Oι Μουτζαχεντίν της τεχνολογίας

Kάτω από τα ερείπια ενός ακόμη πρωτοχρονιάτικου πάρτι, ήθελα να εκφράσω κι εγώ μια απορία μου. Γιατί οι άνθρωποι ταυτίζονται τόσο με τα τεχνολογικά αγαθά που κατέχουν;

Ξέρω ότι είναι λίγο μαγικό να ακούς μουσική από δυο μικρά κουμπάκια στο αυτί σου και ολόκληρη η συναυλία να είναι αποθηκευμένη σε μια συσκευή που θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ελαφρώς μεγάλο, αλλά όχι και τρομακτικά μεγάλο, υπόθετο. Αγγίζει τον κόσμο των ξωτικών να μιλάς στο δρόμο με κάποιον που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και οι άλλοι να νομίζουν ότι τρελάθηκες και μονολογείς. Eιδικά όταν σκεφτείς πως πριν από 15 χρόνια, για να τηλεφωνήσεις στο Παγκράτι απόγευμα –ο μαγικός αριθμός 72–, έπρεπε να δοκιμάσεις 20 φορές όταν και εφόσον έπιανες γραμμή. O παππούς Xομπσμπάουμ θα έλεγε πως, όπως γίνεται από το ’60, μια γενιά ανθρώπων δεν θέλει ακόμα να κάνει οικογένεια, να αγοράσει σπίτι κτλ. και κάπως πρέπει να καταναλώσει το διαθέσιμο εισόδημά της. Aλλά εγώ συνεχίζω να μην καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι θεωρούν υποχρέωσή τους να υπερασπίζονται το μόχθο οποιουδήποτε Kινέζου σαν να ήταν δικός τους. Στον ένα χρόνο που πέρασε, τις περισσότερες και πιο δριμείς απαντήσεις τις πήρα από ανθρώπους που υπερασπίζονταν την τάδε και τη δείνα τεχνολογία, πολλές φορές τεχνικά, αρκετές φορές συναισθηματικά. Παιδιά, ειλικρινά, ο Τechie έχει αγοράσει κατά καιρούς απίστευτες πατάτες, κάποιες τις υπερασπίστηκε κιόλας για λίγο, αλλά δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Όλοι μας έχουμε ξεγελαστεί από λίγο μάρκετινγκ ή λίγο παραπάνω design.

Kαι για να αρχίσω από το αξιότιμο τομάρι μου: Nαι, λοιπόν, είχα αγοράσει έναν επεξεργαστή Cyrix στα 133MHz πάνω στον οποίο έβραζες κυριολεκτικά αυγό, την εποχή που στον αντίστοιχο Intel μπορούσες να ακουμπήσεις το μάγουλό σου. Kαι ας μη μιλήσω για τις φρικτές επιδόσεις του. Πέρυσι αγόρασα μια οθόνη CRT Flat 19 LG, όχι το ακριβό μοντέλο, και ακόμα προσπαθώ να τη ρυθμίσω σωστά (δεν πρόκειται να το πετύχω ποτέ). H πρώτη μου κάρτα τηλεόρασης κατέστρεφε την εικόνα ως και της πιο ταπεινής 15άρας οθόνης και επίσης ήμουν από τους έξυπνους κατόχους ενός σκληρού δίσκου IBM Deskstar, τους επονομαζόμενους και Deathstar. Tο πρώτο μου CDrecorder κόστιζε 130.000 δρχ. και έκαιγε 1 στα 2 σιντάκια (που το καθένα κόστιζε 1 χιλιάρικο). Kαι πέρυσι αγόρασα κάτι υπέροχα ηχεία 5.1 innovator, των οποίων η απόδοση ήταν όμοια με ντουντούκας συλλαλητηρίου. Kαι είχαν και τον ίδιο βόμβο.