Ο Αμερικάνος Robert Rauschenberg υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα, που συνεργάστηκε με πολλούς πρωτοπόρους εικαστικούς, επιστήμονες, χορευτές, συνθέτες και ακτιβιστές και δημιούργησε πολυδιάστατα και πολυμορφικά έργα τέχνης που εξύψωναν την έννοια του εφήμερου και του καθημερινού.
Τα έργα που παρουσιάζονται στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη αποτελούν εξαιρετικά δείγματα από τις συλλογές «Bones & Unions», «Horsefeathers Thirteen Series» και «Hoarfrost Editions» που δημιούργησε ο καλλιτέχνης στο εργαστήριο Gemini G.E.L. τη δεκαετία του 1970. Τα συγκεκριμένα έργα παρουσιάστηκαν στη Γκαλερί για πρώτη φορά το 1977.
Η πίστη του Rauschenberg στη δύναμη της τέχνης ως καταλύτη θετικών κοινωνικών αλλαγών ήταν η κύρια αιτία της συμμετοχής του σε πολλά διεθνή εικαστικά δρώμενα και εκθέσεις. Ιδιαίτερα τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 ο καλλιτέχνης συνεργάζεται με κατασκευαστές χειροποίητων χαρτιών στην Γαλλία, την Ινδία και την Κίνα. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του συγκέντρωσε ένα μεγάλο πλήθος από διαφορετικά υλικά με σκοπό να τα χρησιμοποιήσει μετέπειτα στα έργα του. Το αποτέλεσμα ήταν να ενσωματωθεί στη δουλεία του η βαθιά κατανόηση που είχε για τους διαφορετικούς πολιτισμούς και η ιδιαίτερη ανάμειξη εικόνων και υλικών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα έργα της σειράς Bones & Unions (1975) που αποτελούνται από μείγμα λάσπης και χαρτοπολτού μαζί με διάφορα καρυκεύματα που χαρίζουν στα έργα μια χαρακτηριστική μυρωδιά κάρυ.
Η σημασία των γνήσιων πολλαπλών αντιτύπων αναδείχθηκε από την Γκαλερί Ζουμπουλάκη μέσω της συνεργασίας της με το εργαστήριο Gemini G.E.L. Το έργο Domicile (1996) ανήκει στη συλλογή έργων της Αμερικανικής Πρεσβείας της Αθήνας, και θα παρουσιασθεί για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό.
gallery1
Παράλληλα, η Γκαλερί Ζουμπουλάκη παρουσιάζει έργα του Νίκου Αλεξίου από τη σειρά Καλαμένια. Το 1986 ο Αλεξίου ξεκινά να «πλέκει» με καλάμι «άυλες» κατασκευές. Καμία πόρτα, κανένας τοίχος δεν «κλείνει», διαμορφώνοντας έτσι «μετέωρους χώρους». Αυτοί οι άδειοι σκελετοί, οι οποίοι δεν είναι ερείπια, μας κάνουν να αναρωτηθούμε πάνω στη μέθοδο με την οποία μπορούμε να οικειοποιηθούμε αυτό το θέαμα της διαφάνειας, του κενού.
Τα έργα της σειράς είναι χαρακτηριστικά του πειραματισμού του πάνω σε λιτές αρχιτεκτονικές φόρμες. Έχοντας ως βασική πηγή έμπνευσης την ανώνυμη αρχιτεκτονική και το μεσογειακό τοπίο, ιδίως αυτό της γενέτειράς του Κρήτης, ο Αλεξίου ανέπτυξε έναν γόνιμο διάλογο με τα έργα σημαντικών Ελλήνων και ξένων δημιουργών (Άρης Κωνσταντινίδης, Ζήσιμος Λορεντζάτος, Νίκος Κεσσανλής, Δημήτρης Δημητριάδης, Samuel Beckett, Stanley Kubrick, Bernard Rudofsky, Vasily Grigorovich Barsky). Το έργο του Αλεξίου προκύπτει μέσα από διαμονές, περιηγήσεις και ταξίδια που πραγματοποιεί –κυριολεκτικά και μεταφορικά– στα χνάρια αυτών των δημιουργών.
Ο Νίκος Αλεξίου (1960, Ρέθυμνο - 2011, Αθήνα) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες καλλιτέχνες. Το μοναδικής αισθητικής και ευαισθησίας έργο του είναι από τα πλέον συγκροτημένα και αναγνωρίσιμα που έχει να επιδείξει η σύγχρονη ελληνική τέχνη. Όσο έζησε, πρόλαβε να επανασχεδιάσει και να ανα-κατασκευάσει γαλαξίες, βράχους, πέτρινες γούρνες, ουράνια τόξα, «ηλιακά δωμάτια», «μυθολογικές πόλεις», λαβύρινθους, πύργους και σταυρούς, περίπτερα, δάπεδα ναών, πύλες, κουρτίνες, βέλη, πλέγματα και δαντελωτά· έργα φτιαγμένα από καλάμια και χαρτιά, νήματα και υφάσματα, χώμα και πηλό, σίδερο και κερί, αλλά και έργα στα οποία γίνεται χρήση των τεχνολογικών μέσων αναπαραγωγής (φωτογραφία, βίντεο, ψηφιακές εκτυπώσεις).
66 καλλιτεχνικές πλατφόρμες, περισσότεροι από 1.100 καλλιτέχνες από 22 χώρες και ένα τετραήμερο πρόγραμμα με εκθέσεις, performances, συζητήσεις και δράσεις
Με αφορμή τα 200 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου λογοτέχνη, η διεθνής έκθεση «Ιούλιος Βερν 200: Η Συναρπαστική Εμπειρία» κάνει στάση στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος
Το «Σκοτεινό γυαλί» του Αλέξανδρου Καπετάνου, σε επιμέλεια Χριστόφορου Μαρίνου, μεταφέρει στη ζωγραφική τους πολυελαίους του θεατρικού έργου, ανάμεσα στη μνήμη, το σκοτάδι και ένα φως που μόλις διακρίνεται
Η «FROM CHANIA TO PAROS 1995-2026» συγκεντρώνει στην Πάρο καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με μια εικαστική διαδρομή τριών δεκαετιών, από την γκαλερί «Τζάμια-Κρύσταλλα» μέχρι το t.k. place Art Gallery
Αντικείμενα και τεκμήρια της Ελλάδας των 80s, πολιτικές γελοιογραφίες της Μεταπολίτευσης, αρχιτεκτονικές μινιατούρες της προσεισμικής Κεφαλονιάς, φιγούρες του Καραγκιόζη και υλικό για τη σχέση μουσικής και κινηματογράφου
Ο ζωγράφος παρουσιάζει παράλληλα τις εκθέσεις «Κλεμμένος Πειρατής» και «Beauty and Blue» στην Kapopoulos Fine Arts και στο «Πάτμιον» Πνευματικό Κέντρο.
Η πρώτη Cycladic Biennale ανοίγει τον διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη τέχνη, τη μνήμη και τον νησιωτικό χώρο, μετατρέποντας το νησί σε έναν ανοιχτό εκθεσιακό χάρτη
17°
