Downton Abbey: Η νέα ταινία και η νέα εποχή

Η σειρά του ITV «Downton Abbey» προβλήθηκε για έξι σεζόν με συνολικά 52 επεισόδια. Ήταν μια βρετανική σαπουνόπερα υψηλού επιπέδου με επίκεντρο το αρχοντικό του τίτλου: είχε προηγηθεί μια εξίσου επιτυχημένη βρετανική σειρά, το «Upstairs, Downstairs», που ανήκε σε διαφορετική τηλεοπτική εποχή και διαφορετικά τηλεοπτικά ήθη, αλλά αναφερόταν στην ίδια ιστορική περίοδο -τις αρχές του 20ού αιώνα- και στις ίδιες κοινωνικές τάξεις: στους αριστοκράτες και στους υπηρέτες τους. Αφού ολοκληρώθηκε η σειρά «Downton Abbey» το 2019 προβλήθηκε μια ταινία με προσχηματικό σενάριο σε σκηνοθεσία του Μάικλ Ένγκλερ (o oποίος είχε σκηνοθετήσει κάποια επεισόδια και ήταν επίσης γνωστός ως ο τελευταίος σκηνοθέτης του «Sex and the City»): η ταινία απέσπασε καλές κριτικές αλλά απογοήτευσε τους πιστούς θεατές του σίριαλ· παραήταν γλυκερή. Τώρα, το «Downton Abbey» επιστρέφει με τον υπότιτλο «Νέα εποχή» και, στις περισσότερες χώρες προβάλλεται μια κόπια όπου στην αρχή ο Kέβιν Ντόιλ, ο οποίος παίζει το ρόλο του μπάτλερ που έγινε δάσκαλος, απευθύνεται στο κοινό για να το ενημερώσει και να κάνει μια σύνοψη των εξελίξεων στην οικογένεια Κρόλι. Χωρίς αυτό το προοίμιο η ταινία δεν γίνεται κατανοητή σε θεατές που δεν γνωρίζουν τα (πολλά) πρόσωπα της σειράς.

Όπως στη σειρά, έτσι και σ’ αυτή τη δεύτερη ταινία, ο κεντρικός χαρακτήρας είναι η γηραιά χήρα λαίδη Βάιολετ (Μάγκι Σμιθ), μητέρα του κόμη Ρόμπερτ (Χιου Μπονέβιλ), αλλά χωρίς τον διασκεδαστικό της μισανθρωπισμό: η Βάιολετ δεν βγάζει πια γέλιο, είναι εντελώς εξημερωμένη και οι ατάκες της ακούγονται χλιαρές, συμφιλιωτικές και διδακτικές. Μέρος του σκηνικού είναι η Νότια Γαλλία - ένα εξίσου φωτογενές μέρος με την αγγλική εξοχή που προσδίδει μεσογειακό γκλάμουρ και ατμόσφαιρα Υπέροχου Γκάτσμπι. Η οικογένεια ταξιδεύει στη Νίκαια για να δει μια πολυτελή βίλα που κληρονόμησε η Βάιολετ, ενώ το αγγλικό αρχοντικό έχει νοικιαστεί σε ένα κινηματογραφικό συνεργείο - κάνοντας τον αρχιμπάτλερ Κάρσον να φρικιάζει στη σκέψη ότι χυδαία άτομα «του θεάματος» πατάνε τα χαλιά και σωριάζονται στους καναπέδες. Όμως, εκτός του ότι οι Κρόλι χρειάζονται τα χρήματα για επισκευές, χρειάζονται καινούργιο αίμα και περιπέτειες, τις οποίες προσφέρει ο ωραίος σκηνοθέτης και ένας τολμηρός πρωταγωνιστής που βρίσκει το ταίρι του στο Ντάουτον. Λίγο από «Τραγουδώντας στη βροχή», λίγο από «Υπέροχο Γκάτσμπι», η ταινία είναι ένα λαμπερό και αβλαβές θέαμα σε σενάριο του Julian Fellowes, ο οποίος έχει ειδίκευση στις περιγραφές της ανώτερης τάξης της Βρετανίας. Το σενάριο είναι κλασικό, προβλέψιμο, χωρίς τραγωδίες, με κάμποσα κλισέ: δεν λείπουν ούτε οι μικροαντιθέσεις μεταξύ Βρετανών και Γάλλων - η Nαταλί Μπάιγ υποδύνεται μια χήρα που έχει πολλούς λόγους να αντιπαθεί τους Βρετανούς και η οικογένεια Κρόλι έχει πολλούς λόγους να μη θέλει γαλλικό αίμα στην οικογένεια. Συμβαίνουν πολλά, εκτυλίσσονται πολλές παράλληλες μικροϊστορίες και παρά το αναμενόμενο τέλος της Βάιολετ, όλοι φεύγουν ευχαριστημένοι. Αν και ο σκηνοθέτης Σάιμον Κέρτις («The Art of Racing in the Rain», «Ιndian Summers») και ο μοντέρ Άνταμ Ρεχτ αξίζουν εύσημα διότι συνέθεσαν μια πολυπρόσωπη ιστορία σε μια ταινία 120 λεπτών, ο θεατής έχει την αίσθηση ότι το πράγμα παρατραβάει κι ότι υπάρχουν αρκετές στιγμές κωλυσιεργίας στο  σενάριο.

Το «Downton Abbey» απευθύνεται σε ενηλίκους (ηλικιωμένους), όχι στο κοινό της Marvel. Είναι ευχάριστη ταινία και επιμένει τόσο να διασκεδάσει το κοινό της ώστε παρά τις σκληρές αλήθειες για τον βροχερό καιρό στη Βρετανία, ο ήλιος λάμπει στα περισσότερα πλάνα, ακόμα κι όταν δεν τοποθετούνται στη Νότια Γαλλία. Οι άνθρωποι που παραπονιούνται ότι οι ταινίες έχουν γίνει πολύ σκοτεινές, θα περάσουν δυο εκτυφλωτικές ώρες και στη συνέχεια θα ξεχάσουν την ταινία. Εξάλλου, μετά τον ήσυχο θάνατο της λαίδης Βάιολετ, φαίνεται ότι έχουμε γλιτώσει οριστικά από το «Downron Abbey».