Κώστας Λειβαδάς: Πρέπει να την εμπιστευτείς τη Σέριφο, και δεν υπάρχει περίπτωση να σε απογοητεύσει
Αρχαίοι μαγνήτες τα νησιά μας του Αιγαίου. Και ένας από τους ισχυρότερους, που αποτέλεσε για μένα σημείο ανασκόπησης και αναγέννησης, η Σέριφος, με τη ζεστή μεταλλική της αύρα, τα κρυμμένα της δώρα, ένας απ’ τους πιο κοντινούς στην Αθήνα νησιωτικούς προορισμούς, που όμως σε κάνει να νιώθεις πολύ, πολύ μακριά από κάθε έγνοια και βάρος αυτού του κόσμου που κουβαλάμε όλοι μέσα μας.
Την πρωτοείδα από την κουπαστή στα 14 μου, ενώ κινούσαμε οικογενειακά για αλλού, και η κούκλα Χώρα της μπήκε για πάντα στο μυαλό και την καρδιά μου, ριγμένη, θαρρείς, σαν παραμύθι πάνω στον βράχο. Έπειτα, ως Λειβαδά, μου φάνηκε πολύ χαριτωμένο που άκουγα συνέχεια για τα Λιβαδάκια και το Λιβάδι. Και πού να ’ξερα ότι θα περνούσα μία από τις πιο δυνατές δεκαετίες της ζωής μου εκεί. Αφορμή ήταν ένα live με τον Οδυσσέα Τσάκαλο στο Μεταλλείο του αγαπημένου μου Παντελή, χώρο-σταθμό και για τα πολιτιστικά της Σερίφου, και η επανάληψη έγινε το 2006, με τον μόνιμο παραθεριστή της Ρένο Χαραλαμπίδη.
Από τότε ως το 2012-13, όλη μου η ζωή και η καινούργια μου ανάσα χτίστηκε πάνω της. Καινούργιες παρέες, καινούργιο δέσιμο με ανθρώπους από τον χώρο του θεάματος, που αναζητούσαν κι εκείνοι μια ήσυχη γωνιά για αληθινή χαλάρωση και ανασύσταση. Βράδια αξημέρωτα και θάλασσες, μαζί με τις παραλίες τους, απαράμιλλες. Από τον Άγιο Σώστη μέχρι τον Κουταλά κι απ’ το Καράβι ως το Γάνεμα, κι από το Καλό Αμπέλι ως τη Βαγιά – και ποιες να πρωτοαναφέρεις και για ποιες να πρωτομιλήσεις…
Για πολλά χρόνια αναφέραμε το Yacht Club ως το γραφείο μας και την Ψαροταβέρνα της Καλής ως το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας! Σχέδια, γραψίματα, διαβάσματα, όνειρα ξανά και ξανά, συμφιλίωση με πληγές και φαντάσματα, και κάθε τόσο ο λυτρωτικός, για μένα, άνεμος, που τα σβήνει όλα μ’ ένα σφουγγάρι και ξαναρχίζουν σαν καινούργια την επόμενη μέρα, όλα απ’ την αρχή… Να σημειώσω εδώ κάτι εξαιρετικό για τον μικρόκοσμό μου και τους φίλους των τραγουδιών μου. Αν και κακομαθημένος από τα Χανιά και την Παλιά Πόλη –πατρίδα– και τις πλανεύτρες Αστυπάλαια και Φολέγανδρο, θεωρώ πως δεν είναι τυχαίο ότι το τραγούδι «Η επιμονή σου» διάλεξε τη Σέριφο για να γραφτεί. Με απασχολούσε η ιδέα του για χρόνια, και τελικά ήρθε εκεί, σαν νερό. Όπως βέβαια και το «Πάω να δω τ’ αστέρια», ξημέρωμα στα Λιβαδάκια.
Τα ξωκλήσια, οι Παναγιές, τα πανηγύρια, η μεγάλη ιστορία με το ευλογημένο αλλά και δραματικό παρελθόν του νησιού διάσπαρτα παντού· πολύτιμες πυξίδες και διακριτικές υπενθυμίσεις ενός μεγάλου πολιτισμού. Κρασί ομηρικό, ψάρι με αμπελοφάσουλα και ωραία μαγειρευτά σε καθημερινό πρόγραμμα. Είναι επίσης το μόνο μέρος, στη μέχρι τώρα ζωή μου, όπου έχω πάθει δύο φορές κρίση… γέλιου. Σε βαθμό που να σταματάμε το αυτοκίνητο απότομα στην άκρη του δρόμου και να πεταγόμαστε έξω με κράμπες γέλιου και δυσκολία αναπνοής. Πρέπει να την εμπιστευτείς τη Σέριφο, και δεν υπάρχει περίπτωση να σε απογοητεύσει η μάγισσα αυτή, η ανεμόεσσα. Θέλει χρόνο και κλειστά μάτια, και όλες οι απαντήσεις θα βρεθούν κάτω απ’ τη μύτη σου.
Έχω κάποια χρόνια τώρα να την επισκεφτώ και μου λείπει επικίνδυνα πια. Ακόμα και οι ύπνοι μου στα σιδερένια πλευρά του «Αγίου Γεωργίου», του θρυλικού πλοίου, που πια έχει αποσυρθεί. Η πλατεία της Χώρας, το απόλυτο ντεκόρ, με ομορφιά που σου κόβει την ανάσα, με έκανε ένα βράδυ να ζητήσω από τον γιατρό Κώστα Παντό να μου πάρει τον σφυγμό.
«Θα ζήσω, γιατρέ μου;» τον ρώτησα. «Δεν την αντέχω άλλο αυτή την ομορφιά!» Κι εκείνος ο ήρωας μου απάντησε «Μόνο εδώ θα ζήσεις».
«Οι τέλειες μέρες» λέγεται το τραγούδι που έγραψα για τη Σέριφο και τραγουδήσαμε πέρσι μαζί με τον Ρένο Χαραλαμπίδη. Και κλείνοντας, αν με ακούτε, Δήμητρα, Χρυσάνθη, Όλγα, Χριστίνα, Γιάννα και Κωνσταντίνα, Βάλια, Γιώργο, Άγγελε, Άγγελε, Χρήστο, Γιάννη, Τίνα και Χριστόφορε, σας αφιερώνω το πρώτο κουπλέ κι ένα ακόμα ποτήρι ως τη Βαγιά στην υγειά σας!
«Πάνω στο γραφείο μου έχω ένα κοχύλι
απ’ τη Σέριφο σαν φυλαχτό.
Πού να ’ναι σήμερα οι παλιοί μου φίλοι;
Καλοκαίρι σ’ όνειρο χρυσό.
Στις φωτογραφίες ξαναζώ
αυτές τις τέλειες μέρες!
Εκτός χρόνου αλλά, ευτυχώς,
εδώ, εντός τόπου…»
Η Claire και ο Χρήστος έχουν δημιουργήσει έναν χώρο που συνδυάζει την ιστορία του Πηλίου με την προσωπική τους αισθητική, τη μουσική, τα βιβλία, την τέχνη και τη φιλοξενία
Πευκοδάση, ορεινά χωριά, εξωτικές παραλίες, φαράγγια, παραθαλάσσιες ταβέρνες και μικρές στάσεις που αξίζουν το ταξίδι σε ένα από τα πιο πολυσύνθετα νησιά της Ελλάδας
17°
