3 ζόρικες ταινίες τρόμου για μεταμεσονύκτιες ανατριχίλες

Υπάρχει ένα είδος σινελάτρη που βρίσκεται έξω από το χώρο, το χρόνο και τους όρους του σταρ σίστεμ. Η ιδιαίτερη πάστα θεατών που έλκεται από τα φιλμ που ατενίζουν το χείλος της αβύσσου, αδιαφορεί για τα ονόματα της μαρκίζας και τις επιδόσεις του box office, υπακούοντας στη δική της κλίμακα αξιών, με το δίπολο σεξ - θάνατος και τις απειράριθμες εκδοχές του στην κορυφή των ιεραρχήσεών της.

Τρεις πρόσφατες παραγωγές, με ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες ή σε εκδόσεις Blu-ray ανάμεσα στο 2015 και το 2016, αναζωογονούν το πάθος μας για το σινεμά του τρόμου: «The Witch», «Bone Tomahawk», «The Invitation». Ένα σατανιστικό φοκλόρ παραμύθι του 17ου αιώνα, ένα γουέστερν τρόμου με κανιβαλιστικές παρεκτροπές και το κλειστοφοβικό σιρκουί θανάτου μιας σέκτας φαταλιστών στις παρυφές της υψηλής κοινωνίας, εγγυώνται αγωνιώδεις προβολές επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα την προέκταση του είδους πέρα από τα αιμόφυρτα φρικώδη τυπικά στεγανά του. Άσε το κακό να μπει βλέποντας αυτές τις ταινίες.

The Witch

Το ντεμπούτο του Robert Eggers που βραβεύτηκε στο Sundance διαφημίζει τον εαυτό του ως «φολκλορική ιστορία της Νέας Αγγλίας» και υιοθετεί τον τόνο από το πρώτο κάδρο, από τις γραμματοσειρές των τίτλων μέχρι τα θαμπά ξέθωρα πλάνα.

Η δράση τοποθετείται στον 17ο αιώνα και ακολουθεί τα βήματα μιας πολύτεκνης οικογένειας πουριτανών, η οποία εξοστρακίζεται από την κοινότητά της εκτοξεύοντας κατηγορίες διαφθοράς και αίρεσης. Στήνοντας το σπιτικό της στο αφιλόξενο άγονο δάσος, η φαμίλια χάνει ένα βρέφος, υποθετικά από τα νύχια λύκου, ενώ εμείς γνωρίζουμε εξαρχής ότι κάτι χθόνιο κρύβεται πίσω από τα ευρυγώνια πλάνα των πανύψηλων πυκνών δέντρων. Σύντομα το κακό εκδηλώνεται σε πλειάδα γοτθικών ενσαρκώσεων (λαγοί, κοράκια, τράγοι) και η οικογένεια αποδεκατίζεται μέσα στην ατμόσφαιρα παράνοιας που συνθέτει το αλύπητο μαστίγωμα της ακαταδάμαστης φύσης και η συσσώρευση παθών που δεν έχουν πουθενά να κρυφτούν.

Η διαστροφική θρησκοληψία, η πίστη, οι στρεβλώσεις και οι βάναυσες διαψεύσεις της, ο ενδοοικογενειακός όλεθρος, η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα, η ακραία συνθήκη αποξένωσης στις εσχατιές του πολιτισμού, η υποβλητική αισθητική πλάνων που θυμίζουν πίνακα του Γκόγια, τα ατονικά δοξάρια ενός σάουντρακ ενορχηστρωμένου σε πεντάγραμμο φουτουριστικού εφιάλτη, το «The Witch» αναδεικνύει ένα υβρίδιο τρόμου που ποντάρει σε κλασικά στοιχεία για να προσπεράσει οποιοδήποτε τυπικό μοτίβο.

