«Οι Δαίμονες της Έπαυλης Μπλάι» στοιχειώνουν το Netflix

«Οι Δαίμονες της Έπαυλης Μπλάι» («The Haunting of Bly Manor») δεν χρειάστηκαν πολλές ώρες για να κατακτήσουν τις πρώτες θέσεις των προτιμήσεων την Ελλήνων τηλεθεατών του Netflix, ίσως και την κορυφή τη στιγμή που διαβάζετε αυτό το κείμενο. Δεν ήθελε και πολύ, ο προκάτοχός του, η σειρά «Οι Δαίμονες του Χιλ Χάουζ», έτυχε μεγάλης επιτυχίας και αποδοχής πριν ακριβώς δύο χρόνια, αγαπήθηκε και κυρίως συζητήθηκε, έτσι όλοι ανέμεναν τη συνέχεια. Όχι ακριβώς συνέχεια βέβαια, εδώ έχουμε να κάνουμε με μία διαφορετική ιστορία και χαρακτήρες, αν και οι ηθοποιοί Βικτόρια Πεντρέτι και Όλιβερ Τζάκσον-Κοέν πρωταγωνιστούν και εδώ, ένα νέο κεφάλαιο της τηλεοπτικής ανθολογίας τρόμου «Τhe Haunting» (Το Στοίχειωμα, δεν ξέρω γιατί δεν διάλεξαν αυτό για τους τίτλους) του Αμερικανού κινηματογραφιστή Μάικ Φλάναγκαν.

Πριν λίγη ώρα ολοκλήρωσα τα δύο τελευταία επεισόδια, από τα 9 συνολικά με διάρκεια κοντά στη μία ώρα το κάθε ένα, ίσως ένα «προμήνυμα» πως ο καιρός αρχίζει και «σηκώνει» κάποιες «κακές» συνήθειες, όπως το binge-watching. Με φρέσκια ακόμα τη σειρά στο μυαλό μου, χωρίς να έχει προλάβει να «κατασταλάξει» μέσα μου και ίσως έτσι την αδικώ, οι «Δαίμονες της Έπαυλης Μπλάι» φαίνονται κατώτεροι και λιγότερο τρομακτικοί από τους αντίστοιχους του Χιλ Χάουζ.

Όπως στο «Χιλ Χάουζ», έτσι και στην «Έπαυλη Μπλάι», έχουμε να κάνουμε με μία ιστορία φαντασμάτων και ένα σπίτι, σαν ένας άλλος οίκος των Άσερ του Έντγκαρ Άλαν Πόε, που δεν σε αφήνει να φύγεις μακριά του, ζει και αναπνέει το ίδιο, σε κυριεύει. Οι δύο αυτές σεζόν-κεφάλαια βασίζονται σε γοτθικά  μυθιστορήματα τρόμου. Συγκεκριμένα, η «’Επαυλη Μπλάι» είναι μία ελεύθερη μεταφορά του μυθιστορήματος «Το στρίψιμο της βίδας» του Χένρι Τζέιμς από το 1898.

Η ιστορία μας εδώ, όπως την διηγείται το 2007 στην Καλιφόρνια μία γυναίκα στους παρευρισκόμενους της βραδιάς πριν ένα γάμο, εξελίσσεται στην έπαυλη Μπλάι, κάπου στην εξοχή του Έσσεξ της Αγγλίας. Έτος 1987. Μία Αμερικανίδα, η Ντάνι (Βικτόρια Πεντρέτι), παίρνει τη θέση εσωτερικής γκουβερνάντας και αναλαμβάνει να φροντίσει δύο ορφανά παιδιά, τον Μάιλς και την Φλόρα, που μένουν, μαζί  με το προσωπικό, σε αυτό το αρχοντικό. Ο θείος των παιδιών, αυτός που προσέλαβε την Ντάνι, φαίνεται αρκετά αποστασιοποιημένος από τα παιδιά και σπάνια τα επισκέπτεται.

Δεν περνάνε πολλές μέρες και η Ντάνι αρχίζει να διαισθάνεται  πως κάτι σκοτεινό κρύβεται στο σπίτι, ίσως και στους ανθρώπους που κατοικούν εκεί. Όλοι κρύβουν μυστικά και τους κατατρέχουν οι προσωπικοί τους «δαίμονες», ίσως και την ίδια την Ντάνι. Τα δύο παιδιά, ο 10χρονος Μάιλς – εμφανισιακά, σαν άλλος Ντάμιεν των ταινιών «Προφητεία» - και η 8χρονη Φλόρα που κάθε τρεις και λίγο, με έναν creepy τόνο, επαναλαμβάνει τη φράση «perfectly splendid» («πραγματικά θεσπέσιο»), αν και φαινομενικά δύσκολοι χαρακτήρες, θα έρθουν κοντά στην Ντάνι.

Δεν μπορώ να δώσω κάποιο άλλο στοιχείο ή spoiler, αφήνω να ανακαλύψετε μόνοι σας τη συνέχεια και ποιοι κατοικούν στην ψυχρή και «θλιμμένη» έπαυλη. Οι εκπλήξεις θα είναι μεγάλες. Αν μπορεί να υπάρξει ένα δίλημμα ή ερώτημα ποια από τις δύο σειρές προτιμώ, χωρίς δεύτερη σκέψη θα πω το πρώτο κεφάλαιο, «Οι Δαίμονες του Χιλ Χάουζ». Πιο σκοτεινό, «αργόσυρτο» στο χτίσιμο των χαρακτήρων και της ατμόσφαιρας και πιο τρομακτικό από την «Έπαυλη Μπλάι», στοιχεία που δεν λείπουν και στο δεύτερο αλλά με κάποιες αδυναμίες (κάποιες, ευτυχώς λίγες, στιγμές σαν να βλέπεις σαπουνόπερα). Οι δύο σειρές έχουν πολλά κοινά στοιχεία στην ιστορία, τα φαντάσματα, η λήθη, ο ρομαντισμός, αλλά δεν συνδέονται σαν κάποιο sequel ή prequel.

Μπορείτε να περάσετε άφοβα τις πύλες της έπαυλης Μπλάι. Ή θα το αγαπήσετε ή θα χαθεί στη λήθη.