Stranger Things: ένα αξιοπρεπές φινάλε για μια σειρά που μεγάλωσε μαζί με το κοινό της

Το Stranger Things έφτασε στο τέλος του και, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με σειρές τέτοιου μεγέθους και επιρροής, το φινάλε κουβαλούσε εξαρχής ένα σχεδόν ασήκωτο βάρος: να ικανοποιήσει ένα τεράστιο και απαιτητικό πλέον κοινό που περιμένει στη γωνία. Ιστορικά, ελάχιστες σειρές το έχουν καταφέρει αυτό. Μία από τις σπάνιες εξαιρέσεις παραμένει το φινάλε του Breaking Bad.

Υπό αυτό το πρίσμα, το «Stranger Things» κλείνει με έναν τρόπο αξιοπρεπή. Όχι αψεγάδιαστο, όχι αδιαμφισβήτητο, αλλά σίγουρα συναισθηματικά αποτελεσματικό. Ένα φινάλε που μπορεί να μην απαντά σε όλα, όμως ξέρει πότε και πώς να συγκινήσει.

Stranger Things: Τα δυνατά σημεία του φινάλε

Υπήρξαν στιγμές, ειδικά στο τελευταίο επεισόδιο, στις οποίες η σειρά έδειξε να παραπροσπαθεί. Η δραματική ένταση σε ορισμένα σημεία ήταν κάπως επιτηδευμένη, σαν να υπενθύμιζε διαρκώς στον θεατή ότι αυτό είναι το τελευταίο επεισόδιο και ότι ήρθε η ώρα για αποχαιρετισμούς. Όμως υπήρξαν και στιγμές που λειτούργησαν υποδειγματικά.

Η σκηνή του Dustin στην αποφοίτηση μας θυμίζει ακριβώς τι αγαπήσαμε σε αυτήν τη σειρά

Μία από αυτές είναι και η τελική σκηνή του passing of the torch, με τη μικρή Holly και τη νέα παρέα να παίζουν Dungeons & Dragons στη θέση της original ομάδας –μια από τις πιο όμορφες και ουσιαστικές στιγμές ολόκληρης της σειράς– και ένα ειλικρινά ιδανικό κλείσιμο. Αντίστοιχα, η σκηνή του Dustin στην αποφοίτηση, ως φόρος τιμής στον Eddie, καταφέρνει να συγκινήσει αβίαστα και άκρως αποτελεσματικά, θυμίζοντάς μας ακριβώς τι αγαπήσαμε εξαρχής σε αυτήν τη σειρά.

Ερμηνείες: το μεγαλύτερο πρόβλημα της σεζόν

Εκεί που η τελευταία σεζόν χωλαίνει ξεκάθαρα είναι στις ερμηνείες. Τα παιδιά δεν είναι πια παιδιά και οι απαιτήσεις έχουν αυξηθεί. Αυτό εξέθεσε αρκετούς από τους βασικούς πρωταγωνιστές. Η πιο αδύναμη παρουσία ήταν αναμφίβολα ο Noah Schnapp στον ρόλο του Will. Κάθε απόπειρα έντονου συναισθήματος κατέληγε αμήχανη, αποδεικνύοντας ότι ο Schnapp απλώς δεν έχει τις υποκριτικές ικανότητες να στηρίξει έναν τόσο σημαντικό χαρακτήρα.

Πολιτική vs αφήγηση

Το περιβόητο επεισόδιο 7 δέχτηκε έντονη online κριτική και μοιάζει να «πληγώθηκε» περισσότερο για πολιτικούς λόγους παρά για καθαρά καλλιτεχνικούς. Σε επίπεδο αφήγησης το επεισόδιο δεν είχε αρνητικά στοιχεία.

Τα φιλιά που δεν δούλεψαν και τα needle drops που έλειψαν

Ένα από τα πιο παράξενα στοιχεία της σεζόν ήταν τα φιλιά. Όλα, χωρίς εξαίρεση, ήταν άβολα και αφύσικα. Το φιλί του Mike με την Eleven είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας σχέσης που ποτέ δεν λειτούργησε πειστικά σε επίπεδο ερωτικής χημείας και αντιθέτως πάντα λειτουργούσε πιο άρτια σε πλατωνικό επίπεδο.

Τα μουσικά κομμάτια της σεζόν δεν συνδέθηκαν οργανικά με την πλοκή και τους χαρακτήρες και δεν λειτουργήσουν τόσο συναισθηματικά όσο αυτά της προηγούμενης

Εξίσου απογοητευτική ήταν η απουσία ενός πραγματικά δυνατού needle drop. Η προηγούμενη σεζόν μάς είχε χαρίσει δύο από τις πιο εμβληματικές μουσικές στιγμές της σύγχρονης τηλεόρασης: το «Running Up That Hill» της Kate Bush με τη Max και το «Master of Puppets» με τον Eddie. Στην τελική σεζόν, παρότι ακούστηκαν κομμάτια όπως το «Purple Rain» του Prince, το «Landslide» των Fleetwood Mac ή το «Heroes» του David Bowie, δεν συνδέθηκαν οργανικά με την πλοκή και τους χαρακτήρες, με αποτέλεσμα να μη λειτουργήσουν τόσο συναισθηματικά όσο αυτά της προηγούμενης σεζόν.

Safe επιλογές και χαμένα ρίσκα

Οι δημιουργοί της σειράς, οι Duffer Brothers, επέλεξαν ξεκάθαρα τον ασφαλή δρόμο. Επανέφεραν την αδερφή της Eleven μόνο και μόνο για να τη «θυσιάσουν», παρουσιάζοντάς το ως μεγάλο δραματικό γεγονός, χωρίς όμως πραγματικό αντίκρισμα. Αντίστοιχα, η Eleven έφτασε κοντά στον θάνατο, αλλά τελικά επέστρεψε. Ο τρόπος με τον οποίο έγινε αυτό ήταν έξυπνος, οπότε τους πιστώνεται, όμως η συνολική αίσθηση παραμένει προβλέψιμη.

Ο Henry-Vecna και η χαμένη ευκαιρία

Αυτό που πραγματικά δεν αναπτύχθηκε όσο θα έπρεπε είναι ο ρόλος του Henry και το παρελθόν του. Ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι ολόκληρου του «Stranger Things» αντιμετωπίστηκε επιφανειακά.

Η ερμηνεία του Jamie Campbell Power ίσως να ήταν η καλύτερη της σειράς

Η ιδέα ότι «είναι πολύ αργά για να αλλάξω» μοιάζει φθηνή και εύκολη για έναν τόσο σύνθετο χαρακτήρα. Παρεμπιπτόντως, η ερμηνεία του Jamie Campbell Power ίσως να ήταν η καλύτερη της σειράς.

Το φινάλε του Stranger Things πέτυχε τον βασικό του στόχο

Παρά τις αδυναμίες του, το «Stranger Things» κατάφερε κάτι σημαντικό: να μας κάνει να θυμηθούμε και να νοσταλγήσουμε. Μια εποχή που κάποιοι ζήσαμε πραγματικά και κάποιοι άλλοι ανακάλυψαν μέσα από τη σειρά. Ίσως αυτός να ήταν εξαρχής ο πυρήνας της.

Το «Stranger Things» δεν έγραψε την τέλεια τελευταία σελίδα. Έγραψε όμως μια τίμια, συναισθηματική και αναγνωρίσιμη αποχαιρετιστήρια επιστολή σε όχι μία αλλά δύο γενιές θεατών.