Blue Jean: Ομοφοβία στη θατσερική Αγγλία

Αγγλία, τέλη της δεκαετίας του ’80. H Τζιν Νιούμαν, καθηγήτρια φυσικής αγωγής σε δημόσιο γυμνάσιο θηλέων, κρύβει από συγγενείς και φίλους την γκέι ταυτότητά της. Την εποχή εκείνη η συντηρητική κυβέρνηση της Θάτσερ μόλις έχει ψηφίσει το περίφημο άρθρο 28 που απαγόρευε τη «διάδοση της ομοφυλοφιλίας»  προκειμένου να «προστατευτούν τα παιδιά και να διδάσκονται τις παραδοσιακές ηθικές αξίες». Μια νέα μαθήτρια που έρχεται στο σχολείο θα γίνει η αφορμή για να επανεξετάσει η Τζιν τη στάση της στην προστατευμένη ζωή της.

Μακριά από προβλέψιμα κινηματογραφικά στερεότυπα και μονοδιάστατες κοινωνικές αναλύσεις, το «Blue Jean» είναι ένα συγκρατημένο γκέι δράμα με τρομερές ερμηνείες. Με σκηνικό δράσης την ομοφοβική, θατσερική Αγγλία του 1987 και με πυξίδα της μια αφοπλιστική ανθρωπιά που δένει με τη δηκτική πολιτική σκέψη, η δημιουργία της Αγγλίδας είναι μια ευχάριστη έκπληξη γύρω από ένα σοκαριστικό κυνήγι μαγισσών στην καρδιά της προηγμένης Δύσης. Το «Blue Jean» δεν είναι μόνο ένα πετυχημένο σκηνοθετικό ντεμπούτο (η Όκλεϊ έχει υπογράψει στο παρελθόν μικρού μήκους φιλμ, αλλά και μια τηλεοπτική ταινία), αλλά και ένα εμπνευσμένο αποτύπωμα μιας κρίσιμης χρονικής περιόδου για την Αγγλία όπου ο θατσερισμός βασίλευε. Στην ψύχραιμη ματιά της Τζόρτζια Όκλεϊ δεν χωράνε σκηνικά ακραίων συμπεριφορών ή διδακτισμού: το ζητούμενο είναι να κατανοήσουμε τον ψυχισμό μιας ανέκφραστης γυναίκας που είναι αναγκασμένη να ζει διπλή ζωή. Από το πρώτο κιόλας πλάνο, με τη «μεταμόρφωση» της γοητευτικής Τζιν σε ένα είδος θηλυκού Ντέιβιντ Μπόουι, γινόμαστε μάρτυρες μιας αφοπλιστικής και γεμάτης συνέπειας ταινίας που η δουλειά γίνεται με τη λήψη απλών και τόσο σοφών αποφάσεων. Η Τζιν, μοιρασμένη μεταξύ του καθωσπρεπισμού που επιβάλλει το επάγγελμά της και της μυστικής ζωής της, κάποια στιγμή θα πρέπει να πάρει ζόρικες αποφάσεις για το μέλλον της. Η πρώτη φορά που δηλώνει ανοιχτά πως είναι λεσβία γίνεται στον πιο απρόσμενο για εκείνη χώρο, μπροστά στα εμβρόντητα πρόσωπα μιας οικογενειακής γιορτής. Είναι μια σκηνή τρομερής φόρτισης, αλλά κι ένα στιγμιότυπο σπάνιας κινηματογραφικής ομορφιάς που μπαίνει με άνεση στα κορυφαία της χρονιάς. Κι ενώ η Τζιν πίστευε μια ζωή πως κάτι τέτοιο μπορεί να τη διαλύσει, βρίσκεται αντιμέτωπη με πρωτόγνωρα συναισθήματα. Τα δάκρυα ανακατεύονται με ένα ανεξέλεγκτο γέλιο. Είναι δάκρυα χαράς και λύτρωσης μαζί. Είναι η διαπίστωση πως πλέον είναι ελεύθερη.