Έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής, φωτογραφίες και εγκαταστάσεις περιλαμβάνει η έκθεση «Προσφορά- 65 Σύγχρονοι Έλληνες Δημιουργοί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο». Σκοπός της έκθεσης είναι η στήριξη του έργου του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και η οικονομική του ενίσχυση. Μετά τη λήξη της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί δημοπρασία και μέρος των εσόδων θα διατεθεί υπέρ των σκοπών του Μουσείου.
Ο επιμελητής της έκθεσης και Επίκουρος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Μάνος Στεφανίδης δηλώνει τα εξής:
«Η έκθεση “Προσφορά, 65 σύγχρονοι δημιουργοί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο” αποτελεί μια ιστορική νίκη της ελληνικής τέχνης επειδή κερδίζει το αυτονόητο δικαίωμά της να εκτίθεται δίπλα στα μυθικά έργα των παππούδων της όχι ανταγωνιστικά αλλά υπό την προστατευτική σκιά των αγλαών μορφών, σαν ευλογία που δόθηκε. Αίρεται έτσι μια προκατάληψη δεκαετιών και καταρρίπτονται φοβικές συμπεριφορές και νοοτροπίες “επισήμων φορέων” αλλά κι ενός κοινού διαπαιδαγωγημένου αποκλειστικά από την τηλεόραση. Αν έχουν έναν εχθρό τα μουσεία, αυτός είναι η τυποποίηση και η βαρεμάρα. Όχι ο πειραματισμός, Όχι το καινούριο. Η καθημαγμένη, τόσο σημερινή, φιγούρα του Βλάση Κανιάρη με την αναπεπταμένη σημαία σαν σωσίβιο ζήτησε διαμονητήριο λίγων εβδομάδων από το μεγάθυμο θεό του Αρτεμισίου και ο τελευταίος το παραχώρησε. Τόσο απλά. Όμοια και το κόκκινο “animal” του Κωστή Γεωργίου, που θυμίζει άλλωστε πήλινα ειδώλια της γεωμετρικής εποχής, λάμπει μέσα στα λευκά μάρμαρα της ύστερης Ρωμαιοκρατίας.
Ας μην φοβόμαστε λοιπόν τα έργα τέχνης, έστω κι αν μοιάζουν δυσάρεστα ή ακατανόητα. Το αίνιγμά τους είναι πολύ πιο γοητευτικό από τις εύκολες αναγνώσεις της αγοράς και πολύ πιο αποκαλυπτικό για τη μοίρα κοινωνιών που χειμάζονται από την ημιμάθεια, τον λαϊκισμό και την έλλειψη σεβασμού προς ό, τι τους υπερβαίνει. Όπως η δική μας σήμερα. Για να πραγματοποιηθεί αυτή η συμβολική παρουσία της σύγχρονης τέχνης μας στο πιο σπουδαίο μουσείο της χώρας -και παράλληλα μια παγκόσμια κιβωτό αρχαιογνωσίας-, έπρεπε να κινητοποιηθούν μερικοί ιδιώτες, δηλαδή η “Συμμαχία για την Ελλάδα”, και να πεισθούν μερικοί υπεύθυνοι ότι το γυμνό δεν μπορεί να απαγορεύεται από ένα μουσείο στο οποίο αποθεώνεται το γυμνό σώμα. Κι ούτε η εξπρεσιονιστική παραφορά π.χ. ενός Τάσου Μαντζαβίνου μπορεί να λογοκρίνεται έτσι απερίσκεπτα. Είμαστε ευγνώμονες προς το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο που με ευρύτητα πνεύματος αποκατέστησε αυτές τις μικρές αδικίες.
Απ' την άλλη πλευρά, κάθε ομαδική έκθεση είναι μοιραία προϊόν συμβιβασμού. Προσπαθήσαμε ωστόσο, παρά τις ποικίλες παρεμβάσεις, να παρουσιάσουμε μια αντιπροσωπευτική εικόνα της σύγχρονης δημιουργίας μας: Παλιοί και νέοι, κλασικοί και μοντέρνοι, ακαδημαϊκοί και street artists όπως ο Μανόλης Αναστασάκος, παραστατικοί και εννοιολογικοί καλλιτέχνες, δείχνουν ένα πανόραμα του σήμερα που ξαφνιάζει ευχάριστα ανάμεσα στα αριστουργήματα του παρελθόντος. Ιδιαίτερη μνεία οφείλω στου φίλους μου Βέντζι Ιόττοφ από την Βουλγαρία και Γκάγκικ Αλτουνιάν που συμμετέχουν επειδή μετέχουν της ημετέρας παιδείας. Η έκθεση αφιερώνεται στη μνήμη του πρωτοπόρου εικαστικού Βλάση Κανιάρη (1928-2011) και του μεγάλου αρχαιολόγου Σπύρου Ιακωβίδη (1922-2013). Ας σημειωθεί τέλος ότι οι καλλιτέχνες προσφέρουν τα έργα τους για να ενισχυθεί το Ε.Α.Μ. το οποίο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Σαν αντίδωρο!
Προσερχόμαστε σε αυτό το μοναδικό τέμενος με ταπεινότητα. Μας ανταποδίδεται στη μέγιστη τιμή. Επαναδιεκδικούμε το παρελθόν για να ονειρευτούμε αλλιώς το μέλλον».
Η έκθεση είναι μια πρωτοβουλία της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Συμμαχία για την Ελλάδα» που αναπτύσσει δράσεις σχετικές με τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τον τουρισμό, το περιβάλλον και τον εθελοντισμό. Υλοποιείται σε συνεργασία με το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Από την Παναγία που θήλαζε τον Χριστό μέχρι τη σύγχρονη τέχνη, η ιστορία του αποκαλύπτει πολλά περισσότερα για την κοινωνία παρά για το ίδιο το γυναικείο σώμα
Μαρίνα Καρέλλα, Αλεξάνδρα Αθανασιάδη, Νικομάχη Καρακοστάνογλου και Δέσποινα Φλέσσα δημιουργούν έναν διάλογο γύρω από τις έννοιες της συνέχειας, της μεταμόρφωσης και της εξέλιξης
Η επιμελήτρια της 9ης Μπιενάλε συζητά με τους Y2K architects και το Studio Precarity για την αρχιτεκτονική, την οπτική ταυτότητα, τις δυσκολίες και την κληρονομιά της διοργάνωσης
17°
