Πότε τα σπίτια είναι ωραία και πότε όχι

Τα ωραιότερα σπίτια του κόσμου δεν είναι αυτά που βλέπουμε στα σάιτ με τα ωραιότερα σπίτια. Τα ωραιότερα σπίτια είναι όσα νιώθουμε σαν δικά μας σπίτια με το «καλημέρα σας».

Πήγα σε ένα τέλειο σπίτι με αμέτρητα μπάνια. Είχε μια υπερ-αυτόματη κουζίνα, από αυτές τις τηλεοπτικές (περίμενα κάποιο μοντέλο να πεταχτεί με ένα αστραφτερό κατσαρόλι στο κεφάλι να φτιάξει σος μπερνέζ). Στα μπάνια οι σαπουνοθήκες ήταν γεμισμένες ως απάνω (οι δικές μας είναι συνέχεια άδειες, γι' αυτό κόπηκα), λεκάνες-μπιντέδες κ.λπ. ήταν ασημένια παρακαλώ, και οι βρύσες ήταν γυαλιστερές. Και σε ασημένια μπολ είχε λουστραρισμένα κοχύλια, όχι σκονισμένα και ξέθωρα, όπως στα κανονικά μπάνια...

Ήταν σαν να έμπαινα σε σάιτ «Δεν θα πιστέψετε πού μένει ο Δι Ροκ!»: τέλεια διακοσμημένο, τακτοποιημένο, με αόρατο πορτ-μαντώ που έκλεινε χωρίς να περισσεύει ούτε μισό μανίκι. Ήταν ένα τέλειο σπίτι.

Μετά κάποιος με ρώτησε πώς μου φάνηκε το τέλειο σπίτι για το οποίο σας ζαλίζω – και, δεν το είπα επειδή είμαι κότα, αλλά ήταν να-ξεράσεις το τέλειο σπίτι. Όπως είναι τα σπίτια των σάιτ: σαν να τα άδειασε διαστημική ηλεκτρική σκούπα, ρουφώντας τη ζωή από μέσα τους, για να το θέσω δραματικά. Μπορείς μόνο να κάθεσαι μέσα στη μέση σαν σφηνοτέτοια, αν δεν είσαι μοντέλα/Δι Ροκ. Με προσοχή για να μη ζουλήξεις κανένα μαξιλαράκι, και τα μαξιλαράκια είναι ροζ, σιέλ, μπεζ, ό,τι πιο εύκολο να λερωθούν επομένως κρατάς τον καφέ σου στα δόντια μη στάξει πουθενά κι επηρεαστεί (βάσει της θεωρίας του Χάους) η ευαίσθητη ισορροπία του σπιτιού.

Δεν υπήρχαν παιδιά στο τέλειο σπίτι − ευτυχώς γιατί αν βάλεις ένα παιδί σε τέτοια τελειότητα, θα πάθει φιτ. Το παιδί θέλει να κοπανήσει με το κουλό παιχνιδάκι του το τραπέζι του καφέ, ξηλώνοντας την μπογιά στις γωνίες. Θέλει να πιάσει με σοκολατωμένα χέρια όσο γίνεται περισσότερα μαξιλαράκια. Θέλει να πασαλείψει τον μπεζ δερμάτινο καναπέ με το παγωτό του. Το παιδί έχει μια βαθύτερη, βάρβαρη αίσθηση του χώρου τον οποίον πρέπει να οικειοποιηθεί προκειμένου να ζήσει εκεί μέσα, δεν τα κάνει όλα αυτά επειδή είναι τέρας.

Η οικοδέσποινα μας έδειξε το δωμάτιο της γιόγκα: ένα μεγάλο δωμάτιο με στρωματάκια σαν αυτά που κουβαλάει η Γκουίνεθ Πάλτροου, μπας και της έρθει να γίνει λωτός στη μέση του δρόμου. Είχε ταπισερί με Βούδες και κεριά με εσάνς μπουρδέλου. Η κυρία κλείνεται στο δωμάτιο δύο ώρες κάθε μέρα για να γιογκιστεί.

