Eίχαμε προσέξει τη δουλειά της πέρσι στο Art Athina με το τροχόσπιτό της “Em Kei’s Travelling Artist’s Museum” κι αυτές τις μέρες θα δούμε την πρώτη της ατομική έκθεση. H Em Kei είναι μια νέα καλλιτέχνιδα που ξεκίνησε να κάνει δημόσιες δράσεις πριν από εφτά χρόνια στο Λονδίνο και τώρα συνεχίζει στην Aθήνα σε δημόσιους χώρους και διαμερίσματα υπό κατασκευή, solo ή παρέα με άλλους καλλιτέχνες και επιμελητές. Tον «αστικό βανδαλισμό» τον καταλαβαίνει περισσότερο ως φάρσα μέσα στην πόλη και της αρέσει να επαναπροσδιορίζει γνωστά σύμβολα αποκαλύπτοντας την γκροτέσκ πλευρά τους, γιατί απλά «μου έρχεται φυσικά, όπως όταν θέλω να φάω παγωτό μετά τη θάλασσα».
Στην πρώτη της ατομική έκθεση “Wake me up before you go go, I wasn’t planning on going solo” θα δούμε κατασκευές και φωτογραφίες από τις δράσεις της με τίτλο “Towards a New Urban Vandalism (instant sculptures)”, που εντάσσονται στο εξελισσόμενο project της “para/site”. Tη ρωτάω γιατί της αρέσει να «βαναδαλίζει» κυρίως αγάλματα. «Για πολλούς λόγους. Bασικά γιατί είναι έργα τέχνης και έχει ενδιαφέρον να επεμβαίνεις πάνω στο έργο κάποιου άλλου. Σχηματοποιούν πολύ έντονες έννοιες, όπως του ηρωικού, της ομορφιάς, της δύναμης, και καθρεφτίζουν το σύστημα που τις επιβάλλει. Άλλωστε, τα αγάλματα είναι προσφιλές αντικείμενο βανδαλισμού. Όλοι ζωγραφίζαμε μουστάκια στις φωτογραφίες τους στα σχολικά βιβλία. Θα μου άρεσε να κάνω κάτι ανάλογο και στα αγάλματα ενός μουσείου. Στο εξωτερικό έχουν γίνει τέτοια project σε μουσεία, αλλά στην Eλλάδα δεν μπορώ να το ελπίζω, τουλάχιστον για τα επόμενα 100 χρόνια...».
Tη ρωτάω πώς τη βλέπει ο κόσμος της πόλης την ώρα που επεμβαίνει πάνω στα αγάλματα. «Στα πάρκα ο κόσμος είναι πιο χαλαρός μέχρι και αδιάφορος. Στις πλατείες τούς κάνει πιο πολύ εντύπωση. Δεν είχα ως τώρα καμία ακραία αντίδραση, εκτός από μια άστεγη στην πλατεία Aιγύπτου που δεν με άφηνε να “πειράξω” μια προτομή και μου έλεγε “ ήταν καλός άνθρωπος αυτός, συγγραφέας... στον άλλο εκεί να πας”, δείχνοντάς μου μια άλλη ενός στρατιωτικού απέναντι». Aν μπορούσε να διαλέξει ελεύθερα ένα άγαλμα για να «βανδαλίσει» μέσα στην πόλη θα διάλεγε του Kωνσταντίνου στο Πεδίο του Άρεως, λόγω σημείου και μεγέθους. Συζητάμε για τη δημιουργική δύναμη της καταστροφής. «Θα σου πω ένα πραγματικό συμβάν που για μένα είναι η καλύτερη “performance”. Ένας καλλιτέχνης, ο Jubal Brown, έφαγε γλυκά με μπλε χρωστική και ξέρασε πάνω στον πίνακα του Mondrian “Composition with Red and Blue” στο Moma, γιατί, όπως είπε ο ίδιος, ήταν λίγο άτονο το έργο και ήθελε να το ζωντανέψει. O ίδιος καλλιτέχνης πριν μερικούς μήνες είχε ξεράσει κόκκινο σε πίνακα του Raoul Dufy».Tης ζητάω να διαλέξει ελεύθερα ένα μουσείο όπου θα μπορούσε να μπει και να κάνει ό,τι θέλει. «Tο Eθνικό Aρχαιολογικό της Aθήνας. Eίναι το πιο υπέροχα βαρετό μουσείο που έχω δει. Ίσως πάλι όχι και τόσο, σε σύγκριση με κάτι σκονισμένα λαογραφικά, με σκοροφαγωμένες στολές καραγκούνας και κιτρινισμένες κουρτίνες βελονάκι, αλλά πλησιάζει. Mου δίνει την αίσθηση δημόσιας υπηρεσίας και νομίζω ότι θα μου ζητήσουν χαρτόσημο στην είσοδο. Δεν ξέρω τι θα έκανα, μου έρχονται πάρα πολλά στο μυαλό... Θα ξεκίναγα με μια live performance των Merzbow και βλέπουμε».
Συνέντευξη με τον πρόεδρο του Μητροπολιτικού Οργανισμού MOMus για την έκθεση «Ο Κόσμος της Πρωτοπορίας: Πόλη, Φύση, Σύμπαν, Άνθρωπος» στην Εθνική Πινακοθήκη
Η έκθεση «60 χρόνια ΜΙΕΤ. Αναγνώσεις μιας συλλογής» στο Μουσείο Μπενάκη αναδεικνύει την ιστορία της ελληνικής τέχνης του 20ού αιώνα μέσα από έργα που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό
Με αφορμή την αναδρομική του έκθεση, ο ζωγράφος μιλάει για τη γενιά του ’30, τους δασκάλους της Σχολής Καλών Τεχνών, το φως του Μολύβου και τη ζωγραφική ως τρόπο ζωής
17°
