Αλμοδόβαρ.