Ντράπηκα που κάνω γιόγκα πότε-πότε, μου ήρθε να σταματήσω επί τόπου και να αρχίσω κάτι άλλο, να πλέκω ζιπούνια, να κεντάω σεμεδάκια, γουατέβερ. Κάνω «γιόγκα» που δεν είναι γιόγκα-όπως-τη-γέννησε-η-μάνα-της, γιατί έχω δίπλα το κινητό (μάνα= κινητό-μπλάστρι) και το απαντάω ακόμα κι από τη στάση Ανάποδος Ερημίτης, ή όπως τον λένε τον ερημίτη που τζάμπα χτυπιέται, και καλά για να σταθεί με τα πόδια στον αέρα. Γενικά κάνω τις ασκήσεις γρήγορα, κλέβοντας στο μέτρημα, γιατί κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν διαθέτει δύο ώρες την ημέρα για να γίνει Ακρίδα. Ο Χαιρετισμός στον Ήλιο είναι ανάταση-εισπνοή-εκπνοή και όξω απ' την πόρτα – ο ήλιος στην περιοχή μου βγαίνει τάκα-τάκα και όχι «τα ζώα μου αργά».

Θέλω να πω, κάνεις διάφορες δουλειές μέσα στη μέρα, ρίχνεις κι ένα κοτόπουλο στο φούρνο ενώ μετράς, στριμωγμένα, πέντε-δέκα κοιλιακούς ή/και τσιγάρα. Μπορεί να πηγαίνεις γυμναστήριο τρεις φορές τη βδομάδα ή επτά (φορές), κι αυτά είναι παράπλευρα στη ζωή σου, είναι συμπληρωματικά της δουλειάς, οικογένειας, παιδιών, σπουδών ή ό,τι άλλο μασουλάει το χρόνο σου. Είναι αδύνατον να γίνουν όλα αυτά και να σκέφτεσαι το νόημα της ζωής, αν ασχολείσαι με το πού μπαίνει το σιέλ μαξιλαράκι και πού το ροζ. Επίσης, τα τέλεια σπίτια είναι βαρετά και σου τη σπάνε έτσι κι αλλιώς, επειδή είσαι ανάποδο άτομο − ψοφάς να λερώσεις τα χαλιά. 

Στο συγκεκριμένο σπίτι, η απουσία παιδιών και ζωακίων από χώρο στον οποίο θα βολευόταν ολόκληρο νηπιαγωγείο μαζί με δύο-τρία πετ-σοπ, ένα στάβλο και ένα ελικόπτερο, ήταν χαλαστική. Το ηχομονωμένο δωμάτιο της γιόγκα ήταν το τελειωτικό χτύπημα.

Θα μπορούσε να κάνει τη γιόγκα της στο σαλόνι, στην κουζίνα, ακόμα και σε ένα από τα διάσπαρτα μπάνια με τα βερνικωμένα κοχύλια η κυρία του σπιτιού. Αλλά ήθελε ηχομόνωση κι αυτό ήρθε σαν καπάκι εγωισμού, σαν απόδειξη ότι το τέλειο σπίτι κατοικείται από ανθρώπους που δεν κάνουν (πια) σεξ μεταξύ τους, ούτε καν μπιρίμπα δεν παίζουν, κι όταν στήνονται στο σαλόνι είναι λες και περιμένουν τη φωτογράφιση για το σάιτ «Δεν θα πιστέψετε πού μένει η Λέιντι Γκάγκα!»

Σίγουρα έχετε μπει σε σπίτια ακατάστατα, με μισάνοιχτες ντουλάπες και παιχνίδια σπαρμένα στο χαλί. Σας φάνηκαν υπέροχα αν συμπαθήσατε τους ιδιοκτήτες και βαριενουάζ αν οι ιδιοκτήτες ήταν κρυόκωλοι. Τα σπίτια έτσι ξερά δεν έχουν ζωή. Έχουν την ατμόσφαιρα, τη ζεστασιά και τη γοητεία που τους δίνουμε εμείς οι καημένοι. Έχουν ζωντάνια όταν ζουν μέσα τους παιδιά μικρής ηλικίας κι ένα είδος εγκατάλειψης όταν τα παιδιά μεγαλώνουν και παίρνουν δρόμο. Έχουν κάτι το funky όταν είναι φοιτητικά, μια αίσθηση αναμονής, αισιοδοξίας και ευχάριστης προσωρινότητας...

Τα πιο γοητευτικά σπίτια είναι αυτά: με την αίσθηση της προσωρινότητας. Λες κι όσοι τα κατοικούν έχουν πιάσει το Νο 1 νόημα της ζωής –την προσωρινότητα των πάντων– και δεν έχουν λόγους να σκοτώνονται με επίχρυσες βρύσες ή ασημένιους μπιντέδες. Που επιπλέον είναι φρόζεν έτσι και το φέρει η ανάγκη να καθίσεις απάνω τους...