Crocodile: Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κιμ Κι Ντουκ για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Ένας άστεγος με το παρατσούκλι Κροκόδειλος ζει σε σκηνή κάτω από μια γέφυρα, μαζί με ένα αγόρι και τον παππού του. Καθένας τους βρίσκει τον τρόπο για να βγάζει χρήματα προκειμένου να επιβιώνουν: ο Κροκόδειλος εκτός από τις κομπίνες, βουτάει στον ποταμό και αρπάζει τα πορτοφόλια εκείνων που αυτοκτονούν, το αγόρι πουλάει τσίχλες και κάνει θελήματα, ενώ ο φιλότιμος γέροντας μαζεύει άδεια κουτάκια και επιδιορθώνει χαλασμένα μηχανήματα. Η ζωή τους αλλάζει όταν ο Κροκόδειλος σώζει μια νεαρή γυναίκα που επιχειρεί να αυτοκτονήσει πηδώντας στο βρόμικο ποτάμι.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κιμ Κι Ντουκ με τον τραχύ, βίαιο, αλλά και κατά διαστήματα απρόβλεπτα λυρικό «Crododile» που δεν είχε παιχτεί στη χώρα μας. Ο αυτοδημιούργητος σκηνοθέτης με το ταλέντο στη ζωγραφική και την απουσία σπουδών γύρω από το σινεμά, οραματίστηκε για πρώτη του ταινία μια σκληρή ανθρώπινη συνθήκη προκειμένου να αφηγηθεί ένα παράδοξο δράμα που συντελείται στις παρυφές της καπιταλιστικής νοτιοκορεατικής κοινωνίας. Μέσω ενός πρωτόλειου που έχει μεν χτυπητές σκηνοθετικές αδυναμίες (υπερβολικές ερμηνείες, χαλαρή αφήγηση, έλλειψη συνοχής), αλλά και απρόσμενες αρετές όπως η ατμοσφαιρική φωτογραφία και το συγκλονιστικό ταξίδι στη σκοτεινή πλευρά του νοτιοκορεατικού θαύματος, ο Κιμ Κι Ντουκ περιγράφει την ιστορία μιας αντισυμβατικής «οικογένειας».

Χωρίς δεσμούς αίματος, με μοναδική πυξίδα την πάλη για την επιβίωση, τα τέσσερα μέλη που δεν έχουν τίποτα κοινό πέρα από τη συγκατοίκηση στην ίδια όχθη, θα προσπαθήσουν να βρουν έναν κώδικα επικοινωνίας. Παρότι το παρελθόν φαίνεται όχι απλώς να τους καταδιώκει, αλλά κυριολεκτικά να τους διαλύει, θα καταφέρουν να βρουν έναν κώδικα επικοινωνίας που προσπερνά τη νόρμα της καταπιεσμένης ζωής και επιτρέπει να ανοίξει μια χαραμάδα αισιοδοξίας στην αχαρτογράφητη και αμφίβολη περιπλάνησή τους. Ο πλέον κομβικός ρόλος του Κροκόδειλου, ο οποίος έχει όλα τα εξόφθαλμα χαρακτηριστικά ενός σκληρού νταή που φαίνεται να μη διαθέτει ίχνος ανθρωπιάς (σε μια σκηνή όπου σώζει μια γυναίκα από βιασμό, στη συνέχεια επιχειρεί ο ίδιος να τη βιάσει) είναι εκείνος που δίνει οντότητα στον νατουραλισμό του μηδενιστή Κιμ Κι Ντουκ.

Με το σενάριο να είναι σφιχτά δεμένο στις περιπέτειες και κυρίως τη θρυμματισμένη ψυχολογία των ηρώων του, ο σκηνοθέτης υπογράφει ένα εκρηκτικό ντεμπούτο που μέσω του στοιχείου της πρόκλησης και την οριακά νοσηρή εικόνα, επιτυγχάνει να φτιάξει ένα αμβλύ και γεμάτο διαστροφή παραμύθι, στο οποίο εντοπίζουμε τα προσφιλή μοτίβα (αποξένωση, απληστία, ερωτικά ένστικτα) που συναντήσαμε στα επόμενα αριστουργήματα του σκηνοθέτη («Pieta», «Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και… άνοιξη» και «Το νησί»). O Κιμ Κι Ντουκ έφυγε από τη ζωή πριν από λίγα χρόνια, στα 60 του λόγω επιπλοκών στην υγεία του από τον κορωνοϊό.