«Ο Εξορκιστής: Πιστός»: Ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν συνεχίζει στον δρόμο του μεταφυσικού τρόμου
Το πρώτο μέρος είναι δομημένο με τα σωστά υλικά και την αντίστοιχη μέριμνα για να αποδοθεί πειστικά το νέο ξύπνημα του κακού. Η συνέχεια όμως αναλώνεται σε αχρείαστες επαναλήψεις
«Ο Εξορκιστής: Πιστός: Κριτική για την ταινία του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν, με τους Λέσλι Όντομ Τζούνιορ, Αν Ντάουντ, Τζένιφερ Νετλς, Νόρμπερτ Λίο Μπατζ κ.ά.
Μετά τον θάνατο της εγκύου συζύγου του σε φονικό σεισμό στην Αϊτή πριν από 13 χρόνια, ο φωτογράφος Βίκτορ Φίλντινγκ μεγαλώνει μόνος την κόρη του, Άντζελα, στην Τζόρτζια των ΗΠΑ. Κάποια στιγμή η Άντζελα εξαφανίζεται στο δάσος με την κολλητή της και εντοπίζονται μετά από τρεις μέρες σε κακή κατάσταση και χωρίς να θυμούνται τι ακριβώς τους συνέβη.
Ύστερα από το επιτυχημένο λανσάρισμα της μοντέρνας τριλογίας του «Halloween», ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν καταπιάνεται με ένα άλλο τοτέμ του genre του τρόμου. Ο λόγος για τον εμβληματικό «Εξορκιστή» που διά χειρός Γουίλιαμ Φρίντκιν είχε ανανεώσει θριαμβευτικά το είδος στα μέσα των 70s, οδηγώντας το μάλιστα μέχρι τα όσκαρ όπου είχε 10 υποψηφιότητες μεταξύ των οποίων και εκείνες των καλύτερου φιλμ και σκηνοθεσίας. Ο Γκόρντον Γκριν ξεκινά το δικό του «Εξορκιστή» αρκετές δεκαετίας από το τέλος της αρχικής ταινίας, με μια ιστορία που φαινομενικά δεν έχει σχέση με εκείνη της Ρέγκαν, της δαιμονισμένης κόρης της διάσημης σταρ που υποδυόταν η Έλεν Μπέρστιν. Το πρώτο μέρος είναι δομημένο με τα σωστά υλικά και την αντίστοιχη μέριμνα για να αποδοθεί πειστικά το νέο ξύπνημα του κακού. Η συνέχεια όμως, παρότι σε επίπεδο τρόμου υπάρχουν σκηνές που θα σας στείλουν αδιάβαστους, αναλώνεται σε αχρείαστες επαναλήψεις και μια ενοχλητική υπενθύμιση για την ανάγκη προστασίας της θρησκευτικής πίστης ως βασικό όπλο απέναντι στην κυριαρχία του Σατανά. Τέλος, ακόμη και ο συσχετισμός της ιστορίας των δύο δαιμονισμένων κοριτσιών με την περιπέτεια της Ρέγκαν έχει προβλήματα τα οποία εντείνονται από την κάπως ξεκρέμαστη παρουσία της Μπέρστιν στην υπόθεση.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
12°