Bone Tomahawk

Ξεκινά με λεπτομερειακά παραστατικό κόψιμο λαιμού, τελειώνει με πλειάδα πτωμάτων και στο ενδιάμεσο πλασάρει μια σκηνή δίχως όμοιο στην κινηματογραφία του ζόφου, μια σκηνή που δε σοκάρει τόσο για την απροκάλυπτη ωμότητά της, όσο για το δέος που εμπνέει προς την αδίστακτη φαντασία που οραματίστηκε ένα τόσο γκροτέσκο τελετουργικό θανάτου. Ακραία, ασύλληπτη θηριωδία που δεν απαιτεί πίδακες αίματος για να αποτυπωθεί σαν έγκαυμα στη μνήμη.

Ο Curt Russell είναι ο σερίφης Χαντ, επικεφαλής ενός αυτοσχέδιου τάγματος διάσωσης που καλπάζει στην άγρια δύση αναζητώντας την τοπική γιατρό (Lili Simmons), η οποία απήχθη από τρωγλοδύτες, μια μεταλλαγμένη φυλή κανίβαλων Ινδιάνων που καρκινοβατεί σε αχαρτογράφητα σπήλαια επικοινωνώντας με κτηνώδεις αλαλαγμούς και κοφτερά κοκάλινα τόμαχοκ. Την τετρανδρία συναπαρτίζουν οι Patrick Wilson, Richard Jenkins, καθώς και ο Matthew Fox στο ρόλο του αδίστακτου δανδή πιστολά.

Η διαδρομή προς τις επικράτειες των σαρκοβόρων άγριων προσφέρει ελεγειακά πλάνα παραδοσιακής καουμπόικης εικονογραφίας αλά Τζον Φορντ και καυστικά συντροφικούς διαλόγους σε δημώδη γλώσσα, είναι όμως η σφαγιαστική προέλαση προς το άντρο του κτήνους αυτή που καθηλώνει στο υπερβατικό γουέστερν τρόμου του σεναριογράφου – σκηνοθέτη S Craig Zahler.

The Invitation

Όταν οι φαινομενικά ιδεώδεις συνθήκες ζωής καμουφλάρουν το είδος του εσωτερικού χάους που οδηγεί σε αδιάλλακτα επίπεδα μηδενιστικής αποφασιστικότητας, τότε προκύπτουν ταινίες σαν το «The Invitation», όπου η επιθυμία θανάτου μιας σέκτας όψιμων πνευματιστών επιχειρεί να συμπαρασύρει τον περίγυρό της.

Όλα αυτά στις εύπορες λοφογραμμές του Χόλιγουντ και κατά τη διάρκεια ενός παρατεταμένου πλούσιου δείπνου που αποκαλύπτει υπό το φως των κεριών και σε βραδυφλεγή ρυθμό, διαμέσου στρατηγικά ενορχηστρωμένων φλας μπακ και διαλόγων, το μαρτυρικό υπόβαθρο των υποθετικά μακάριων thirtysomethings της συνάθροισης.

Η απόγνωση στο περιθώριο της καλιφορνέζικης χλιδής δεν αποτελεί καινούργιο αφηγηματικό στοιχείο –έχει εξιστορηθεί επαναληπτικά, από το νουάρ του Τσάντλερ έως το μηδενιστικό διονυσιασμό του Μπρετ Ίστον Έλις και το βιτριολικό σασπένς του Χέρμαν Κοχ. Εναλλακτικά σκεφτείτε θριλερίστικο Χάνεκε, αν προτιμάτε περισσότερο προσήκουσες κινηματογραφικές αναλογίες. Ωστόσο η ταινία της Karyn Kusama προσφέρει μια φρέσκια οπτική σε ένα αναντίρρητο αξίωμα: Κάθε άνθρωπος στη γη είναι κλεισμένος στη δική του σφραγισμένη κάψουλα, ανήμπορος να αγγίξει τον οποιονδήποτε. Everybody hurts. Ένα φιλμ που αποκαλύπτει τα μυστικά του ψιθυριστά και σε καλοκουρδισμένο, αβίαστο τέμπο.