Μαύρη κωμωδία ή μάλλον κωμικό «σαπούνι» με σεναριακό αλαλούμ λατινοαμερικανικής έμπνευσης, από εκείνα που χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα και μετά… όλοι βρίσκονται μεταξύ τους, νόθα παιδιά, μανάδες και πατεράδες, και πέφτουν από τα σύννεφα, και από κυνικοί ή πλακατζήδες, αδιάφοροι, κουτσομπόληδες ή και φθονεροί γίνονται αισθηματίες και κολλητοί.
Κάπως έτσι «Το παιδί», η καθημερινή σειρά της ΕΡΤ (το είδαμε στο ERTFLIX) κερδίζει στα σημεία, με καλοφτιαγμένους και καλοπαιγμένους χαρακτήρες, που όλο κάτι θυμίζουν, αν και είναι πρωτότυπη, με σεναριακές και ερμηνευτικές «νοστιμιές» (π.χ. το δίδυμο Άννα Μάσχα - Έλενα Τοπαλίδου, δυο χήρες κουτσομπόλες, που αντιμετωπίζουν τα χειρότερα γύρω τους ως αφορμές για στοιχήματα μεταξύ τους και σε ορισμένα επεισόδια είναι εξαιρετικά απολαυστικές, αλλά και η Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους στον μάλλον κοινότυπο ρόλο της νεάζουσας μητέρας της πρωταγωνίστριας, δίνοντας μια ευχάριστη φυσικότητα, που θυμίζει παλιό ελληνικό σινεμά ).
Το σενάριο έχει και τις μικρές φιλοσοφικές του αναφορές (ως και τον Βίτγκενσταϊν ακούσαμε να αναφέρεται), αλλά και τις τηλεοπτικές, από τη Νικολούλη ως το «Thundercats», που «μεγάλωσε» τη γενιά του ’80, και όλα τα λατινοαμερικάνικα σαπούνια, τα οποία, φυσικά, ειρωνεύεται. Εδώ και το τηλεμάρκετινγκ από το τοπικό κανάλι του Νεοχωρίου, του φανταστικού ελληνικού χωριού όπου διαδραματίζεται η υπόθεση, εδώ και τα τηλεπαιχνίδια και τα ριάλιτι αρραβώνων και… Τίποτα δεν έχει γλιτώσει από το συνονθύλευμα τηλεόρασης και κουλτουριάρικης θολούρας των μπούμερς που κληρονόμησε η GenX και τρέχει τώρα στους ψυχολόγους, για να ακολουθήσουν οι ακόμη πιο ταλαιπωρημένοι απόγονοι, κι αυτοί με τη σειρά τους να ψάχνουν τον εαυτό τους από τα γυμναστήρια και τα tattoo ως τους ψυχολόγους των γονιών. Κουβάρι όλα.
Σκληρή επικαιρότητα και ασυνάρτητη καθημερινότητα αποτελούν τη βασική έμπνευση της σειράς, που φέρει τη σεναριακή υπογραφή του Παναγιώτη Ιωσηφέλη, τον οποίο πρόσφατα συναντήσαμε να υπογράφει την ΕΡΤική «Μεγάλη Χίμαιρα». Εδώ όμως, απαλλαγμένος από το βάρος της καραγάτσειας παράδοσης, γίνεται σύγχρονος κι ευαίσθητος, αγγίζοντας θέματα όπως οι σχέσεις γονιών και παιδιών, η κοινωνική ανοχή και η συμπερίληψη, η φιλία, αλλά και οι εφηβικές συμπεριφορές στις πρώτες ερωτικές αναζητήσεις, τις παγιδευμένες στα ανοίκεια ήθη του ψηφιακού κόσμου. Αρωγός στην κωμική ατμόσφαιρα η σκηνοθεσία του Στέφανου Μπλάτσου.
Αφορμή για την εξέλιξη της υπόθεσης είναι το κυνηγητό της ρώσικης μαφίας για να παγιδεύσει τον Ντμίτρι, έφηβο στο φάσμα του αυτισμού (με αξιοπρεπή συνέπεια στον δύσκολο ρόλο ο Βασίλης Μπούτσικος), γιο Ρώσου μεγιστάνα (και μαφιόζου), του Ιβάν, τον οποίο αναλαμβάνει προσωπικά και φυγαδεύει από την Αθήνα μια αθλήτρια του τάε κβον ντο, η Άρτεμις, με δύο μετάλλια ήδη στην κατοχή της, αλλά και με έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό που την αναγκάζει να εργαστεί σε γυμναστήριο για να ζήσει. Εκεί τη βρίσκει η σύζυγος του Ιβάν και της αναθέτει την φροντίδα του Ντμίτρι, προσφέροντάς της μια εξωφρενική αμοιβή για να τη δελεάσει. Δεν προλαβαίνει να αναλάβει καθήκοντα και καταφέρνει να εξουδετερώσει με ειδικά, επαγγελματικά χτυπήματα τους κακούς, βουτάει τον Ιβάν, παίρνει μαζί και τη συγκάτοικο Σίσσυ αλλά και τον σύντροφό της, τον αφασικό Θέμη (πολύ ταιριαστός στον ρόλο του τεκνοφρικιού ο Νίκος Ζεγκίνογλου, γνωστός μας και από την «Παραλία»), και καταφεύγει στο πατρικό σπίτι στο Νεοχώρι, όπου υποτίθεται πως δεν θα τους βρει κανείς.
