Το post της ημέρας: Μάριος Βαζαίος

«Να μην πω τίποτα για τη ταινία, την πολυεπίπεδη θεματική της, το ρετρό κινηματογραφικό της γύρισμα, σε 2/4 εστιασμένο στο βλέμμα, στις κινήσεις, στη λεπτομέρεια. Τα γράφουν καλύτερα οι κριτικοί.

Να πω όμως ότι όταν άναψαν τα φώτα στο τέλος της προβολής των 8.00-10.00 έριξα μια ματιά σε όλη την αίθουσα. Πληρότητα κάτω από το μισό. Ηλικίες 60+... Μερικά ηλικιωμένα ζευγάρια, κυρίες σε παρέες, κάποιες κυρίες μόνες τους, ανέκφραστες. Ένας κύριος σκούπιζε διακριτικά τα μάτια κάτω από τα γυαλιά του.

Ούτε κορίτσια, ούτε αγόρια, ούτε non binaries, κατηγορίες που μάχονται τη macho πατριαρχία, τη χειριστική μητριαρχία ή άλλου είδους στερεότυπα. Ούτε από τους μαχητές του Ιντεάλ ή του Άστορ που δεν θυμούνται πότε ή δεν βρέθηκαν ποτέ σε ουρά εισιτηρίων που γέμισε τους κινηματογράφους. Γράφουν και οδύρονται προσχηματικά στοχεύοντας αλλού. Μακριά από την ειλικρινή αγωνία όσων ενδιαφέρονται για τις κινηματογραφικές αίθουσες και την κουλτούρα αναψυχής-διασκέδασης που αντιπροσωπεύουν. Εκείνων που κάθε φορά που μπαίνουν σε άδεια ή μισογεμάτη κινηματογραφική αίθουσα (πολύ συχνά πια) αισθάνονται το αναπόφευκτο τέλος εποχής. Αυτό που σφράγισε πρόσφατα, αγόγγυστα, το ΕΜΠΑΣΣΥ, το ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ κ.ά. αλλά δεν άγγιξε τους “μαχητές” ίσως γιατί πίσω από το σφράγισμα τους δεν κρυβόταν επένδυτικό κεφάλαιο.

Όσο κι αν θλίβομαι για την προοπτική κλεισίματος του ΙΝΤΕΑΛ και του ΑΣΤΟΡ δεν συντάσσομαι με τίποτα στο πλευρό της κίβδηλης μαχητικότητας τον όψιμων υπερασπιστών, εκείνων που δεν πατούν ποτέ ή έστω σπάνια το πόδι τους στον κινηματογράφο».