Η Κως που έκανε τον Μάθιου Λοτζ επίτιμο δημότη της
Υπάρχει ένα δίλημμα για κάθε σύγχρονο φιλέλληνα όταν καλείται να απαντήσει ποιο είναι το αγαπημένο του ελληνικό νησί. Πώς είναι δυνατόν να ξεχωρίσεις ένα μόνο ανάμεσα σε μια τόσο πλούσια ποικιλία τόπων με έντονη προσωπικότητα, φιλόξενες κοινότητες, ιστορικούς δεσμούς και συναρπαστικές ιστορίες; Και αυτό αφορά μόνο τα νησιά – είτε πρόκειται για τα περισσότερα από 220 κατοικημένα είτε για τα πολυάριθμα που δεν έχουν μόνιμους κατοίκους.
Ως άνθρωπος που επισκέπτεται την Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, έχοντας μάλιστα το προνόμιο να ζήσει στη χώρα και να ταξιδέψει εκτενώς σ’ αυτήν, θεωρώ ότι το εύρος και η ποικιλία των τοπίων και της γεωμορφολογίας της αποτελούν ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της.
Η ιστορία και η μνήμη μπορούν να σε οδηγήσουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, όπως συμβαίνει με τα ετήσια ταξίδια μου στην Κρήτη ή τη Λήμνο. Οι σύγχρονες γεωπολιτικές προκλήσεις με έφεραν σε άλλα μέρη, μεταξύ αυτών και σε νησιά του Αιγαίου όπως η Σάμος. Επαγγελματικές υποχρεώσεις και προσωπική μελέτη μού αποκάλυψαν τη Χίο, έναν προορισμό λιγότερο γνωστό στους ξένους επισκέπτες, αλλά πλούσιο σε ιστορία, πολιτισμό και ζωντανές, σύγχρονες διασυνδέσεις. Ή, ειδικά για έναν Βρετανό, μπορεί κανείς να γοητευτεί από εκείνο το μεθυστικό μείγμα πολιτισμού, αρχιτεκτονικής, ιστορίας και ταυτότητας που χαρακτηρίζει τα Επτάνησα – ιδιαίτερα την Κέρκυρα και τη Ζάκυνθο.
Με περισσότερες από πέντε εκατομμύρια αφίξεις Βρετανών επισκεπτών κάθε χρόνο, τα ελληνικά νησιά και η ηπειρωτική χώρα κατέχουν ξεχωριστή θέση στις καρδιές διαδοχικών γενεών από το Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν αποτελώ εξαίρεση, ακόμη κι αν, έπειτα από σχεδόν τρεις δεκαετίες στενής σχέσης μ’ αυτή τη θαυμάσια χώρα, δεν έχω επισκεφτεί ούτε τη Σαντορίνη ούτε τη Μύκονο.
Γι’ αυτό και η επιλογή του «αγαπημένου» μου νησιού δεν σχετίζεται μόνο με τη γεωγραφία, τα όμορφα τοπία, το εξαιρετικό φαγητό ή τον άφθονο ήλιο. Σχετίζεται με τους ανθρώπους. Και συγκεκριμένα με τους κατοίκους της Κω, οι οποίοι μου έκαναν τη μοναδική τιμή να με ανακηρύξουν «Επίτιμο Δημότη Κω».
Σχεδόν 400.000 Βρετανοί επισκέπτονται το νησί κάθε χρόνο. Πολλοί από αυτούς επιστρέφουν ξανά και ξανά. Και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Η συναρπαστική ιστορία των Δωδεκανήσων, η συνύπαρξη διαφορετικών πολιτισμικών επιρροών, η εξαιρετική φυσική ομορφιά, η θερμή υποδοχή, η γενναιόδωρη φιλοξενία, αλλά και το έντονο αίσθημα κοινότητας και τοπικής υπερηφάνειας συνθέτουν μια ξεχωριστή εμπειρία. Φυσικά, αυτά δεν τα συναντά κανείς μόνο στην Κω. Ωστόσο, από την πρώτη μου επίσκεψη πριν από τρία χρόνια, ένιωσα εκεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο σαν στο σπίτι μου. Φτάνοντας από την Αθήνα με κοστούμι και γραβάτα, ξεπερνάς γρήγορα το αίσθημα ότι δεν ταιριάζεις στο περιβάλλον ανάμεσα σε ντόπιους και επισκέπτες που απολαμβάνουν τη χαλαρότητα του νησιού. Αυτό που ξεχωρίζει είναι ο ενθουσιασμός, η ενεργητικότητα, το πνεύμα συλλογικής προσπάθειας και η εμφανής περηφάνια των κατοίκων για τον τόπο τους.
Ίσως σ’ αυτό να συμβάλλει και ο πιο διάσημος κάτοικος που γνώρισε ποτέ το νησί. Η κληρονομιά και η επιρροή του Ιπποκράτη γίνονται αισθητές σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ το νησί εξακολουθεί να φιλοξενεί κάθε χρόνο εκδηλώσεις που φέρνουν κοντά γιατρούς από πολλές χώρες. Ίσως, μάλιστα, η δική μου εμπειρία να αντανακλά μια σύγχρονη εκδοχή της θεμελιώδους αρχής που πρέσβευε ο Ιπποκράτης: ότι η προσέγγισή μας στην υγεία και την ευεξία πρέπει να έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο.
Για μένα, η ζεστασιά της υποδοχής και το ειλικρινές ενδιαφέρον που συνάντησα στην Κω αποτελούν ένα λαμπρό παράδειγμα της ελληνικής φιλοξενίας που έχω γνωρίσει σε κάθε γωνιά αυτού του ξεχωριστού τόπου όπου είχα την τύχη να ταξιδέψω.
→ Ο Μάθιου Λοτζ είναι ο Βρετανός πρέσβης στην Ελλάδα
17°
