American Symphony: Ένα συγκλονιστικό και πέρα για πέρα αληθινό love story, που δεν έχει προηγούμενο

Νά ένα σπουδαίο, σπουδαίο, σπουδαίο δώρο για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, δώρο στον εαυτό μας και στους ανθρώπους που αγαπάμε. Το «American Symphony» του Matthew Heineman στο Netflix είναι μια μαγική ταινία, ένα ντοκιμαντέρ που σε κάνει να βλέπεις τη ζωή αλλιώς. Πολύ σπάνια περίπτωση μη μυθοπλαστικού φιλμ. Σε συνταράζει, σε καθηλώνει, σε γεμίζει τα πιο ανάμεικτα συναισθήματα: χαρά, λύπη, αισιοδοξία, ελπίδα, θαυμασμό, οδύνη. Είναι απερίγραπτο. Και πέρα για πέρα αληθινό.

Παρακολουθούμε στιγμιότυπα γυρισμένα μέσα σε περίπου έναν χρόνο από τη ζωή του Jon Batiste, αυτού του ιδιοφυούς μουσικού, ενός Μότσαρτ από τη Νέα Ορλεάνη, που στο απόγειο της λαμπρής καριέρας του, και ενώ πολεμά καλλιτεχνικά και δημιουργικά με την πρώτη του συμφωνία —ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που πρώτος αυτός συλλαμβάνει σε τέτοια έκταση—, βλέπει τη λευχαιμία της γυναίκας του να επιστρέφει μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια απουσίας, και ενώ νόμιζαν πως την είχε πια ξεπεράσει. Η ίδια η Suleika Jaouad, που διατηρεί μια βραβευμένη στήλη στους Times, που το βιβλίο της είναι μεγάλο μπεστ-σέλερ και καλπάζει θριαμβευτικά, που απολαμβάνει την επιτυχία της και τη λαμπρή, άνευ προηγουμένου, ξέφρενη πορεία του άντρα της, μένει άφωνη μπροστά στο φάσμα της επανακάμπτουσας αρρώστιας, που της επιβάλλει να μπει στο νοσοκομείο ξανά, και μάλιστα για μήνες, για να προετοιμαστεί για μία μεταμόσχευση μυελού των οστέων, μια επέμβαση δύσκολη, όλο πόνο και χωρίς βεβαιότητα επιτυχίας.

Δεν είναι πράγματα που θα τα ζήσει κανείς άλλος ταυτόχρονα όλα αυτά. Δεν θα επαναληφθούν ποτέ. Ούτε είναι κάτι που συνέβη μακριά στο παρελθόν. Γίνονται τώρα, δίπλα μας, έχοντας ξεκινήσει μέσα στην πανδημία —όταν οι άνθρωποι άρχισαν να βγάζουν τις μάσκες τους… ή μάλλον σχεδόν όλοι: αυτοί που ήταν άρρωστοι όχι—, ή έστω στον λαμπερό κόσμο της ποπ μουσικής με τις τζαζ, μπλουζ, ινδιάνικες ρίζες, αυτό το έθνικ αμάλγαμα που υπηρετεί και σπουδάζει ο Jon Batiste, ίσως ο πιο πληθωρικός και ολοκληρωμένος καλλιτέχνης των καιρών μας, με τις απίθανα πολλές διακρίσεις.

Έχουμε να κάνουμε με ένα Love Story πέρα για πέρα αληθινό, ζωντανό, τρεμουλιαστό, ζέον. Ξεχειλίζει αγάπη, στ’ αλήθεια, από παντού. Και είναι γεμάτο σκηνές που σε αφήνουν απλώς με το στόμα ανοιχτό («Αυτό είναι για τη Ζουλέικα»: σοκ).

Έχουμε επίσης να κάνουμε με το αδιαμφισβήτητο φαβορί για το Όσκαρ Ντοκιμαντέρ, και ευτυχώς, γιατί όταν με το καλό το πάρει —και φυσικά δεν πρόκειται να το χάσει— θα το δουν πολλά εκατομμύρια άνθρωποι ακόμα.

Μην παραλείψετε να το δείτε.