Μαρία «Cyber» Κατσικαδάκου: Έχω θυσιάσει πολλούς άλλους προορισμούς γιατί έχω κολλήσει με την Ερεσό
Η τεράστια παραλία της τα ξεπλένει όλα, είναι σαν κάθαρση, η θάλασσά της παίρνει τη θλίψη στα βαθιά, κρύα νερά της. Πυρ, γυνή και θάλασσα κυριολεκτικά, έτσι θα περιέγραφα την Ερεσό, βραδινές φωτιές στην άμμο, γυναίκες απ’ όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου και απέραντη θάλασσα! Αν είσαι ικανή να νιώσεις το μέρος, να το αφουγκραστείς, έχει μια κρυφή ενέργεια από τις τόσες γυναίκες που από το 1970 το επισκέπτονται, έχει μια ενέργεια που θέλουμε να την προσδώσουμε στη Σαπφώ με τα πολύτιμα ποιήματά της, που μόνο η γυναικεία ψύχη βαθιά τα νιώθει, μέχρι τις σύγχρονες Σαπφίδες, που είναι οδοιπόροι μιας δικής μας μνήμης.
«Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη, σαν άνεμος που σε βουνό με δύναμη βελανιδιές λυγάει», έγραφε η Σαπφώ περίπου το 600 π.Χ. – και δεν είναι μύθος, είναι αλήθεια!
Ακόμα και η διαδρομή για να φτάσω στην Ερεσό έχει μια πορεία κάθαρσης. Μετά το λιμάνι, δυο ώρες δρόμο ως την άλλη άκρη του νησιού. Τον διασχίζω και μετά την Καλλονή, πηγαίνοντας από Μεσότοπο προς Ερεσό, περνάω τα σεληνιακά τοπία σαν σκηνικά στημένα να υποδεχτούν ταινία γουέστερν. Το έχω ταξιδέψει όλο το νησί – ειδικά τα παλιά τα χρόνια με τη μηχανή μου. Βράδυ για φαγητό στο διπλανό ορεινό χωριό, την Αγιάσο, μόνο εγώ κι αυτή που γνώρισα πάνω στη μηχανή, και να νιώθω ότι το σύμπαν μ’ αγαπάει και μου φέρεται τόσο όμορφα. Ένα φεγγάρι γεμάτο, φωτεινό, να με συνοδεύει στοργικά και να μου χαμογελά κι όλα είναι τόσο μοναδικά ονειρικά!
Οι ξένες λεσβίες που μένουν μόνιμα εκεί, χειμώνα και καλοκαίρι, έχουν σιγά σιγά κερδίσει την εναρμόνιση με τους ντόπιους, γυναίκες και άντρες. Νομίζω, εκπαιδεύουν κι εκπαιδεύονται. Όσοι πάνε να μείνουν στην Ερεσό δεν είναι σαν εισβολείς, είναι σαν προσκυνητές. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλο χωριό στην Ελλάδα με τόση σύμπνοια και αποδοχή για τις λεσβίες. Δεν χαρίστηκε καθόλου, όμως με τα χρόνια έγινε πραγματικότητα. Γιατί, επαναλαμβάνω, δεν πήγαν οι γυναίκες με πρόθεση και πράξη κατάκτησης, πήγαμε να νιώσουμε τη γενέτειρα μιας γυναίκας σαν εμάς.
Η Ερεσός αποτελεί ένα safe space για όλους, παιδιά, νέους, γυναίκες, μητέρες, πρώην ουσιοεξαρτημένους, φρικιά, οικογένειες, προσκυνητές όποιας θρησκείας και εναλλακτικής θεραπείας και πίστης. Έτσι όπως θα έπρεπε να είναι ολάκερος ο κόσμος.
Έχω θυσιάσει πολλούς άλλους προορισμούς γιατί έχω κολλήσει εκεί, νιώθω μια εσωτερική ομορφιά και γαλήνη που σε άλλα, πανέμορφα μέρη δεν τη βρίσκω. Είμαι τουρίστρια αλλού, είμαι αναζητήτρια του εαυτού μου εκεί.
Αυτά ίσχυαν από τότε που πρωτοπήγα, το 1985, μέχρι και το 2022. Λόγω της αναπηρίας μου σε δεξί χέρι και πόδι, εδώ και 4 χρόνια δεν έχω ξαναπάει, δυστυχώς ανακάλυψα ότι η Ερεσός δεν είναι ένας προορισμός για ανάπηρους. Δεν είναι προσβάσιμη, δεν είναι φτιαγμένη για ανθρώπους με έντονα κινητικά προβλήματα.
Όμως μου λείπει, και προτρέπω όποιο άτομο είναι κινητικά καλά να την επισκεφτεί με ανοιχτή καρδιά!
Η Claire και ο Χρήστος έχουν δημιουργήσει έναν χώρο που συνδυάζει την ιστορία του Πηλίου με την προσωπική τους αισθητική, τη μουσική, τα βιβλία, την τέχνη και τη φιλοξενία
Πευκοδάση, ορεινά χωριά, εξωτικές παραλίες, φαράγγια, παραθαλάσσιες ταβέρνες και μικρές στάσεις που αξίζουν το ταξίδι σε ένα από τα πιο πολυσύνθετα νησιά της Ελλάδας
17°