Τα κλειδιά τα ζητάει από τη μητέρα της, Βάνα, με την οποία έχει δύσκολη σχέση, αλλά μάνα είναι μόνο μία και θέλει να προσέχει την κόρη Άρτεμη, οπότε ακολουθεί την ομάδα και όλοι μαζί, εγκαθίστανται στο πατρικό.Η τοπική κοινωνία τούς αντιμετωπίζει με καχυποψία, κατά τα ειωθότα, αλλά εδώ κάπως περισσότερο, καθώς κρύβει και ένα σκοτεινό μυστικό: Οι Νεοχωρίτες κατάφεραν, κάπως ανορθόδοξα, να ξεφορτωθούν τον δήμαρχο, τον Υάκινθο, που εκτός από παλιοχαρακτήρας (απατούσε και ξυλοφόρτωνε σύζυγο και παιδί), ήταν και καταχραστής και λαμόγιο.
Υποθέσεις κλεμμένων εκατομμυρίων και κυκλώματα πλαστών χαρτονομισμάτων μπλέκονται με μικροαπατεωνιές και κρυφούς ερωτικούς δεσμούς των ντόπιων, οι οποίοι κατέληξαν σε κρυφές γέννες και παιδιά που μεγαλώνουν με τις μανάδες χωρίς να γνωρίζουν τον πατέρα – ένα σαπουνοπερικό στερεότυπο που εδώ βρίσκει την κωμική του αποθέωση.
Άλλωστε και ο Ντμίτρι, που στο χωριό γίνεται Τάκης, είναι γιος της μαφιόζας «χιονονιφάδας» ή Ιρίνας (σκοτεινή μαφιόζα και τρυφερή μάνα η Αλεξία Καλτσίκη), που στο χωριό την αποκαλούν Ρένα, η οποία σκοτώνει άλλους μαφιόζους, ενώ προσπαθεί να χτίσει καλή σχέση και να προστατέψει από τον σχολικό εκφοβισμό την έφηβη κόρη της, Σοφία, κουβαλώντας την πληγή ενός γιου που υποτίθεται πως έχασε στη γέννα, αλλά που τελικά είναι ο Ντμίτρι, γιατί στα νιάτα της στη Ρωσία είχε δεσμό με τον Ιβάν. Ουφ! Ατέλειωτο το γαϊτανάκι!
Έχει όμως και συνέχεια: Η Άρτεμις, που στο χωριό γίνεται Τέμη, ερωτεύεται καθηγητή, του οποίου η κοπέλα συνάπτει σχέση με τη γιατρίνα του χωριού, αφού αποκαλυφθούν με πόνο οι σεξουαλικές ταυτότητες των δυο κοριτσιών. Η ένωσή τους όμως γίνεται αποδεκτή από τη μικρή κοινωνία και όλα καλά. Όσο για τον Ντμίτρι, έχει επιπλέον τον ιδιαίτερο ρόλο του «φορέα της αλήθειας», καθώς η ιδιαιτερότητά του δεν του επιτρέπει τους ψυχικούς και πνευματικούς ελιγμούς στους οποίους καταφεύγουν οι ενήλικες, και ιδίως οι γονείς, για να πουν ψέματα. Γι’ αυτό και ο ανυπόκριτος χαρακτήρας του βρίσκει τρυφερή ανταπόκριση από την Ανθούλα, κόρη της αστυνομικίνας του χωριού, ονόματι Στράτος (το πήρε, υποτίθεται, από τον νονό της, Στράτο Διονυσίου). Η Ανθούλα επίσης αγνοεί ποιος είναι ο πατέρας της, μέχρι που αποκαλύπτεται ότι είναι ο Χρυσόδημος, ο απίθανος ιδιοκτήτης της καντίνας Η αμαρτία, όπου όλοι τρώνε «βρόμικο», αλλά και πωλητής συσκευών που διαφημίζει ο ίδιος στο τηλεμάρκετινγκ του τοπικού καναλιού (πολύ ταιριαστός στον ρόλο με απολαυστικές κωμικές στιγμές ο Λαέρτης Μαλκότσης).
Και σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, οι δύο χήρες, Μίνα και Μαίρη στήνουν στο τοπικό κανάλι ένα crimestory («Άγρια τριαντάφυλλα» ο τίτλος) με επίκεντρο το καταραμένο πηγάδι στο βάθος του οποίου κρύβουν τον σκοτωμένο Υάκινθο, με αποτέλεσμα να καταφθάνουν και τουρίστες στο χωριό. Να μην ξεχάσουμε και τον έρωτα που βρίσκει η Βάνα στο πρόσωπο του μυστηριώδους «Γερμανού» (μας αρέσει, όπως κάθε φορά, ο Αλέξανδρος Λογοθέτης).
Το ένα ευτράπελο μετά το άλλο, η μια κωμική σκηνή μετά την άλλη, όλα όμως τα συνδέει στο τέλος ένα τρυφερό νήμα συναισθηματισμού (μας θύμισε το «Παραπέντε») και καταλήγουν όλοι να στηρίζουν και να αγαπούν όλους. Με τόσο πολλά επεισόδια, είναι επόμενο και η αφήγηση να «χαλαρώνει» ορισμένες στιγμές και το σενάριο να εμφανίζει κόπωση, αλλά η ιστορία μοιάζει να πλησιάζει στο τέλος. Ή μήπως όχι…
17°
