Νατάσα Εξηνταβελώνη: Η Αντίπαρος μού αρέσει ακριβώς όπως είναι.
Δεν έχω σκεφτεί ποιο είναι το αγαπημένο μου νησί, αλλά κάθε αγαπημένο μου νησί είναι ένας άνθρωπος. Η Νάξος ο μπαμπάς μου, η Ανάφη η Ράνια, Μήλος-Κύθηρα-Αλόννησος ένα μεγάλο ορθογώνιο τρίγωνο για έναν μεγάλο, ανορθόδοξο έρωτα, η Σαντορίνη το νησί της θείας μου, Σέριφος οι κουμπάρες και αδυναμίες μου και πάει λέγοντας.
Η Αντίπαρος είναι ένα νησί όπου πήγα πρώτη φορά όταν ήμουν 20 χρονών, εκδρομή από την Πάρο για λίγες ώρες. Και χωρίς να προλάβω να καταλάβω τι αίσθηση έχει αυτός ο τόπος, ξεχώρισα ένα σπίτι στην πλατεία. Τελικά το σπίτι αυτό ήταν το σπίτι της αγαπημένης μου φίλης –βασικά της θείας της– κι εγώ ακόμη δεν είχα γνωρίσει ούτε τη θεία ούτε τη φίλη, κι ούτε που φανταζόμουν πως δύο χρόνια αργότερα θα συναντιόμασταν και θα την αγαπούσα κεραυνοβόλα. Για μένα λοιπόν η Αντίπαρος είναι η Χριστίνα. Η σχέση μου με το νησί μετράει όσα χρόνια και η φιλία μας, γιατί από τότε πηγαίνω σχεδόν κάθε χρόνο και μένω σ’ εκείνη την ιδιότυπη γειτονιά που ερωτεύτηκα στα 20.
Είναι μικρή. Και η Αντίπαρος και η Χριστίνα. Είναι φιλόξενη και μαγική και με ξεκουράζει. Εκεί είμαι ο εαυτός μου. Κι ας επιμένουν να λένε κάποιοι ότι μπουχτίζεις στην Αντίπαρο τον Αύγουστο με τόσο κόσμο, εγώ απαντώ ότι στο Σιφνέικο το απόγευμα μπορείς να χτυπηθείς με τα κύματα και να γεμίσει το μαγιό σου φύκια και να είσαι μόνο εσύ κι η φίλη σου σαν να είστε λυκειόπαιδα. Στο Σιφνέικο επίσης θα δεις το πιο μαγικό ηλιοβασίλεμα – κι έχει απλώς ένα πεζούλι εκεί που αράζεις, κι είναι αρκετό. Ο Μεγάλος Σωρός αγαπημένος, αλλά στον Μικρό Σωρό υπάρχει ένα σημείο δίπλα στον βράχο που ξεχωρίζει στην παραλία, που είναι ο προσωπικός μας χώρος. Έχει θέση για τον ύπνο, το βιβλίο, τη σκιά, το τσιγάρο, την πιο βαθιά συζήτηση. Το χρώμα του νερού είναι μαγικό κι ο βυθός αξίζει να τσούξουν τα μάτια σου. Τέτοια είναι η σχέση μου με τον βράχο, που τον αποχαιρετώ κάθε χρόνο, ελπίζοντας πως και τον επόμενο θα τον ξαναδώ. Πάνε περισσότερα από 8 συναπτά χρόνια που το σωστό φαγητό για την παραλία είναι σταφύλια με γραβιέρα. Το προτείνω. Για μένα αυτό είναι όλη η εμπειρία. Αγαπώ τη Χώρα με τα μαγαζάκια, το παγωτό στης Βίκυς, την περαντζάδα μέχρι να φτάσουμε στις πάπιες, αλλά νομίζω ότι το αγαπημένο μου κομμάτι της Αντιπάρου είναι οι άνθρωποι. Άρα έχουμε τη Χριστίνα και τους ανθρώπους της Χριστίνας, που είναι ζεστοί, φιλόξενοι, μαγειρεύουν τα ωραιότερα φαγητά και χορεύουν τα ωραιότερα νησιώτικα (για τους Αντιπαριώτες, αναφέρομαι στον Φώντα).
Καμιά φορά τα νησιά μοιάζουν αλλιώς το καλοκαίρι, όταν έρχεται ο κόσμος. Η Αντίπαρος λένε πολλοί πως παραείναι in. Είναι ακριβή, είναι και λίγο «ψωνισμένη». Αλλά δεν είναι. Οι άνθρωποι της είναι απλοί, ζεστοί, κι εμένα προσωπικά μου δανείζουν κι ένα μικρό παλιό κόκκινο αυτοκίνητο για να γυρνάω στη Φανερωμένη, στον Άγιο Γεώργιο και πίσω. Το πανηγύρι τους το πέτυχα πέρσι και σας το εύχομαι. Είναι μικρό και εκλεπτυσμένο. Την Αντίπαρο τη γυρνάς σε μια μέρα. Αν βαριέσαι τα ίδια και τα ίδια, μπορεί να είναι για σένα μόνο για μια βδομάδα. Για μένα είναι κάθε χρόνο και μια ανάσα αυτό το τόσο δα νησάκι. Μου αρκεί και δεν θα ήθελα ούτε λίγη ακτογραμμή παραπάνω. Μου αρέσει ακριβώς όπως είναι.
Δεν ξέρω γιατί απ’ όλα τα νησιά προτείνω αυτό. Για την ξινομυζήθρα; Σίγουρα. Την αισθητική και το vibe; Οπωσδήποτε. Τις παραλίες και τα ολόλευκα βράχια; Ναι, και γι’ αυτά να πας. Να πας όμως κυρίως γιατί στην Αντίπαρο, από τύχη κι αν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, μπορεί να βρεις την καλύτερή σου φίλη, την αδελφή ψυχή σου, και να κάνετε μαζί ευχές πάνω σ’ έναν βράχο.
Η Claire και ο Χρήστος έχουν δημιουργήσει έναν χώρο που συνδυάζει την ιστορία του Πηλίου με την προσωπική τους αισθητική, τη μουσική, τα βιβλία, την τέχνη και τη φιλοξενία
Πευκοδάση, ορεινά χωριά, εξωτικές παραλίες, φαράγγια, παραθαλάσσιες ταβέρνες και μικρές στάσεις που αξίζουν το ταξίδι σε ένα από τα πιο πολυσύνθετα νησιά της Ελλάδας
17°
