Ελένη Φλώρου: Η αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας που υπάρχει στη Δονούσα δεν υπάρχει πουθενά αλλού
Η πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στη χρυσαφένια άμμο της Δονούσας ήταν σχεδόν πριν από 10 χρόνια και έκτοτε κάθε χρόνο ανανεώνω το ραντεβού μου με το νησί. Η λαχτάρα μου μένει αναλλοίωτη για μια βουτιά στον Κέδρο, την πιο αγαπημένη μου παραλία σε όλο τον πλανήτη! Τιρκουάζ νερά, αμμουδιά, κέδροι, ένα ναυάγιο του 1944 να «κοιμάται» στον βυθό και, το κυριότερο, μηδέν οργάνωση, zero ξαπλώστρες. Τα τελευταία χρόνια μόνο, ένα εναρμονισμένο εστιατόριο-beach bar με το δικό του μποστάνι έχει προστεθεί στο σκηνικό, χωρίς να χαλάει τη μαγεία.
Πλέον, έχω το δικό μου τελετουργικό μόλις ανοίγω τα μάτια μου το πρωί: αντί για τον νιπτήρα του δωματίου, πλένω το πρόσωπό μου στο Αιγαίο, στον Σταυρό, την παραλία του λιμανιού, που έχει πεντακάθαρα, σχεδόν εξωτικά νερά.
Ακολουθεί το καφεδάκι μου (ένας ελληνικός διπλός σκέτος) στο καφενείο Το Κύμα, δίπλα στους ντόπιους που αγναντεύουν τη θάλασσα και ρίχνουν κλεφτές ματιές στο ρολόι για το πότε θα φανεί ο θρυλικός «Σκοπελίτης». Χωρίς καμία βιασύνη και με μονίμως αλατισμένα μαλλιά, μένει ν’ αποφασίσω ποια θα είναι η παραλία της ημέρας. Δεν έχει πολλές, ομολογουμένως, αλλά είναι όλες τους μία και μία, είτε πας με τα πόδια μέχρι τον Κέδρο είτε με το καΐκι Δονούσα Μάγισσα στη Φωκοσπηλιά και το Λιβάδι, είτε με το τοπικό λεωφορείο μέχρι την Καλοταρίτισσα, που έχει τρεις παραλίες. Για τους μυημένους υπάρχει και το Φύκιο.
Αυτή η αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Εδώ σχεδόν δεν χρειάζεσαι παπούτσια, ούτε πρόγραμμα φυσικά. Γυμνιστές και μη συνυπάρχουν αρμονικά, μακριά από επικριτικά βλέμματα και ψευτοσυντηρητισμούς.
Η εξερεύνηση, βέβαια, θέλει και καλό φαγητό. Το καλύτερο γεύμα το έχω απολαύσει στην ταβέρνα του Μήτσου στην Καλοταρίτισσα, τον πιο απομακρυσμένο οικισμό του νησιού, που αποπνέει χαλαρότητα. Όλο το νησί συρρέει εκεί για τα περίφημα μπιφτέκια του, αλλά ως non-meat eater, σου εγγυώμαι ότι οι επιλογές σε μαγειρευτά είναι εξίσου συγκλονιστικές. Κι όταν η μέρα αρχίζει να φεύγει, το ραντεβού δίνεται στο εκκλησάκι της Παναγιάς. Χτισμένο ψηλά, με θέα το λιμάνι και μόνιμη συντροφιά το μελτέμι, προσφέρει ένα ηλιοβασίλεμα που μοιάζει με αληθινή μυσταγωγία.
Το νησί όμως αλλάζει πρόσωπο εκτός σεζόν, κάτι για το οποίο δεν μιλάει σχεδόν κανείς. Μέσα από τη συμμετοχή μου στη Σύμπλευση, μια εθελοντική ομάδα που προσφέρει δωρεάν ιατρικές εξετάσεις στα ακριτικά νησιά, κατάλαβα, έστω και για λίγο, τι σημαίνει η απομόνωση και η μοναξιά των ανθρώπων της όταν σβήνουν τα φώτα του καλοκαιριού. Ίσως γι’ αυτό η μεγάλη τους γιορτή, στις 14 Σεπτεμβρίου, του Σταυρού (απ’ όπου πήρε το όνομά του και ο κεντρικός οικισμός), είναι κάτι που ανυπομονώ να ζήσω από κοντά: για να γίνω ένα με τα έθιμα και τη γιορτινή τους ατμόσφαιρα.
Η Claire και ο Χρήστος έχουν δημιουργήσει έναν χώρο που συνδυάζει την ιστορία του Πηλίου με την προσωπική τους αισθητική, τη μουσική, τα βιβλία, την τέχνη και τη φιλοξενία
Πευκοδάση, ορεινά χωριά, εξωτικές παραλίες, φαράγγια, παραθαλάσσιες ταβέρνες και μικρές στάσεις που αξίζουν το ταξίδι σε ένα από τα πιο πολυσύνθετα νησιά της Ελλάδας
17°
