Τι Να Δω Σήμερα: “An Inconvenient Truth” του Ντέιβις Γκούγκενχαϊμ - Η Φωτεινή Αλευρά διαλέγει την ταινία της ημέρας
Από πού πρέπει να ξεκινήσει κανείς; Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ο όρος κλιματική αλλαγή σε ντοκιμαντέρ ήταν στο “The Unchained Goddess” του Ρίτσαρντ Κάρλσον το 1958, υπό την επίβλεψη του μεγάλου Φρανκ Κάπρα. Κι ενώ ο ευρωπαϊκός νότος με την Καλιφόρνια φλέγονται κι η κεντρική Ευρώπη με την Κίνα πνίγονται, τα διαρκή ακραία καιρικά φαινόμενα μετασχηματίζουν την εδώ και χρόνια απειλή της κλιματικής αλλαγής στην εδώ και τώρα πραγματικότητα της κλιματικής κρίσης. Η νέα, επόμενη κρίση στην οποία ο παγκοσμιοποιημένος πλανήτης εισέρχεται, μετά από μια τρομακτική υγειονομική κρίση -που δεν έχει τελειώσει- η οποία ακολούθησε μια παρατεταμένη κι οδυνηρή οικονομική κρίση και που διαιωνίζει αυτή τη μόνιμη κατάσταση αβεβαιότητας, κινδύνου και ηθικού πανικού, φαίνεται να στρογγυλοκάθεται επάνω μας σαν το νέο κανονικό. Από το 1958 κινηματογραφιστές, επιστήμονες και περιβαλλοντικές οργανώσεις έχουν παρουσιάσει πολλές κι αρκετά αξιόλογες ταινίες και σειρές σε σχέση με το πιο επείγον θέμα της εποχής μας. Μα από πού να ξεκινήσει κανείς; Σήμερα ξεκινάμε από την μάλλον πιο επιτυχημένη από όλες. Σήμερα βλέπουμε την ταινία «Μια Άβολη Αλήθεια» του Ντέιβις Γκούγκενχαϊμ.
Ο πρώην υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αλ Γκορ, παρουσιάζει την ολέθρια απειλή της ραγδαίας κλιματικής αλλαγής και προειδοποιεί για την ανάγκη για παγκόσμια ευαισθητοποίηση ατόμων και φορέων υπό το βάρος της πιο δυσάρεστης αλήθειας για μη αναστρέψιμη ολική καταστροφή του περιβάλλοντος, από την ανεξέλεγκτη ανθρώπινη δραστηριότητα. Ένα από τα πιο επιδραστικά ντοκιμαντέρ πάνω στο μείζον θέμα της υπερθέρμανσης του πλανήτη και μια εφιαλτική σειρήνα από το κοντινό παρελθόν για τη δραματικά επιτακτική ανάγκη για ενεργή πολιτική, συλλογική ευθύνη και άμεση ανάληψη δράσης προς έναν βιώσιμο πλανήτη, πριν το σημείο μετά το οποίο θα είναι πια αργά.
Ο εδώ και δεκαπέντε χρόνια φίλος μου Τ. ο οποίος εργάζεται για χρόνια ενσυνείδητα στη Greenpeace, αυτή τη στιγμή ψάχνει για άλλη δουλειά, επειδή ο ίδιος αισθάνεται πως δεν έχει νόημα να παραμένει εκεί αφού έχουμε ξεπεράσει αυτό το σημείο πλέον, μου λέει δυο εβδομάδες πριν με ένα βλέμμα που δεν έχω δει ξανά στα μάτια του κι αδυνατώ να βρω τις λέξεις να περιγράψω, ένα βλέμμα πέραν πάσας απογοήτευσης. Ίσως τα χειρότερα νέα από τον κοντινό μου κύκλο, της τελευταίας δεκαετίας. Κι όλοι ξέρουμε καλά, το ξέρουμε πολύ καλά, πως δεν ήταν εύκολη δεκαετία. Από πού πρέπει να ξεκινήσει κανείς;
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
8°
