10 λόγοι που μισώ τις βιντεοκλήσεις

1. Υπάρχουμε και εμείς που δεν θέλουμε να στεκόμαστε μπροστά σε μία κάμερα και να παρακολουθούμε την παραμικρή κίνηση του εαυτού μας όση ώρα μιλάμε. Πείτε ότι είμαστε ντροπαλοί, πείτε το social anxiety, πείτε το ό,τι θέλετε αλλά είναι ένα αργό βασανιστήριο. Όση ώρα οι συνομιλητές μας αναλύουν επίκαιρα ζητήματα της πραγματικότητας, εμείς παλεύουμε να συμφιλιωθούμε με τα τρία διαφορετικά σπυράκια στο σαγόνι μας.

2. Όσο και να εξελιχθεί η τεχνολογία, από την στιγμή που δύο τουλάχιστον άτομα αποφασίσουν να συνεννοηθούν μέσω βιντεοκλήσης, τα πάντα θα χαλάσουν. Ένα μικρόφωνο δεν θα δουλεύει, η σύνδεση θα κοπεί, η εικόνα θα κάνει διακοπές, ο υπολογιστής θα αποφασίσει να κρασάρει και πολλά, πολλά ακόμα. Τελικά θα έχεις περάσει το μεγαλύτερο μέρος του meeting προσπαθώντας να διορθώσεις τα προβλήματα, χωρίς να συζητήσεις τίποτα εποικοδομητικό. Με άλλα λόγια, για ακόμα μία φορά: θάνατος στις συσκέψεις που θα μπορούσαν άνετα να είναι e-mail. 

3. Χρονοκαθυστέρηση, αυτή η μάστιγα. Προκύπτει τουλάχιστον στο 70% όλων των video calls στις οποίες έχω συμμετάσχει και είναι η πιο άχαρη μορφή time travel που μπορεί να υπάρξει. Τα θέματα συζήτησης μπερδεύονται μεταξύ τους, μιλάτε όλοι μαζί, στην συνέχεια δεν μιλάει κανένας, επικρατεί ένα εκνευριστικό χάος χωρίς νόημα. Λες ένα αστείο και περιμένεις να ακούσεις την αντίδραση των υπολοίπων μετά από εφτά δευτερόλεπτα. Και όχι, αν κάνεις log out και επανασυνδεθείς δεν θα γίνει τίποτα καλύτερο.

4. ΕΙΝΑΙ ΑΜΗΧΑΝΑ. Δεν μπορεί μόνο εγώ να αισθάνομαι άβολα κάθε φορά που στήνομαι μπροστά από το laptop μου για να μιλήσω με κάποιον. Ειδικά σε εκείνη την φάση της zoom συνάθροισης που περιμένουμε να έρθουν και οι υπόλοιποι και απλώς κοιτάμε την οθόνη του υπολογιστή και ο ένας τον άλλον με ένα παγωμένο χαμόγελο στα χείλη. Kαι χωρίς την παραμικρή ιδέα τι να πούμε για να γεμίσουμε τα κενά. Γιατί;! Γιατί το κάνουμε αυτό στους εαυτούς μας;!



5. Σε περίπτωση που η βιντεοκλήση είναι με φίλους και όχι συνεργάτες, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Έτσι κι αλλιώς επικοινωνούμε με μηνύματα, τηλεφωνήματα, ηχητικά, γκιφάκια και σέλφι. Όταν έρχεται η ώρα για το video call, έχουμε απλά στερέψει από θέματα και καταλήγουμε να μιλάμε για τον κορωνοιό. Και όλοι έχουμε βαρεθεί να μιλάμε για τον κορωνοιό.



6. Ο θόρυβος που υπάρχει στο υπόλοιπο σπίτι δεν σε αφήνει ποτέ να συγκεντρωθείς. Εσύ θα προσπαθείς να μιλήσεις με το αφεντικό, συνάδελφο ή καθηγητή σου και από δίπλα οι γείτονες θα τσακώνονται για το πόσο λάδι θα βάλουν στον μουσακά (αληθινή ιστορία). Η μαμά σου θα ξεχαστεί και θα αρχίσει να κάνει σκούπα, τα αδέρφια σου θα περάσουν μπροστά από την οθόνη με τις πιτζάμες, η γιαγιά του απέναντι διαμερίσματος θα βάλει να ακούσει την θεία λειτουργία στο διαπασών.



7. Ξαφνικά αρχίζω να σκέφτομαι αν το σπίτι μου είναι όμορφο. Δεν φαίνεται ιδιαίτερα όμορφο σαν background. Πολύ άσπρο. Πολύ άδειο. Το ενδεχόμενο να μεταφέρω το όλο σύστημα (υπολογιστή, μπρίζες, mouse, ακουστικά) σε άλλο δωμάτιο δεν είναι εφικτό, εφόσον βολεύομαι μόνο στην συγκεκριμένη θέση του γραφείου. Επίσης όλα τα υπόλοιπα δωμάτια είναι ακατάστατα.



8. Υπάρχει αυτή η γενικότερη αντίληψη ότι τα video chats μπορούν να αντικαταστήσουν την ανθρώπινη επαφή στην δύσκολη στιγμή την οποία ζούμε. Έχω δει αμέτρητα screenshots με παρέες να πίνουν κρασί, ο καθένας από το σπίτι του, και να μοιράζονται την εμπειρία με τους κολλητούς μέσω zoom. Απόλυτα σεβαστό για όσους βολεύονται με αυτήν την μέθοδο, προσωπικά με πιάνει μία ακόμα μεγαλύτερη μιζέρια διότι εξακολουθώ να κάθομαι στον καναπέ, με τις φόρμες. Καμία αίσθηση ότι έχω βγει σε μπαρ. Πού είναι οι ωραίοι σερβιτόροι;

9. Δεν καταλαβαίνω γιατί ακόμα και τώρα που είναι παράνομο να είμαι κοινωνική, να πρέπει να είμαι κοινωνική. Αφήστε με στην ησυχία μου! Ας πούμε τα νέα μας πληκτρολογώντας! Δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε ενώ είμαστε όλοι ένα συνονθύλευμα από pixel και τα μικρόφωνά μας δεν λειτουργούν σωστά.

10. Το υπόσχομαι, το απλό και αγαπημένο τηλεφώνημα προσφέρει μία πιο ολοκληρωμένη εμπειρία. Αλήθεια.