Κριτική ταινίας: Ντε Γκωλ (De Gaulle)

Την άνοιξη του 1940 κι ενώ τα γερμανικά στρατεύματα προελαύνουν προς το Παρίσι, μόνος ένας Γάλλος αξιωματικός διαφωνεί με τις ηγεσίες του στρατού και της κυβέρνησης που εκπονούν σχέδιο συνθηκολόγησης. Το όνομα του είναι Σαρλ ντε Γκωλ.

Η διαφορετική αντίληψη σε σχέση με τις παραδοσιακές κινηματογραφικές βιογραφίες έχει να κάνει με την επιλογή ενός μόνο, αποσπασματικού, γεγονότος που όμως δίνει την ολοκληρωμένη εικόνα ενός ηγέτη που παρά τις αγκυλώσεις και τις χτυπητές αδυναμίες του, σε εκείνη την κρίσιμη ώρα σήκωσε ανάστημα, διασώζοντας ως ένα βαθμό την υπόληψη και την περηφάνεια ενός ολόκληρου έθνους. Ο Λε Μπομάν δεν θέλει να μπλεχτεί σε πολιτικά παιχνίδια και για το λόγο αυτό προβαίνει στην ανάδειξη του πιο ανθρώπινου στοιχείου του αμφιλεγόμενου ήρωα του. Δεν κάνει ακριβώς μια αγιογραφία (αν και στις κρίσιμες διαβουλεύσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες το ήθος του Ντε Γκωλ είναι αδιαπραγμάτευτο όπως και οι ξεκάθαρη θέση του όσον αφορά την στάση που πρέπει να κρατήσει η Γαλλία απέναντι στον Χίτλερ) και προτιμά να παρουσιάσει την τρυφερή εικόνα ενός οικογενειάρχη με τις ανοιχτές πληγές του – η απόφαση να αφήσει την οικογένεια του την ώρα που φυγαδεύεται σε άγνωστο προορισμό ενώ εκείνος ταξιδεύει στο Λονδίνο για πείσει τον Τσόρτσιλ να βοηθήσει την Γαλλία στο πολεμικό μέτωπο- και την αδυναμία του στην μικρή του κόρη που έπασχε από σύνδρομο Down. H προσεγμένη και δίχως υπερβολές ή εύκολους μιμητισμούς ερμηνεία του Γουίλσον προσθέτει τουλάχιστον ένα παράσημο-αστεράκι στην ταινία. 

Σκηνοθεσία: Γκαμπριέλ Λε Μπομάν
Παίζουν: Λαμπέρ Γουιλσόν, Ιζαμπέλ Καρέ, Ολιβιέ Γκουρμέ