Arco Association: Frankie LLuc και Panopoulos George για το event στις 18 και 19 Μαΐου στη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου
Αγαπάμε την νυχτερινή ζωή της πόλης μας αλλά έχοντας γυρίσει όλα τα συνοικιακά μπαράκια και αμέτρητα λίτρα τζιν τόνικ μετά κάπου λίγο βαριόμαστε. Έτσι άρχισαν να ξεπηδάνε στο χάρτη μαθήματα κεραμικής με συνοδεία κρασιού, λέσχες για ό,τι μπορείς να φανταστείς και μια ανέλπιστη αγάπη προς τις τέχνες, επειδή κατα βάθος την θέλουμε την κουλτούρα! Ειδικά αν έρχονται μαζί με ωραία μουσική και ποτό, ο συνδυασμός είναι ακαταμάχητος. Αυτό λοιπόν το κάνει πιο ωραία από όλους το Arco Association, που επιστρέφει με το 6ο κατά σειρά event του το Σαββατοκύριακο 18 και 19 Μαΐου στη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου - Σχολείον Ειρήνης Παπά.
Τι είναι το Arco και πώς ξεκίνησε: Οι διοργανωτές Frankie LLuc και Panopoulos George απαντούν
Το Arco είναι μια πρωτοποριακή προσπάθεια με σκοπό την προβολή αναδυόμενων ταλέντων και εκείνων που έχουν ήδη εδραιωθεί στο δημιουργικό πεδίο, ένας εορτασμός των ατόμων που όχι μόνο αποτελούν έμπνευση για τη νέα γενιά αλλά ξεπερνούν και τα όρια της δημιουργικότητας. Μια διήμερη γιορτή της τέχνης σε όλες τις μορφές της, ένα πάρτι με ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία, μουσική, κοκτέιλ και μπόλικο χορό.
Δεν διοργανώνεται πάντα στο ίδιο σημείο, αλλά σε διαφορετικούς χώρους στην πόλη, σε νεοκλασικά κτίρια, μεγάλες αίθουσες, ταράτσες. Χώροι πολυδιάστατοι, δωμάτια με διαφορετικές θεματικές, διαφορετική μουσική που συνθέτουν συνολικά μία ξεχωριστή εμπειρία. «Θέλουμε να φωτίζουμε πιο πολύ τα δωμάτια με τα έργα και να αφήνουμε πιο σκοτεινά εκείνα που γίνεται το πάρτι. Αυτή η διπλή διάσταση υπάρχει στον καθένα μας και μας αρέσει πολύ αυτή η αντίθεση» σχολιάζουν οι άνθρωποι πίσω από τη διοργάνωση, Frankie LLuc και Panopoulos George.
Οι διοργανωτές Frankie LLuc και Panopoulos George
«Το Arco ξεκίνησε ως μια ιδέα μέσα στον Covid γιατί θέλαμε να κάνουμε κάτι να σπάσουμε αυτή την αδράνεια που επικρατούσε και να εκφράσουμε κάπως την ανάγκη μας για δημιουργία. Αυτή την ανάγκη τη μοιραζόμασταν και με αλλους καλλιτέχνες και θέλαμε να τους δώσουμε ένα βήμα να εκφραστούν. Να εκφραστούν όμως ανεξαρτήτως μέσου, είτε ως εικαστικοί, είτε ως μουσικοί, είτε ως παραγωγοί. Για εμάς, ένας καλλιτέχνης δεν είναι απλώς ένα άτομο που κατασκευάζει έναν καμβά ή συνθέτει μια μελωδία - αντίθετα, είναι κάποιος που αγκαλιάζει ολόψυχα το πεδίο της τέχνης, μοιράζοντας απλόχερα τη ζωή, τα συναισθήματα και την ουσία του με τον κόσμο μέσα από πρωτοποριακές και ευφάνταστες ιδέες. Έτσι ξεκινήσαμε μέσω Open Calls που μπορούσε ο καθένας να στείλει τη δουλειά του και συνεχίζουμε έτσι μέχρι και σήμερα. Πλέον η διοργάνωση έχει "μεγαλώσει" αρκετά αλλά πολλοί καλλιτέχνες και συνεργάτες μας είναι συνοδοιπόροι σε όλο αυτό το ταξίδι και εκθέτουν την δουλειά τους σε όλα τα event» αναφέρουν.
Πόσο δύσκολο είναι όμως ανερχόμενοι καλλιτέχνες να βρουν χώρους να εκθέτουν και να συμμετέχουν σε συλλογικές εκθέσεις σαν αυτή;«Πολύ δύσκολο και κοστοβόρο, γιατί αν δεν πουληθεί κάποιο έργο, δεν έχεις πρακτικά κάποια πηγή εσόδων. Αυτός ήταν ακόμα ένας λόγος που ξεκινήσαμε το Arco, επειδή εντοπίσαμε αυτό το κενό στην εικαστική σκηνή και την δυσκολία ανερχόμενων καλλιτεχνών να παρουσιάσουν τα εκθέματά τους, κάτι που σε εμας φυσικά κάνουν δωρεάν».
Όταν τους ρώτησα ποια είναι η αγαπημένη τους ανάμνηση από τις προηγούμενες διοργανώσεις, μου απάντησαν ομόφωνα τις ευχαριστίες του κόσμου που έφευγε πραγματικά χαρούμενος, κάτι που τους έκανε να νιώσουν ότι προσφέρουν με τον τρόπο τους στην πολιτιστική σκηνή της πόλης.
Το Arco είναι μια οικογένεια καλλιτεχνών, μια οικογένεια όσων αγαπούν την τέχνη και τη στηρίζουν, για αυτό τα λέμε εκεί!
Από την Παναγία που θήλαζε τον Χριστό μέχρι τη σύγχρονη τέχνη, η ιστορία του αποκαλύπτει πολλά περισσότερα για την κοινωνία παρά για το ίδιο το γυναικείο σώμα
Μαρίνα Καρέλλα, Αλεξάνδρα Αθανασιάδη, Νικομάχη Καρακοστάνογλου και Δέσποινα Φλέσσα δημιουργούν έναν διάλογο γύρω από τις έννοιες της συνέχειας, της μεταμόρφωσης και της εξέλιξης
Η επιμελήτρια της 9ης Μπιενάλε συζητά με τους Y2K architects και το Studio Precarity για την αρχιτεκτονική, την οπτική ταυτότητα, τις δυσκολίες και την κληρονομιά της διοργάνωσης
17°
