«Το Αστέρι του Διαβόλου»: Είδαμε Τζο Νέσμπο στο Netflix

Έχει λάτρεις το «Νορβηγικό νουάρ» και είναι εμπειρία, εθιστική για το κοινό του, όπως τα λατινοαμερικανικά «σαπούνια» που είναι μοναδικά γιατί συμβαίνουν όλα, όσα περιμένεις και όσα δεν φαντάζεσαι και «κολλάς» περιμένοντας να δεις ως που φτάνει η διαστροφική φαντασία του σεναρίου, ή όπως τα «τουρκικά μελό» που κλαίς θες δεν θες. Εν προκειμένω το «Αστέρι του διαβόλου» που προβάλλεται στο Netflix, αποτελεί μεταφορά του ομώνυμου αστυνομικού μυθιστορήματος του μετρ Τζο Νέσμπο, φέρει την υπογραφή του ίδιου και στο σενάριο, σαν εγγύηση πιστότητας στο βιβλίο και μπορεί να θεωρηθεί το απαύγασμα των «κλισέ» του είδους. Τα έχει όλα, τον «χαλασμένο» από το αλκοόλ και την συναισθηματική αδυναμία ντετέκτιβ, τον Χάρι Χόλε, τον σκοτεινό, κυνικό, απόλυτα διεφθαρμένο αστυνομικό, ανταγωνιστή του προηγούμενου τον Τομ Βόλερ, έχει σίριαλ κίλερ και φόνους, αλλεπάλληλους, έχει αίμα, πολύ αίμα - αλλά τόσο όσο να το αντέχει η «οικογενειακή πλατφόρμα» - έχει διαστροφή, βία, έχει συμμορίες παράνομης διακίνησης όπλων και ναρκωτικών, έχει σατανικούς κακούς, έχει λίγους καλούς, έχει άρρωστα γούστα, αλλά και εδώ τόσο όσο, έχει και τάγμα τιμωρών που έχει στρατολογήσει … αλλά ας μην αποκαλύψουμε περισσότερα γιατί είναι η μεγάλη ανατροπή προς το φινάλε. Εχει κυρίως, φόντο το Όσλο, την πόλη που διαδραματίζονται όλα και που την βλέπεις πότε με πανοραμικά εντυπωσιακά πλάνα, πότε με λήψεις στους δρόμους, κάτω από γέφυρες, σκοτεινή, γκρίζα ακόμη και τα πρωινά και αποφασίζεις ότι είναι η πόλη που δεν θες να πας ποτέ.

Αλλά για να μην αρρωστήσεις εντελώς η ιστορία έχει και συναίσθημα, τρυφερότητα, αναφορά, υπόγεια ψυχαναλυτική, στην σχέση πατέρα και γιου, μεταφορικά και κυριολεκτικά, γιατί αναπτύσσεται η τρυφερή σχέση του Χόλε με τον γιο της αγαπημένης του, ενώ στο φινάλε, έχει και ανάλυση για την σχέση του σατανικού Βόλερ με τον δικό του πατέρα. Μόνο που πρέπει ο θεατής να περιμένει και μετά τους τίτλους τέλους, μετά το τέλος του τέλους, για έναν ολιγόλεπτο πολύ αποκαλυπτικό διάλογο του Χόλε με παλιό «φίλο» του Βόλερ.

Έχοντας αδυναμία στην χολιγουντιανή παράδοση των νουάρ, τα πιο εκλεπτυσμένα και εγκεφαλικά από «Το γεράκι της Μάλτας» (κυνικός Χάμετ με αξέχαστο Χάμφρει Μπόγκαρτ), ή το «Chinatown» ή τα νουάρ της Χιτσκοκικής παράδοσης ή των αδελφών Κοέν, μου φάνηκε πολύ περιορισμένο το «Αστέρι του διαβόλου» και άρρωστο, ίσως πιο κοντά στην εποχή, στην μεγαλούπολη, οποιαδήποτε μεγαλούπολη, όπως είναι όλα τα βιβλία του Τζο Νέσμπο. Ωστόσο ως συγγραφέας του τρόμου είναι πιο συναρπαστικός από σεναριογράφος. Η σειρά δεν παύει να είναι καλογυρισμένη, με έναν ενδιαφέροντα γρίφο για να κρατά το ενδιαφέρον του θεατή: ένα μοτίβο του 5, που συνδέει τους φόνους, ένα πεντάστερο κόκκινο διαμάντι που αφήνει ο δολοφόνος κάτω από τα βλέφαρα των σκοτωμένων, η πεντάλφα, σήμα τάγματος «ηθικών εκκαθαρίσεων», ένα πτώμα κάθε πέντε ημέρες κλπ. Πολλή πληροφορία και πολύ ψυχοπρόβλημα.

Το κορυφαίο χαρακτηριστικό όμως, που θα απολαύσουν οι θεατές είναι οι δυο πρωταγωνιστές, ο Χάρι Χόλε του Τομπάιας Σάντελμαν και ο Τομ Βάλερ του του Τζόελ Κίνναμαν, θαρρείς κομμένοι και ραμένοι από πατρόν ακριβείας για τους ρόλους, Φιγούρες πολύ …σκανδιναβικές: ο αξύριστος «χαλασμένος» αλκοολικός ντετέκτιβ Χόλε, πλην αισθηματίας, που καταρρέει όταν δολοφονείται η συνεργάτης και φίλη του (πολύ σατανικός φόνος στα πρώτα κι όλας επεισόδια) και ξανακυλάει στο αλκοόλ, αλλά διαθέτει έναν ανακουφιστικά αναγνωρίσιμο κώδικα ηθικής, που τον οδηγεί στο να ξεδιπλώσει, αυτός, μόνος, το εγκληματικό γαϊτανάκι.

Και ο πολύ κακός, πολύ διεφθαρμένος αστυνομικός Βόλε, με την φάτσα που αμέσως σε προδιαθέτει για το ποιόν του, ατσαλάκωτος μέσα στο πανάκριβο αυτοκίνητο, με ύφος εκατομυριούχου στο ντιζαϊνάτο διαμέρισμα με την πανοραμική θέα του Οσλο («λόγω κληρονομιάς» είναι η δικαιολογία που φαντάζει αστεία μέσα στον χαλασμό από πτώματα και αίμα γύρω του), με το προσωνύμιο «πρίγκιπας» μεταξύ των μαφιόζων συνεργατών του, καθώς διαθέτει το ύφος του «αφ’υψηλού» έχει και αυτός ένα είδος «κώδικα», για να δικαιολογεί την εγκληματική δράση του και την πολύ αρρώστια – φτάνουν τα spoiler.

Ομολογώ ότι είδα ολόκληρη τη σειρά γι αυτούς του δύο, όσο κι αν η υπόθεση μοιάζει νάχει τις ακραίες πρωτοτυπίες της, αλλά νομίζω πλέον με τόσο Νέσμπο γύρω μας και το AI θα έκανε εξ ίσου καλή δουλειά. Πόσο μάλλον αν έχει την υπογραφή του «ροκ σταρ» των μυθιστορημάτων του είδους Τζο Νέσμπο, στο ίδιο το σενάριο.